Trademark Act B.E. 2534 (1991)

 

As Amended by the Trademark Act (No.2) B.E. 2543

H.M. KING BHUMIBOL ADULYADEJ

Given on the 28th day of October B.E. 2534

being the 46th year of the present Reign.

 

By royal command of His Majesty King Bhumibol Adulyadej it is hereby proclaimed that:

The following amendments shall be made to the law on trademarks:

IT IS HEREBY ENACTED by the King's Most Excellent Majesty with the advice and consent of the National Legislature as follows:

 

Section 1 

This Act shall be called as the "Trademark Act B.E. 2534 (1991)".

Section 2 

This Act shall become enforceable law 90 days after its publication in the Government Gazette.(1)

Section 3 

The following shall be repealed:

(1) Trademark Act B.E. 2474

(2) Trademark Act (No.3) B.E. 2504

Insofar as they are provided for herein or are contrary to or consistent with the provisions hereof, all laws, regulations and other rules shall be superseded by this Act.

Section 4

In this Act:

"Mark" is defined as a brand, name, word, letter, photograph, drawing, device, manual, signature, combinations of colors, shape or configuration of an object or any one or combination thereof;

"Trademark" is defined as a mark used or proposed to be used on or in connection with goods to distinguish those trademarked goods from other trademarked goods;

"Service mark" is defined as a mark used or proposed to be used on or in connection with services to distinguish those services from other service marked services;

"Certification mark" is defined as a mark used or proposed to be used by the owner thereof on or in connection with goods or services of another person to verify the origin, make-up, method of production, quality or other characteristics of such goods or to certify as to the nature, quality, type or other characteristics of such services;

"Collective mark" is defined as a trademark or service mark used or proposed to be used by businesses or enterprises of the same group or by members of an organization, cooperative, union, confederation, group of persons or any other state or private organization;

"Licensee" is defined as a person licensed under this Act to use a trademark or service mark as allowed by the owner of a registered trademark or service mark;

"Competent officer" is defined as the person appointed by the Minister of Commerce to act under this Act;

"Registrar" is defined as the person appointed by the Minister of Commerce to be registrar to act under this Act;

"Director General" is defined as the Director-General of the Department of Intellectual Property;

"Board" is defined as the Trademark Board;

"Minister" is defined as the Minister of Commerce; the executor of this Act.

Section 5

The Minister of Commerce, designated as the executor of this Act, shall have the power to appoint the Registrar and competent officers, issue ministerial regulations prescribing fees not exceeding those provided in the schedule annexed hereto and prescribing other matters and issue notifications in order to fulfill the provisions of this Act.

 

CHAPTER I 

TRADEMARKS

   
Part 1 

Trademark Applications

    

Section 6 

To be registrable, a trademark must

(1) be distinctive;

(2) not be prohibited by this Act;

(3) not be identical or confusingly similar to another registered trademark.

Section 7

A distinctive trademark is one which allows the public to distinguish between those trademarked goods and other goods.

The following describes the characteristics essential to a distinctive trademark:-

(1) a personal name, a surname which is not according to its ordinary signification, a name of juristic person or trade-name represented in a special manner;

(2) a word or words having no direct reference to the character or quality of the goods and is not a geographical name prescribed by the Minister in the Ministerial Notifications;

(3) a specially designed combination of colors, stylized letters, numerals or invented word;

(4) the signature of the applicant or another person who has given his or her permission;

(5) a representation of the applicant or of another person with his or her permission or of a dead person with the permission of his or her heirs;

(6) an invented device.

A distinctive trademark may also include names and words not having the characteristics under (1) or (2) if it is used as a trademarks with goods which have been widely sold or advertised in accordance with the rules prescribed by the Minister by notification and if it is proved that the rules have been duly met.

Section 8 

Trademarks that have or consist of any of the following characteristics shall not be registrable:-

(1) state arms or crests, royal seals, official seals, Chakkri emblems, emblems and insignia of the royal orders and decorations, seals of office, seals of ministries, bureaus, departments or provinces;

(2) national flags of Thailand, royal standard flags or official flags;

(3) royal names, royal monograms, abbreviations of royal names or royal monograms, or

(4) representations of the King, Queen or Heir to the Throne;

(5) names, words, terms or emblems signifying the King, Queen or Heir to the Throne or members of the royal family;

(6) national emblems and flags of foreign states, emblems and flags of international organizations, emblems of head of foreign states, official emblems and quality control and certification of foreign states or international organizations, names and monograms of foreign states or international organizations, unless permission is given by the competent officer of the foreign state or international organization;

(7) official emblems and emblems of the Red Cross or appellations "Red Cross" or "Geneva Cross";

(8) a mark identical with or similar to a medal, diploma or certificate or any other mark awarded at a trade exhibition or competition held by the Thai government or a Thai government agency for public enterprise or any other government organ of Thailand, a foreign government or international organization unless such medal, diploma, certificate or mark has been actually awarded to the applicant for goods and is used in combination with the trademark;

(9) any mark which is contrary to public order, morality or public policy;

(10) a mark registered or not, which is identical with a well-known mark as prescribed by the Ministerial Notifications, or so similar thereto that the public might be confused as to the owner or origin of the goods;

(11) trademarks similar to those under (1) (2) (3) (5) (6) or (7);

(12) geographical indications protected under the law on geographical indications;

(13) other trademarks prescribed by the Ministerial Notifications.

Section 9 

An application for registration of a trademark may be made for specific goods in one class or in different classes but the particular kinds of goods for which protection is sought shall be clearly specified.

An application may not cover goods of different classes.

The classification of goods shall be as prescribed by the Ministerial Notifications.

Section 10 

For a trademark to be registrable, the applicant or his agent shall have an office or address for communication by the Registrar in Thailand.

Section 11

Applications for trademark registration shall comply with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations.

In cases where Thailand acceded to an international convention or agreement concerning trademark protection, the trademark application which is in compliance with the requirement of such international convention or agreement shall be deemed to be a trademark application under this Act.

Section 12  

In considering trademark applications, the Registrar shall have the following powers:-

(1) ask by a letter or summon the applicant to give an oral statement or submit a written statement or submit any document or evidence concerning the application for examination or consideration;

(2) require the applicant to translate any document or evidence in a foreign language into Thai within such period or time as he may deem appropriate;

(3) invite any person to give information, explanations, advice or opinions.

If the applicant does not, without sufficient reason, comply with an order of the Registrar under (1) or (2), the application shall be deemed to be abandoned.

Section 13  

Subject to Section 27, where the Registrar finds that the trademark for which on application for registration is filed:

(1) is identical with a trademark already registered by another person; or

(2) is so similar to a registered trademark of another person that the public might be confused or misled as to the owner or origin of the goods, and such application is for goods of the same class or for goods of a different class found by the Registrar to be of the same character, he shall not register such trademark.

Section 14 

In the event registered or pending trademarks of the same owner covering goods of the same class or different classes but the same character so similar to one another that the public might be confused or misled as to the owner or origin of the goods of used by different persons, the Registrar shall require the trademarks to be registered as associated trademarks and shall in writing notify the applicant without delay.

Section 15  

If, in the opinion of the Registrar,

(1) any unessential part of a trademark applied for is not registrable under Section 6, or

(2) any application for registration is contrary to Section 9 or Section 10 or is not in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations issued under Section 11,

The Registrar shall require and, without delay, in writing notify the applicant to amend the application within ninety days from the date of receipt of the order.

Section 16 

If, in the opinion of the Registrar, the entire trademark or any essential part thereof is not registrable under Section 6, the Registrar shall refuse registration and shall, without delay, in writing notify the applicant of the order giving the grounds therefor.

Section 17  

If, in the opinion of the Registrar, a trademark considered as a whole is registrable under Section 6 but contains one or more parts which are common to the trade for some types or classes of goods such that no applicant should have exclusive right thereto or which are not distinctive, the Registrar shall make either of the following:

(1) order the applicant, within ninety days from receipt of the order, to disclaim exclusive right to use of such part of the trademark;

(2) order the applicant, within ninety days from receipt of the order, to make such other disclaimer as the Registrar may consider necessary for the purpose of defining the rights of the owner under such registrations.

For the purpose of implementing the provisions of the first paragraph, the Registrar shall have the power to declare by notification what is common to the trade with respect to certain types or classes of goods.

The Registrar shall, without delay, in writing notify the applicant of any order under the first paragraph giving the grounds therefor.

Section 18 

The applicant may appeal against the Registrar under Sections 14, 15, 16 and 17 to the Trademark Board within ninety days from receipt thereof. Decisions of the Trademark Board shall be final.

If the Board has decided that an order of the Registrar under Section 14 is correct, the Registrar shall proceed to process such application.

If the Board has decided that an order of the Registrar under Section 15 or 17 is correct, the applicant shall comply with the order of the Registrar within ninety days from receipt of the decision of the Board.

If the Board has decided that an order of the Registrar under Section 14, 15, 16 and 17 is incorrect, the Registrar shall proceed to process such application.

Section 19 

If the applicant does not appeal under the first paragraph Section 18, and does not comply with an order of the Registrar under Section 15 or 17, as the case may be, or if the applicant files an appeal under the first paragraph of Section 18, but does not comply with Section 18, paragraph three, the application shall be deemed abandoned.

Section 20 

Subject to Sections 21, 22, 23, 24, 25, 26, 35 and 41, where several applicants file applications for registration of trademarks which in the opinion of the Registrar are identical or so similar that the public might be confused or misled as to the owner or origin of the goods and the applications cover goods in the same class or goods in different classes having, in the opinion of the Registrar, the same character, the prior applicant shall be entitled to be registered as the owner.

Section 21 

If, in the opinion of the Registrar, the identical or similar trademarks under Section 20 are all registrable under Section 6 and the applications are in conformity with the provisions of this Act, the Registrar shall order the applicants to comply with Section 24 and shall inform the applicants in writing without delay.

An applicant who does not agree that his trademark is identical with or similar to other trademarks under Section 20, may appeal against the order of the Registrar under the first paragraph to the Board within ninety days from receipt of the order. In such case, Section 18 and 19 shall apply mutatis mutandis.

Section 22 

If, in the opinion of Registrar, one or more of identical or similar trademarks under Section 20 fall under Section 15 (1) or (2) or Section 17 but others are registrable under Section 6 and the applications are in compliance with the provisions of this Act, the Registrar shall order the applicants of the trademarks which fall under Section 15 (1) or (2) or Section 17 to comply with Section 15 or 17, as the case may be, and shall delay the registration of the registrable trademarks and the processing of the duly filed applications. The Registrar shall, without delay, notify the applicants in writing. In such a case, the provisions of Section 21 paragraph two shall apply mutatis mutandis.

If it appears that an applicant whose trademark is found by the Registrar to fall under Section 15 (1) or (2) or Section 17 has compiled with the order of the Registrar under Section 15 or has filed an appeal under Section 18 paragraph one and the Board has decided that the order of the Registrar is incorrect, the Registrar shall order the applicant and the applicants whose applications have been delayed under the first paragraph to comply with Section 24 and shall without delay notify the applicants thereof in writing.

If it appears that all of the applicants whose trademarks found by the Registrar to fall under Section 15 (1) or (2) or Section 17 have abandoned their applications under Section 19:-

(1) In the case where there are several applications which have been delayed under the first paragraph, the Registrar shall order the applicants to comply with Section 24 and shall without delay notify the applicants in writing;

(2) If there is only one application which has been delayed under the first paragraph, the Registrar shall order the publication of that application under Section 29.

Section 23 

If the Registrar finds that all of the applications for identical or similar trademarks under Section 20 fall under Section 15 (1) or (2) or Section 17, the Registrar shall order the applicants to comply with Section 15 or Section 17, as the case may be, and shall without delay notify the applicants in writing and Section 21 paragraph two shall apply mutatis mutandis.

If it appears that two or more applicants have complied with the order of the Registrar under Section 15 or 17 or have appealed under Section 18 paragraph one and the Board has decided that the order of the Registrar is not correct, the Registrar shall order the applicants to comply with Section 24 and shall without delay notify the applicants in writing. But if it appears that only one of the said applicants has compiled with the order of the Registrar under Section 15 or17 or has appealed under Section 18 paragraph one and the Board has decided that the order of the Registrar is not correct, the Registrar shall order the publication of that trademark application under Section 29.

Section 24 

Within ninety days from the date of receipt of the order of the Registrar under Section 21 paragraph one, Section 22 paragraphs two or three (1) or Section 23, the applicant shall agree as to which one shall be the sole of the trademark and any one of them shall inform the Registrar in writing within such period whether or not agreement has been reached.

Section 25 

In the case where the Registrar has been informed within the period specified in Section 24 as to which applicant is allowed by agreement to register, the Registrar shall order the application of such applicant to be published under Section 29.

In the case where the Registrar has been informed within the period prescribed in Section 24 that no agreement has been reached or has not been informed within the said period, the Registrar, under Section 29, shall order the publication of the first applicant or of the first among those who have not abandoned their applications, as the case may be.

Section 26 

In the case where Registrar has already notified the applicants in writing to comply with Section 24 and another applicant files an application for a trademark which the Registrar finds to be identical with those of the other applicants or so similar thereto that the public might be confused or misled as to the owner or origin of the goods, the goods being of the same class or of the same character in a different class, the Registrar shall refuse registration and shall, without delay, inform the applicant in writing. In such a case, the provisions of Section 21 paragraph two shall apply mutatis mutandis.

Section 27 

If the Registrar is of the opinion that there has been honest concurrent users to special circumstances which make it proper to do so, the Registrar may allow the registration by more than one owner of a trademark which is identical with or similar to a registered trademark under Section 13 or to trademarks applied for under pending applications under Section 20 in respect of goods of the same class or goods of a different class but found by the Registrar to be of the same character subject to such conditions and limitations as to the mode or place of user or such other conditions and limitations as the Registrar may think fit to impose.  The Registrar shall without delay notify the applicants and registered trademark owner in writing giving the grounds thereof.

The applicant or registered trademark owner may appeal an order of the Registrar under the first paragraph to the Board within ninety days from the date of receipt thereof.

Decisions of the Board under paragraph two shall be final.

Section 28

A person who has filed a trademark application in a foreign country and files an application for the registration of the trademark in Thailand within six months from the first foreign application, he may claim the first foreign filing date as the filing date in Thailand if he possesses one of the following qualifications:

(1) being a Thai national or a juristic person having its headquarters located in Thailand;

(2) being a national of a country party to a convention or international agreement on trademark protection to which Thailand is also a party;

(3) being a national of a country which accords the same rights to Thai nationals or juristic persons having their headquarters located in Thailand;

(4) being domiciled or having a real and effective industrial or commercial establishment in Thailand or a country party to a convention or international agreement on trademark protection to which Thailand is also a party.

In the case where the first foreign application has been refused, or withdrawn or abandoned by the applicant, he may not claim the rights under the first paragraph.

In the case where a trademark application is filed in a foreign country for the same trademark which a previous application has been refused, or withdrawn or abandoned by the applicant within six months from the date of the first foreign application, the applicant may claim the rights under the first paragraph provided that:

(1) no claim for the right of priority under the first paragraph has been made for the trademark application under paragraph three; and

(2) the application under paragraph three may not be processed under the trademark law of the country where the application was filed; and

(3) the refuse, withdrawal or abandonment of the application has not been disclosed to the public.

Section 28 bis

In the case where goods bearing a trademark are exhibited at an international exhibition held in Thailand or a country party to a convention or an international agreement on trademark protection to which Thailand is also a party and organized by a government agency, public enterprise or any other government unit of Thailand or the member country or recognized by the government of Thailand, the trademark owner may claim the rights under the first paragraph of Section 28 provided that he files a trademark application for the goods exhibited in such exhibition within six months from the date of introduction of the goods into the exhibition or the first foreign filing date, whichever is earlier. In such a case, the application shall not be used to extend the time period prescribed in Section 28.

The organization of exhibitions of goods to be regarded as international exhibitions and the application under the first paragraph shall comply with the rules, conditions and procedures as prescribed in the Ministerial Regulations.

       

Part 2

Trademark Registration And The Effect Of Registration

 

Section 29

When an application for registration of a trademark is considered acceptable, the Registrar shall be order the application to be published.

The publication of applications shall be in accordance with the procedures prescribed in the Ministerial Regulations.

Section 30 

If, after the trademark application has been ordered published under Section 29 paragraph one, it appears to the Registrar that the trademark is not registrable under Section 6 or the application does not comply with the provisions of this Act making necessary to cancel the order and if the trademark has not been registered, the Registrar shall cancel such order and shall without delay notify the applicant in writing stating the grounds of such cancellation.

In the case where a cancellation order is made after the publication under Section 29, the cancellation order shall be published in the manner prescribed in the Ministerial Regulations.

Section 31

The applicant shall be entitled to appeal a cancellation order under Section 30 paragraph one to the Board within ninety days from the receipt of the notification.

In the case where the applicant does not appeal under the first paragraph or where the applicant has appealed the order under the first paragraph and it is decided by the Board that the order of the Registrar is correct, the Registrar shall proceed to process the application.

If the Board decides that the cancellation order of the Registrar is nor correct, the Registrar shall:-

(1) proceed with the publication of such application if the Registrar has made the cancellation order under Section 3 paragraph one before the publication of the application under Section 29;

(2) republish the application if the cancellation of the order of the Registrar has been published under Section 30 paragraph two. Decisions of the Board under paragraphs two and three shall be final.

Section 32 

If the Registrar's cancellation order under Section 30 is given after an opposition is filed under Section 35, the Registrar shall notify the opposer in writing without delay.

Section 33

In cases under Section 32, if the Registrar has not made a decision on the opposition, the decision shall be delayed until the expiration of the period for appeal under Section 31 paragraph one or, until a decision of the Board is given under Section 31 paragraph two or three, as the case may be.

If the Board decides that the cancellation order of the Registrar under Section 30 is correct, the Registrar shall dismiss the opposition and shall inform the opposer in writing without delay. Such order shall be final.

If the Board decides that the cancellation order of the Registrar under Section 30 is not correct, the Registrar shall proceed to make a decision on the opposition.

Section 34 

In cases under Section 32, if the Registrar has made a decision on the opposition and an appeal is made against the Registrar's decision under Section37, the Registrar shall inform the Board and Section 33 shall apply mutatis mutandis.

Section 35 

After the publication of a trademark application under Section 29, any person who thinks that he has better right in the trademark than the applicant or that the trademark is not registrable under Section 6 or that the application is not in conformity with the provisions of this Act may, within ninety days from the date of publication under Section 29, file a notice of opposition with the Registrar stating the grounds of the opposition.

Oppositions under the first paragraph shall comply with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations.

Section 36

If an opposition is filed under Section 35, the Registrar shall send a copy thereof to the applicant without delay.

The applicant shall, within ninety days from the date of receipt of the copy of the opposition, file a counter-statement, in the form prescribed by the Director-General, stating the grounds on which he relies in support of his application. The Registrar shall send a copy of the counter-statement to the opposer without delay. If the applicant fails to comply with the requirement under paragraph two, he shall be deemed to have abandoned his application. In considering and determining the opposition, the Registrar may order the opposer and applicant to give additional statements, written explanations or evidence. If the applicant or opposer fails to comply with the order of the Registrar within ninety days from the date of receipt of the order, the Registrar shall proceed to consider and decide on the opposition on the basis of the existing evidence.

Section 37 

The Registrar shall in writing notify the applicant and opposer of his decision with the grounds thereof without delay.

The applicant or opposer may appeal the decision of the Registrar to the Board within ninety days from the date of receipt of the notification. The Board shall decide the appeal without delay.

Section 38 

When the Board has given its decision, the decision and the grounds thereof shall, without delay, in writing be notified to the applicant and opposer.

The applicant or opposer may appeal the decision of the Board to the court within ninety days from the date of receipt of the decision.

A case may be filed under paragraph two after the procedures prescribed in Section 37 paragraph two have been taken.

Section 39 

In the case where no appeal against the decision of the Registrar is taken within the period prescribed in Section 37 paragraph two or no appeal has been taken against the decision of the Board within the period prescribed in Section 38 paragraph two, the decision of the Registrar or of the Board, as the case may be, shall be final.

Section 40 

In the case where there is no opposition under Section 35 or there is an opposition under Section 35 leading to a final decision or judgement that the applicant is entitled to registration, the Registrar shall order the registration of the trademark.

When an order to register a trademark has been made under the first paragraph, the Registrar shall notify the applicant in writing and the registration fee shall be paid within thirty days of receipt of the notification. If the applicant fails to pay the fee within the prescribed period, the application shall be deemed abandoned.

The registration of trademarks shall be in accordance with the procedures prescribed in Ministerial Regulations.

Section 41 

In the case where the opposer under Section 35 has also applied registration of a trademark which is identical with or similar to the trademark opposed and a final decision or judgement has been made to the effect that the opposer has better rights than the opposed applicant and if the opposer's trademark is registrable under Section 6 and the application conforms to the provisions of this Act, the Registrar shall register such trademark in accordance with the procedures prescribed in the Ministerial Regulations without need to publish the application of the opposer again.

Section 42

A trademark when registered shall be deemed registered as of the date of application for registration. For the case under Section 28 or 28 bis, the date of application in Thailand shall be deemed to be the date of registration of such trademark.

Section 43 

Upon registration of a trademark, the Registrar shall issue to the applicant a certificate of registration in the form prescribed in the Ministerial Regulations.

If a registration certificate is materially damaged or lost, the trademark may apply to the Registrar for a substitute thereof.

The issue of a substitute of a registration certificate shall be in accordance with the rules and in the form prescribed in the Ministerial Regulations.

Section 44 

Subject to Sections 27 and Sections 68, a person who is registered as the owner of a trademark shall have the exclusive right to use it for the goods for which it is registered.

Section 45 

A trademark registered without limitation of color shall be deemed to be registered for all colors.

Section 46 

No person shall be entitled to bring legal proceedings to prevent or to recover damages for the infringement of an unregistered trademark.

The provisions of this Section shall not affect the right of the owner of an unregistered trademark to bring legal proceedings against any person for passing off goods as those of the owner of the trademark.

Section 47 

No registration under this Act shall interfere with any bona fide use by a person of his own personal name or surname or the name of his place of business or that of any of his predecessors in business or the use by any person of any bona fide description of the character or quality of his goods.

 

Part 3 

Changegs In Registration Of Trademarks

  

Section 48 

The right to a pending trademark application may be assigned or transferred by succession.

The assignment of the right to an application under the first paragraph shall be notified to the Registrar prior to registration by the assignor or assignee.

In the event of the death of the application, any heir of the administrator of the estate shall, prior to registration, notify the Registrar in order to give effect to the right to inherit the application.

The transfer or inheritance of rights to trademark applications under paragraph one shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations.

Section 49 

The right to registered trademark may be assigned or transferred by succession with or without the business concerned in the goods for which the trademark is registered.

Section 50 

Associated trademarks may be assigned or transferred by succession only when all of them are assigned or transferred together.

Section 51 

The assignment or transfer by succession of a registered trademark shall be registered with the Registrar.

Applications to register the assignment or transfer by succession of trademark under the first paragraph shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations.

Section 52  

The owner of a registered trademark may request the Registrar to amend any of the following particulars of registration:

(1) the specification of goods by way of canceling some items;

(2) the name, nationality, address and occupation of the owner of the trademark and his agent, if any;

(3) the office or address for communication by the Registrar;

(4) other particulars as may be prescribed in the Ministerial Regulations.

Applications to amend the particulars of registration under the first paragraph shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations.

 

Part 4

Renewal And Cancellation Of Trademark Registration

 

Section 53 

The registration of a trademark shall have a term of ten years from the date of registration under Section 42 and may be renewed under Section 54.

The term of a trademark registration under the first paragraph shall not include the period during which court proceedings are taken under Section 38.

Section 54 

The owner of a trademark who wants to renew the term of his trademark registration shall apply to the Registrar within ninety days before the expiration of the term. When an application for renewal is filed within the prescribed period, the trademark shall be deemed registered until the Registrar orders otherwise.

The renewal of trademark registration shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations.

Section 55 

In the case where the owner of a trademark has applied for renewal within the period prescribed in Section 54 paragraph one, and the Registrar finds that the application complies with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations under Section 54 paragraph two, the Registrar shall renew the registration for a further period of ten years from the date of expiration of the registration or of the last renewal thereof, as the case may be.

In the case where the owner of a trademark has applied for renewal within the period prescribed in Section 54 paragraph one, but the Registrar finds that the application is not in compliance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations under Section 54 paragraph two, the Registrar shall require the owner to correct the application within thirty days from the date of receipt of such order and notify, without delay the owner in writing. If the owner does not comply with the order within the time prescribed, the Registrar shall order the cancellation of the trademark registration.

In case of necessity making the owner unable to comply with the order of the Registrar within the period prescribed under paragraph two, the Registrar may extend the period as may be necessary under the circumstances.

Section 56 

In the case where the trademark owner does not apply for renewal of the trademark registration within the period prescribed under Section 54 paragraph one, the registration of the trademark shall be deemed cancelled.

Section 57 

The owner of a trademark may request the Registrar to cancel his trademark registration but in the case where the trademark is the subject of a registered license agreement, the consent of the license shall be required unless the license agreement provides otherwise.

Requests for cancellation of a registered trademark under the first paragraph shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations.

Section 58 

If it appears to the Registrar that the owner of a registered trademark violates or fails to comply with the conditions or restrictions prescribed by the Registrar upon registration, the Registrar may order the cancellation of the trademark registration.

Section 59 

If the owner or his agent ceases to have in Thailand the office or address as registered, the Registrar shall order the cancellation of the trademark registration.

If the Registrar has a reasonable cause to believe that the owner of a registered trademark or his agent has ceased to have the office or address in Thailand as registered, the Registrar shall notify the owner or his agent in writing at the register office or address to give a written explanation to the Registrar within fifteen days from the date of receipt of the notification.

If no reply is received within the period prescribed in paragraph two, the Registrar shall publish that the trademark is to be cancelled in accordance with the procedures prescribed in the Ministerial Regulations.

If still no reply is received within fifteen days from the date of publication under paragraph three, the Registrar shall order the cancellation of the trademark registration.

Section 60 

An order to cancel a trademark registration under Section 55 paragraph two, Section 58 or 59 paragraph one, stating the grounds therefor, shall be notified in writing to the proprietor without delay.

The trademark owner may appeal the Registrar's order under the first paragraph to the Board within ninety days from the date of receipt of the notification. If no appeal is filed within the period prescribed, the order of the Registrar shall be deemed final.

Decisions of the Board under paragraph two shall be final.

Section 61

An interested person or the Registrar may petition the Board to order the cancellation of any trademark if it appears that at the time of registration the trademark:

(1) was not distinctive under Section 7;

(2) contained or consisted of a prohibitory characteristics under Section 8;

(3) was identical with a trademark registered by another person for goods of the same class or of different class with the same character;

(4) was so similar to a trademark registered by another person that the public might be confused or misled as to the owner or origin of the goods for goods of the same class or of different class with the same character.

Section 62 

Any person who is of the opinion that any trademark is contrary to public order or good morality or to public policy may petition the Board to cancel the trademark registration.

Section 63 

Any interested person or the Registrar may petition the Board to cancel a trademark registration if it is proved that at the time of registration the owner of the trademark had no bona fide intention to use the trademark with the goods for which it was registered and in fact there was no bona fide use whatsoever of the trademark for such goods or that during the three years prior to the petition for cancellation there was no bona fide use of the trademark for the goods for which it was registered unless the owner can prove that such non-use was due to special circumstances in the trade and not to an intention not to use or to abandon the trademark for the goods for which it was registered.

Section 64 

After the receipt of a petition under Section 61, Sections 62, or Sections 63, the Board shall, in writing, notify the owner and licensees, if any, to submit a reply to the Board within sixty days from the date of receipt of the notification of the Board.

Section 65 

An order of the Board to cancel or not to cancel a trademark registration under Section 61, Sections 62, or Sections 63 shall, without delay, be notified in writing to the petitioner for cancellation, the owner of the trademark and licensee, if any.

The petitioner for cancellation, the trademark owner or licensees may appeal the order of the Board under the first paragraph to the court within ninety days from the date of receipt of the notification. If no appeal is filed within the prescribed period, the order of the Board shall be deemed final.

Section 66 

Any interested person or the Registrar may petition the Court to cancel a registered trademark by showing that at the time of filing the legal action the trademark had become common to the trade for certain kinds or classes of goods to the extent that to the trade or in the public eye the trademark had lost its meaning as a trademark.

Section 67 

Within five years from the date of the Registrar's order to register a trademark under Section 40, any interested person may petition the court to cancel a trademark registration by showing that he has better rights in the trademark than the person registered as its owner.

If the petitioner can prove that he has better rights for only some of the goods of the class in which the mark has been registered, the court shall restrict the registration to the goods that the petitioner cannot prove that he has better rights than the trademark owner.

   

Part 5

Trademark Licensing

    

Section 68  

The owner of a registered trademark may license another person to use the trademark for all or some of the goods for which the trademark is registered.

Trademark license agreements under the first paragraph shall be in writing and registered with the Registrar.

Applications to register a license agreement under paragraph two shall comply with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations and shall show at least the following particulars:

(1) conditions or terms between the trademark owner and licensee to insure effective control by the registered owner of the trademark over the quality of the goods of the licensee;

(2) the goods for which the trademark is to be used.

Section 69 

In the case where the Registrar finds that Section 68 would not cause the public to be confused or misled and is not contrary to public order or morality or to public policy, the Registrar shall order registration of the agreement and for such purposes may impose conditions or restrictions. But if the Registrar finds that the license agreement will confuse or mislead the public or is contrary to public order or morality or to public policy, the Registrar shall refuse to register the license.

Orders of the Registrar under the first paragraph shall be promptly notified in writing to the owner of the trademark and persons who have applied to be registered as licensees. In the case where the Registrar has imposed conditions or restrictions or has refused registration, the said persons shall also be informed of the reasons such refuse.

The trademark owner or licensee applicant may appeal the order of the Registrar under the first paragraph to the Board within ninety days from the date of receipt of the notification. If no appeal is filed within the prescribed period, the order shall be deemed final.

Decisions of the Board under paragraph three shall be final.

Section 70 

The use of the trademark on goods by the licensee in his business shall be deemed as the use by the trademark owner.

Section 71 

The trademark owner together with the licensee may apply to the Registrar to amend the registration of a trademark license agreement in respect of the goods covered by the license or other conditions and restrictions included by the owner and Section 69 shall apply mutatis mutandis.

The application to amend the registration of a license agreement under the first paragraph shall comply with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations.

Section 72 

The trademark owner together with the licensee may apply to the Registrar to cancel the registration of a license agreement.

Either the trademark owner or the licensee may apply to the Registrar to cancel the registration of a license agreement if it can be proved to have expired.

Any interested person or the Registrar may petition the Board to cancel the registration of a trademark license agreement if it is shown that:-

(1) the use of the trademark by the licensee has confused or misled the public or is contrary to public order or morality or to public policy, or

(2) the trademark owner can no longer exercise effective control over the quality of the goods under the license.

Cancellation of trademark licenses under this Section shall comply with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations.

Section 73 

After the receipt of an application under Section 72 paragraph two or three, the Registrar or Board, as the case may be, in writing shall notify the trademark owner or licensee, as the case may be, to submit a reply within a prescribed period of not less than fifteen nor more than sixty days from the date of receipt of the notification.

In considering applications under Section 71 and Sections 72, the Registrar or Board, as the case may be, may require any person concerned to submit evidence or additional information.

Section 74

When an order is made under Section 72 paragraph two by the Registrar, the order together with the grounds thereof shall be promptly notified in writing to the trademark owner and licensees.  The order shall take effect from the date of receipt of the notification.

The trademark owner and licensee may appeal the order of the Registrar under the first paragraph to the Board within ninety days from the receipt of the notification.  If no appeal is submitted within the prescribed period, the order of the Registrar shall be deemed final.

Decisions of the Board under paragraph two shall be final.

Section 75 

Orders of the Board under Section 72 paragraph three, together with grounds thereof shall be promptly notified in writing to the trademark owner, licensees, petitioning interested person and Registrar.  Such orders shall take effect from the date of receipt of the notification.

The interested person or the Registrar may appeal the order to the Board to the court within ninety days from the date of receipt of the notification.  If no appeal is submitted within the prescribed period, the order of the Board shall be deemed final.

Section 76 

If a trademark registration is cancelled, the licensing of such a trademark shall also cease to have effect.

Section 77 

If not otherwise provided in the license agreement, the trademark owner shall have the right to use the trademark himself and to license persons other than such licensee to use the mark.

Section 78 

If not otherwise provided in the license agreement, the licensee shall have the right to use the trademark throughout the country for all the goods for which the trademark is registered and for the entire term of the trademark registration and its renewals.

Section 79 

If not otherwise provided in the license agreement, the licensee may not transfer the license to third persons nor sublicense others to use the trademark.

 

CHAPTER II 

SERVICE AND CERTIFICATION MARKS

  

Section 80  

The provision concerning trademarks shall apply to service marks mutatis mutandis and the word "goods" in those provisions shall mean "services"

Section 81 

Except as otherwise provided in this Chapter, the provisions concerning trademarks shall apply to certification marks mutatis mutandis.

Section 82  

The applicant for registration of a certification mark, in addition to complying with the provisions on registration of trademarks, shall:-

(1) submit the regulations on use of the certification mark together with the application for registration and

(2) demonstrate an ability to certify the characteristics of the goods or services as provided in the regulations under (1).

The regulations under (1) shall indicate the origin, composition, method of production, quality or other characteristics which are to be certified including the rule, procedures and conditions for authorizing use of the certification mark.

Section 83 

The Registrar may require the applicant for registration of a certification mark to amend the regulations on use of the certification mark as he may think fit within sixty days of the date of receipt of the order and shall in writing promptly notify the applicant of the order with the grounds therefor. Section 18 and Sections 19 shall apply to appeals against orders of the Registrar mutatis mutandis.

Section 84 

If the Registrar is of the opinion that the applicant for registration of a certification mark does not have sufficient ability to certify the characteristics of the goods or services as provided in the regulations on use of the certification mark or that registration of the certification mark would not be in the public interest, the Registrar shall refuse registration and shall in writing promptly notify the applicant of the order with the grounds of the refuse. Sections 18 and Sections 19 shall apply to appeals against orders of the Registrar mutatis mutandis.

Section 85 

In the publication of an application for registration of a certification mark, the Registrar shall indicate the essential elements of the regulations on use of the certification mark.

Section 86 

The owner of a registered certification mark may apply to amend the regulations on use of the certification mark provided the public interest is not thereby affected.

Amendments under the first paragraph shall comply with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations.

Section 87 

If the Registrar is that an amendment of the regulations under Section 86 are acceptable, the Registrar shall order the registration and the publication of the essential elements of the regulations as amended.

The Registrar shall in writing notify the owner of the certification mark of the order to advertise the amendment under the first paragraph without delay.

Section 88 

If the Registrar is of the opinion that the regulations as amended under Section 86 are not acceptable, the Registrar shall refuse registration and in writing promptly notify the owner of the certification mark giving the grounds therefor,.

Section 89 

The owner of the certification mark or any person who has been or will be prejudiced by an order of the Registrar under Section 87 or 88 may appeal the order to the Board within ninety days from the date of publication under Section 87 or from the date of receipt of the Registrar's order under Section 88, as the case may be.

The decision of the Board under the first paragraph shall be final.

Section 90 

The owner of a registered certification mark may not use the mark on his own goods or services and may not license other persons to act as certified by authorizing the use of the certification mark.

Section 91 

The authorization of others to use a certification mark for goods or services shall be in writing and signed by the owner of the certification mark.

Section 92  

The right to a registered certification mark may be transferred when:

(1) the transferred has been approved by the Registrar on a showing by the transferee that he has sufficient ability to certify the characteristics of the goods or services as indicated in the regulations on use of the certification mark,

(2) the transfer is in writing, and

(3) is registered by the Registrar.

In cases where the Registrar does not give approval or refuses to register the transfer, Section 84 shall apply mutatis mutandis.

Applications for approval to transfer rights and for registration of the transfer under the first paragraph shall comply with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulations.

Section 93  

The right to certification mark shall terminate when the owner dies or loses its status of a juristic person.

   

CHAPTER III

COLLECTIVE MARKS

  

Section 94 

Except for the provisions of Chapter I, Part 5, the provisions concerning trademarks shall apply to collective marks mutatis mutandis.

 

CHAPTER IV 

TRADEMARK BOARD 

  

Section 95

There shall be a committee called the Trademark Board composed of the Director-General of the Department of Intellectual Property as chairman, the Secretary General of the Juridical Council or his representative, the Attorney-General or his representative and no fewer than eight nor more than twelve other qualified persons in the fields of law or commerce with the experience in intellectual property or trademarks appointed by the Council of Ministers as members.

The qualified person members under the first paragraph, at least one third of such members shall be appointed from members of the private sector.

The Board may appoint any person to be secretary or assistant secretary.

Section 96

The Board shall have the following powers and duties:-

(1) to decide appeals against orders or decisions of the Registrar under this Act;

(2) to consider and order on the petition for cancellation of trademarks, service marks, certification marks, collective marks or trademark license agreements under this Act;

(3) to advise and counsel the Minister on the issue of Ministerial Regulations and notifications under this Act;

(4) to consider other matters assigned by the Minister.

Section 97 

Members of the Board appointed by the Council of Ministers shall serve for a term of four years.

The term for interim appointees, whether appointed as additional members or replacement members, shall be for the unexpired term of the previously appointed members.

A member whose term has expired may be re-appointed.

Section 98  

Apart from vacating office at the expiration of their term under Section 97, members of the Board appointed by the Council of Ministers shall vacate office upon:-

(1) death,

(2) resignation,

(3) dismissal by the Council of Ministers,

(4) being adjudged bankrupt,

(5) being adjudged incompetent or quasi-incompetent,

(6) imprisonment under a final sentence of imprisonment unless for an offence of negligence or a petty offence.

Section 99

A quorum for meetings of the Board shall consist of at least one-half of the total number of members.

If the chairman does not attend or is not at the place of meeting, the meeting shall elect one of the members chairman for the meeting.

Decisions of the Board shall be by majority vote, each member having one vote.  In case of a tied vote, the chairman of the meeting shall have an additional casting vote.

The member of the Board who has certain interest in a matter under consideration under Section 96 (1) or (2) shall not attend the meeting on the matter.

Section 99 bis

In performing its under Section 96 (1) and (2), the Board may appoint one or more specialized committees to examine appeals against orders or decisions of the Registrar under this Act. When the examination has been completed, the committee shall submit a report to the Board for issuing an order or rendering a decision.

The provisions of Section 99 shall apply to the meeting of specialized committees mutatis mutandis.

Section 100 

The Board may appoint sub-committees to consider or do whatever may be assigned by the Board.

Section 99 shall apply to meetings of sub-committees mutatis mutandis.

Section 101

Appeals against orders and decisions of the Registrar and petitions for cancellation of trademarks, service marks, certification marks, collective marks and trademark or service mark license agreements under this Act shall be submitted to the Registrar in the forms prescribed by the Director-General.

The procedure for deciding appeals and petitions for cancellation of trademarks under the first paragraph shall be as prescribed by the Board.

Section 102 

In the performance of its duties under this Act, the Board may inquire in writing or summon the Registrar, appellants or other persons concerned to give information, explanations or opinions or to submit relevant documents or other evidence for consideration.

 

CHAPTER V 

MISCELLANEOUS

 

Section 103 

Any person shall be entitled, during office hours, to inspect the register of trademarks, service marks, certification marks and collective marks and files thereof, to obtain copies or certified copies of documents and apply for certification by the Registrar of particular of registration on payment of the fees prescribed in the Ministerial Regulations.

Section 104 

Summonses, notices and other communications to an applicant, opposer, owner of a registered trademark, service mark, certification mark or collective mark, licensee or any other person pursuant to this Act shall be sent by registered acknowledgement mail to the office or address given in the application for registration or as registered, as the case may be.

If the delivery by the means set forth in the first paragraph is not possible, service may be made by an officer or by again sending by registered acknowledgement mail. If service is by an officer, if the recipient is not present, the communication may be delivered to any person of legal age who lives or works in the office or at the address or it may posted in a conspicuous place at the office or address of the recipient.

Seven days after delivery by the means set forth in paragraph two have elapsed, the communication shall be deemed to have been received by the addressee.

Section 105 

For the purpose of filing cases to the court or legal proceedings concerning trademarks, service marks, certification marks or collective marks under this Act, if the applicant or owner is not domiciled in Thailand, the office or address of the person or his agent given in the application or registration shall be deemed the domicile of such person.

Section 106 

In the case where the Registrar petitions the Board to order the cancellation of a trademark, service mark, certification mark or collective mark or the cancellation of a trademark or service mark license agreement, the Registrar shall be exempt from the payment of fees under this Act.

Section 106 bis

In performing his duties under this Act, the Registrar or competent officer shall have the following powers:

(1) To enter the place of business, place of production, place of distribution, place of purchasing and place of storage of any business operator or person, or any place in which he has a reasonable ground for suspecting that a violation of the provisions of this Act is likely to occur, or to enter a vehicle of any person, or order the owner or operator of a vehicle to stop or park to make inspection for the enforcement of this Act or to make a search or seizure of evidence or property forfeitable under this Act, or to arrest in the following circumstances:

(a) where a flagrant offence is being committed in a place or vehicle;

(b) a person having committed a flagrant offence has, while being pursued, taken refuge or there is a serious ground for suspecting that such person is concealing in the place or vehicle;

(c) where there is a reasonable ground for suspecting that evidence or property forfeitable under this Act is kept in the place or vehicle, having a legitimate reason to believe that by reason of the delay in obtaining a warrant of search the evidence or property is likely to be removed, concealed, destroyed or altered from its original conditions;

(d) when a person to be arrested is the owner of the place or vehicle and the arrest is made with a warrant of arrest or can be made without such a warrant.

For such purposes, he shall have the power to inquire or require the business operator, owner or operator of the vehicle or persons concerned to submit books of accounts, registration documents, other documents or evidence, and also order the persons in such a place or vehicle to act or perform as it is necessary.

(2) In cases where there is clear evidence to believe that any provision of this Act is violated, to seize or confiscate goods, vehicle, documents or other evidence in connection with such violation. In such a case, he shall report to the Director-General for his approval within three days and shall comply with the rules and procedures prescribed by the Director-General with the approval of the Council of Ministers.

Section 106 ter

In performing the duties under Section 106 bis, the Registrar and competent officer shall produce his identification to the persons concerned.

The identification card under the first paragraph shall be in the form prescribed by the Minister in the Government Gazette.

Section 106 quarter

In performing his duties under this Act, the Registrar and competent officer shall be the competent official under the Criminal Code.

   

CHAPTER VI 

PENALTIES

  

Section 107 

Any person who makes a false statement to the Registrar or Board in an application, opposition or other document filed concerning an application for registration, amendment of a registration, renewal of a registration or cancellation of the registration of a trademark, service mark, certification mark or collective mark or a license pertaining to a trademark or service mark shall be liable to imprisonment not exceeding six months or a fine not exceeding ten thousand Baht or both.

Section 108 

Any person who counterfeits a trademark, service mark, certification mark or collective mark registered in Thailand by another person shall be liable to imprisonment not exceeding four years or a fine of not exceeding four hundred thousand Baht or both.

Section 109 

Any person who imitates a trademark, service mark, certification mark or collective mark registered in the Kingdom by another person in order to mislead the public into believing that it is the trademark, service mark, certification mark or collective mark of such other person shall be liable to imprisonment not exceeding two years or a fine of not exceeding two hundred thousand Baht or both.

Section 110  

Any person who:

(1) imports, distributes, offers for distribution or has in possession for distribution goods bearing a counterfeit trademark, service mark, certification mark or collective mark under Section 108 or an imitation trademark, service mark, certification mark or collective mark under Section 109, or

(2) gives or offers a service under a counterfeit service mark, certification mark or collective mark under Section 108 or an imitation service mark, certification mark or collective mark under Section 109, shall be liable to the penalties provided in those Sections.

Section 111  

Any person who:

(1) represents as registered in Thailand a trademark, service mark, certification mark or collective mark which is not so registered,

(2) distributes or has in possession for distribution goods bearing a trademark or certification mark under (1) which he knows to be falsely represented, or

(3) gives or offers a service under a service mark, certification mark or collective mark under (1) which he knows to be falsely represented, shall be liable to imprisonment not exceeding one year or fine of not exceeding twenty thousand Baht or both.

Section 112 

Any person who violates Section 90 shall be liable to a fine not exceeding twenty thousand Baht.

Section 112 bis

Any person who obstructs the Registrar or Competent officer in the exercise of his functions under Section 106 bis shall be liable to imprisonment not exceeding one year or a fine not exceeding twenty thousand Baht or both.

Section 112 ter

Any person who fails to provide convenience to the Registrar or competent officer in the exercise of his functions under Section 106 bis shall be liable to imprisonment not exceeding one month or a fine not exceeding two thousand Baht or both.

Section 113 

The penalty for an offence under this Act committed within five years from the date of passing the punishment for another offence under this Act shall be doubled.

Section 114

In the event an offender liable under this Act is a juristic person, if the offence is committed by an order, act, failure to give an order or failure to act as required by his duties as a director, manager or any person responsible for the operation of such juristic person, shall also be liable to the penalty prescribed for such offence.

Section 115 

All goods which are imported for distribution or had in possession for distribution in violation of this Act shall be confiscated whether or not anyone has been convicted of the offence.

Section 116 

If there is clear evidence someone is committing or is about to commit an act under Sections 108, 109 or 110, the owner of the trademark, service mark, certification mark or collective mark may apply to the court to stop or refrain from such act.
 

  

SCHEDULE OF FEES

   


 
 Baht
 
(1) An applications for registration of a trademark, service mark, certification mark or collective mark
 for each kind of goods or Service
 500
 
(2) Printing block for a trademark, service mark, certification mark or collective mark exceeding 5 cm in length or width (Fraction of a centimeter shall be counted as a centimeter.)
 per centimeter of excess
 100
 
(3) Opposition to application under (1)
 each
 1,000
 
(4) An application to assign a pending trademark, service mark, certification mark or collective mark
 per application
 1,000
 
(5) Registration of a trademark, service mark,
 for each kind of goods or service
 300
 
(6) A substitute of a certificate of registration
 each
 100
 
(7) Application to register assignment or transfer by succession of a trademark, service mark, certification mark or collective mark
 per application
 1,000
 
(8) Amendment of particulars in a trademark registration under (5)
 per application
 200
 
(9) Renewal of a registration under (5)
 for each kind of goods or service
 1,000
 
(10) Petition to the Board to cancel a registration under (5)
 each
 500
 
(11) Application to register a trademark or service mark license
 per application
 500
 
(12) Registration of a trademark or service mark license agreement
 per agreement
 1,000
 
(13) Amendment of particular in registration under (12)
 per application
 200
 
        Application to cancel registration under (12)
 per application
 200
 
(14) Amendment of applications under (1) (7) or (11)
 per request
 100
 
(15) Application to amend certification mark regulations
 
 
 
        a) prior to registration of the mark
 per application
 100
 
        b) after registration of the mark
 per application
 200
 
(16) Appeal
 
 
 
        a) gains an order of the Registrar under Section 16, 17, 27 or a decision of the Registrar under Section 37
 each
 2,000
 
       b) under other Sections
 each
 1,000
 
(17) Application to examine the register and files (Fraction of an hour shall be counted as one hour)
 per hour
 100
 
(18) Request for certified extract from the register of trademark, service mark, certification mark or collective mark
 per set
 200
 
(19) Request to make photocopies of documents
 per page
 10
 
(20) Application for certified copies of documents in the same matter
 
 
 
        a) of not more than 10 pages
 per page
 10
 
        b) of more than 10 pages
 per document
 100
 
(21) Application for certification concerning particulars of registration
 each
 50
 
(22) Any other application
 per application
 100
 

      

 

 

พระราชบัญญัติ

สิทธิบัตร

พ.ศ. ๒๕๒๒

                       

 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.

ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๑ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๒๒

เป็นปีที่ ๓๔ ในรัชกาลปัจจุบัน

 

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

 

โดยที่เป็นการสมควรมีกฎหมายว่าด้วยสิทธิบัตรเพื่อคุ้มครองการประดิษฐ์และการออกแบบผลิตภัณฑ์

 

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ ทำหน้าที่รัฐสภา ดังต่อไปนี้

 

มาตรา ๑  พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า “พระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. ๒๕๒๒”

 

มาตรา ๒[๑]  พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

 

หมวด ๑

บททั่วไป

                  

 

มาตรา ๓[๒]  ในพระราชบัญญัตินี้

“สิทธิบัตร” หมายความว่า หนังสือสำคัญที่ออกให้เพื่อคุ้มครองการประดิษฐ์หรือการออกแบบผลิตภัณฑ์ ตามที่กำหนดในหมวด ๒ และหมวด ๓ แห่งพระราชบัญญัตินี้

“อนุสิทธิบัตร” หมายความว่า หนังสือสำคัญที่ออกให้เพื่อคุ้มครองการประดิษฐ์ตามที่กำหนดในหมวด ๓ ทวิ แห่งพระราชบัญญัตินี้

“การประดิษฐ์” หมายความว่า การคิดค้นหรือคิดทำขึ้น อันเป็นผลให้ได้มาซึ่งผลิตภัณฑ์หรือกรรมวิธีใดขึ้นใหม่ หรือการกระทำใดๆ ที่ทำให้ดีขึ้นซึ่งผลิตภัณฑ์หรือกรรมวิธี

“กรรมวิธี” หมายความว่า วิธีการ กระบวนการ หรือกรรมวิธีในการผลิตหรือการเก็บรักษาให้คงสภาพหรือให้มีคุณภาพดีขึ้นหรือการปรับสภาพให้ดีขึ้นซึ่งผลิตภัณฑ์และรวมถึงการใช้กรรมวิธีนั้นๆ ด้วย

“แบบผลิตภัณฑ์” หมายความว่า รูปร่างของผลิตภัณฑ์ หรือองค์ประกอบของลวดลาย หรือสีของผลิตภัณฑ์ อันมีลักษณะพิเศษสำหรับผลิตภัณฑ์ซึ่งสามารถใช้เป็นแบบสำหรับผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมรวมทั้งหัตถกรรมได้

“ผู้ทรงสิทธิบัตร” หมายความรวมถึงผู้รับโอนสิทธิบัตร

“ผู้ทรงอนุสิทธิบัตร” หมายความรวมถึงผู้รับโอนอนุสิทธิบัตร

“คณะกรรมการ” หมายความว่า คณะกรรมการสิทธิบัตร

“พนักงานเจ้าหน้าที่” หมายความว่า ผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้

“อธิบดี” หมายความว่า อธิบดีกรมทรัพย์สินทางปัญญา และให้หมายความรวมถึงผู้ซึ่งอธิบดีกรมทรัพย์สินทางปัญญามอบหมายด้วย

“รัฐมนตรี” หมายความว่า รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้

 

มาตรา ๔  ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจแต่งตั้งพนักงานเจ้าหน้าที่ ออกกฎกระทรวง กำหนดค่าธรรมเนียมไม่เกินอัตราตามบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้ ลดหรือยกเว้นค่าธรรมเนียม และกำหนดกิจการอื่นเพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้

กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ให้ใช้บังคับได้

 

หมวด ๒

สิทธิบัตรการประดิษฐ์

                  

 

ส่วนที่ ๑

การขอรับสิทธิบัตร

                  

 

มาตรา ๕  ภายใต้บังคับมาตรา ๙ การประดิษฐ์ที่ขอรับสิทธิบัตรได้ต้องประกอบด้วยลักษณะดังต่อไปนี้

(๑) เป็นการประดิษฐ์ขึ้นใหม่

(๒) เป็นการประดิษฐ์ที่มีขั้นการประดิษฐ์สูงขึ้น และ

(๓) เป็นการประดิษฐ์ที่สามารถประยุกต์ในทางอุตสาหกรรม

 

มาตรา ๖[๓]  การประดิษฐ์ขึ้นใหม่ ได้แก่การประดิษฐ์ที่ไม่เป็นงานที่ปรากฏอยู่แล้ว

งานที่ปรากฏอยู่แล้ว ให้หมายความถึงการประดิษฐ์ ดังต่อไปนี้ด้วย

(๑) การประดิษฐ์ที่มีหรือใช้แพร่หลายอยู่แล้วในราชอาณาจักรก่อนวันขอรับสิทธิบัตร

(๒) การประดิษฐ์ที่ได้มีการเปิดเผยสาระสำคัญหรือรายละเอียดในเอกสารหรือสิ่งพิมพ์ที่ได้เผยแพร่อยู่แล้วไม่ว่าในหรือนอกราชอาณาจักรก่อนวันขอรับสิทธิบัตร และไม่ว่าการเปิดเผยนั้นจะกระทำโดยเอกสาร สิ่งพิมพ์ การนำออกแสดง หรือการเปิดเผยต่อสาธารณชนด้วยประการใดๆ

(๓)[๔] การประดิษฐ์ที่ได้รับสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตรแล้วไม่ว่าในหรือนอกราชอาณาจักรก่อนวันขอรับสิทธิบัตร

(๔)[๕] การประดิษฐ์ที่มีผู้ขอรับสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตรไว้แล้วนอกราชอาณาจักรเป็นเวลาเกินสิบแปดเดือนก่อนวันขอรับสิทธิบัตรแต่ยังมิได้มีการออกสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตรให้

(๕)[๖] การประดิษฐ์ที่มีผู้ขอรับสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตรไว้แล้วไม่ว่าในหรือนอกราชอาณาจักร และได้ประกาศโฆษณาแล้วก่อนวันขอรับสิทธิบัตรในราชอาณาจักร

การเปิดเผยสาระสำคัญหรือรายละเอียดที่เกิดขึ้นหรือเป็นผลมาจากการกระทำอันมิชอบด้วยกฎหมาย หรือการเปิดเผยสาระสำคัญหรือรายละเอียดโดยผู้ประดิษฐ์ รวมทั้งการแสดงผลงานของผู้ประดิษฐ์ในงานแสดงสินค้าระหว่างประเทศ หรือในงานแสดงต่อสาธารณชนของทางราชการ และการเปิดเผยสาระสำคัญหรือรายละเอียดดังกล่าวได้กระทำภายในสิบสองเดือนก่อนที่จะมีการขอรับสิทธิบัตรมิให้ถือว่าเป็นการเปิดเผยสาระสำคัญหรือรายละเอียดตาม (๒)

 

มาตรา ๗  การประดิษฐ์ที่มีขั้นการประดิษฐ์สูงขึ้น ได้แก่การประดิษฐ์ที่ไม่เป็นที่ประจักษ์โดยง่ายแก่บุคคลที่มีความชำนาญในระดับสามัญสำหรับงานประเภทนั้น

 

มาตรา ๘  การประดิษฐ์ที่สามารถประยุกต์ในทางอุตสาหกรรมได้แก่การประดิษฐ์ที่สามารถนำไปใช้ประโยชน์ในการผลิตทางอุตสาหกรรม รวมทั้งหัตถกรรม เกษตรกรรม และพาณิชยกรรม

 

มาตรา ๙[๗]  การประดิษฐ์ดังต่อไปนี้ไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติ

(๑) จุลชีพและส่วนประกอบส่วนใดส่วนหนึ่งของจุลชีพที่มีอยู่ตามธรรมชาติสัตว์ พืช หรือสารสกัดจากสัตว์หรือพืช

(๒) กฎเกณฑ์และทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์

(๓) ระบบข้อมูลสำหรับการทำงานของเครื่องคอมพิวเตอร์

(๔) วิธีการวินิจฉัย บำบัด หรือรักษาโรคมนุษย์ หรือสัตว์

(๕) การประดิษฐ์ที่ขัดต่อความสงบเรียบร้อย หรือศีลธรรมอันดี อนามัยหรือสวัสดิภาพของประชาชน

 

มาตรา ๑๐[๘]  ผู้ประดิษฐ์เป็นผู้มีสิทธิของรับสิทธิบัตร และมีสิทธิที่จะได้รับการระบุชื่อว่าเป็นผู้ประดิษฐ์ในสิทธิบัตร

สิทธิขอรับสิทธิบัตรย่อมโอนและรับมรดกกันได้

การโอนสิทธิขอรับสิทธิบัตรต้องทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้โอนและผู้รับโอน

 

มาตรา ๑๑  สิทธิขอรับสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์ซึ่งลูกจ้างได้ประดิษฐ์ขึ้นโดยการทำงานตามสัญญาจ้างหรือโดยสัญญาจ้างที่มีวัตถุประสงค์ให้ทำการประดิษฐ์ย่อมตกได้แก่นายจ้าง เว้นแต่สัญญาจ้างจะระบุไว้เป็นอย่างอื่น

ความในวรรคหนึ่ง ให้ใช้บังคับแก่กรณีที่ลูกจ้างที่ทำการประดิษฐ์สิ่งหนึ่งสิ่งใดด้วยการใช้ วิธีการ สถิติหรือรายงานซึ่งลูกจ้างสามารถใช้หรือล่วงรู้ได้เพราะการเป็นลูกจ้างตามสัญญาจ้างนั้น แม้ว่าสัญญาจ้างจะมิได้เกี่ยวข้องกับการประดิษฐ์

 

มาตรา ๑๒  เพื่อส่งเสริมให้มีการประดิษฐ์และเพื่อความเป็นธรรมแก่ลูกจ้างในกรณีที่การประดิษฐ์ของลูกจ้างตามมาตรา ๑๑ วรรคหนึ่ง ถ้านายจ้างได้รับประโยชน์จากการประดิษฐ์หรือนำสิ่งประดิษฐ์นั้นไปใช้ ให้ลูกจ้างมีสิทธิได้รับบำเหน็จพิเศษจากนายจ้างนอกเหนือจากค่าจ้างตามปกติได้

ให้ลูกจ้างที่ทำการประดิษฐ์ตามมาตรา ๑๑ วรรคสอง มีสิทธิได้รับบำเหน็จพิเศษจากนายจ้าง

สิทธิที่จะได้รับบำเหน็จพิเศษจะถูกตัดโดยสัญญาจ้างหาได้ไม่

การขอรับสิทธิตามวรรคหนึ่งและวรรคสอง ให้ยื่นต่ออธิบดีตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง และให้อธิบดีมีอำนาจกำหนดบำเหน็จพิเศษให้แก่ลูกจ้างตามที่เห็นสมควร โดยคำนึงถึงค่าจ้างความสำคัญในการประดิษฐ์ ประโยชน์ที่นายจ้างได้รับหรือจะได้รับจากการประดิษฐ์ดังกล่าว และเงื่อนไขอื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง

 

มาตรา ๑๓  เพื่อประโยชน์ในการส่งเสริมการประดิษฐ์ของข้าราชการ หรือพนักงานองค์การของรัฐหรือรัฐวิสาหกิจ ให้ถือว่าข้าราชการ หรือพนักงานองค์การของรัฐหรือรัฐวิสาหกิจมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างตามความในมาตรา ๑๒ เว้นแต่ระเบียบของทางราชการหรือองค์การของรัฐหรือรัฐวิสาหกิจนั้น จะกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น

 

มาตรา ๑๔[๙]  บุคคลซึ่งจะขอรับสิทธิบัตรได้ต้องมีคุณสมบัติอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้

(๑) มีสัญชาติไทย หรือเป็นนิติบุคคลที่มีสำนักงานแห่งใหญ่ตั้งอยู่ในประเทศไทย

(๒) มีสัญชาติของประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญา หรือความตกลงระหว่างประเทศเกี่ยวกับการคุ้มครองสิทธิบัตรซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย

(๓) มีสัญชาติของประเทศที่ยินยอมให้บุคคลสัญชาติไทยหรือนิติบุคคลที่มีสำนักงานแห่งใหญ่ตั้งอยู่ในประเทศไทยขอรับสิทธิบัตรในประเทศนั้นได้

(๔) มีภูมิลำเนา หรืออยู่ในระหว่างการประกอบอุตสาหกรรมหรือพาณิชยกรรมอย่างแท้จริงและจริงจังในประเทศไทยหรือประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาหรือความตกลงระหว่างประเทศเกี่ยวกับการคุ้มครองสิทธิบัตรซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย

 

มาตรา ๑๕  ถ้ามีบุคคลหลายคนทำการประดิษฐ์ร่วมกัน บุคคลเหล่านั้น มีสิทธิขอรับสิทธิบัตรร่วมกัน

ในกรณีผู้ประดิษฐ์ร่วมคนใดไม่ยอมร่วมขอรับสิทธิบัตรหรือติดต่อไม่ได้หรือไม่มีสิทธิขอรับสิทธิบัตร ผู้ประดิษฐ์คนอื่นจะขอรับสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์ที่ได้ทำร่วมกันนั้นในนามของตนเองก็ได้

ผู้ประดิษฐ์ร่วมซึ่งไม่ได้ร่วมขอรับสิทธิบัตรจะขอเข้าเป็นผู้ร่วมขอรับสิทธิบัตรเมื่อใดก็ได้ก่อนมีการออกสิทธิบัตร เมื่อได้รับคำขอแล้วให้พนักงานเจ้าหน้าที่แจ้งกำหนดวันสอบสวนไปยังผู้ขอรับสิทธิบัตรและผู้ร่วมขอรับสิทธิบัตร ในการนี้ให้ส่งสำเนาคำขอไปยังผู้ขอรับสิทธิบัตรและผู้ร่วมขอสิทธิบัตรคนอื่นด้วย

ในการสอบสวนตามวรรคสาม พนักงานเจ้าหน้าที่จะเรียกผู้ขอรับสิทธิบัตร และผู้ร่วมขอรับสิทธิบัตร มาให้ถ้อยคำชี้แจงหรือให้ส่งเอกสารหรือสิ่งใดเพิ่มเติมก็ได้ เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ได้ดำเนินการสอบสวนและอธิบดีได้วินิจฉัยแล้ว ให้แจ้งคำวินิจฉัยไปยังผู้ขอรับสิทธิบัตรและผู้ร่วมขอรับสิทธิบัตร

 

มาตรา ๑๖  ในกรณีบุคคลหลายคนต่างทำการประดิษฐ์อย่างเดียวกันโดยไม่ได้ร่วมกันให้บุคคลซึ่งได้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตรไว้ก่อนเป็นผู้มีสิทธิรับสิทธิบัตร ถ้ายื่นคำขอรับสิทธิบัตรในวันเดียวกัน ให้ทำความตกลงกันว่าจะให้บุคคลใดมีสิทธิแต่ผู้เดียวหรือให้มีสิทธิร่วมกัน ถ้าตกลงกันไม่ได้ภายในเวลาที่อธิบดีกำหนดให้คู่กรณีนำคดีไปสู่ศาลภายในกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันสิ้นระยะเวลาที่อธิบดีกำหนด ถ้าไม่นำคดีไปสู่ศาลภายในกำหนดดังกล่าวให้ถือว่าบุคคลเหล่านั้นละทิ้งคำขอรับสิทธิบัตร

 

มาตรา ๑๗  การขอรับสิทธิบัตรให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

คำขอรับสิทธิบัตรให้มีรายการดังต่อไปนี้

(๑) ชื่อที่แสดงถึงการประดิษฐ์

(๒) ลักษณะและความมุ่งหมายของการประดิษฐ์

(๓) รายละเอียดการประดิษฐ์ที่มีข้อความสมบูรณ์รัดกุมและชัดแจ้ง อันจะทำให้ผู้มีความชำนาญในระดับสามัญในศิลปะหรือวิทยาการที่เกี่ยวข้องสามารถทำและปฏิบัติการตามการประดิษฐ์นั้นได้ และต้องระบุวิธีการในการประดิษฐ์ที่ดีที่สุดที่ผู้ประดิษฐ์จะพึงทราบได้

(๔) ข้อถือสิทธิโดยชัดแจ้ง

(๕) รายการอื่นตามที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

ในกรณีที่ประเทศไทยเข้าเป็นภาคีแห่งความตกลงหรือความร่วมมือระหว่างประเทศเกี่ยวกับสิทธิบัตร หากคำขอรับสิทธิบัตรเป็นไปตามที่กำหนดในความตกลงหรือความร่วมมือระหว่างประเทศดังกล่าว ให้ถือว่าคำขอดังกล่าวเป็นคำขอรับสิทธิบัตรตามพระราชบัญญัตินี้[๑๐]

 

มาตรา ๑๘  คำขอรับสิทธิบัตรแต่ละฉบับให้ขอได้เฉพาะการประดิษฐ์อย่างเดียว คำขอรับสิทธิบัตรเพื่อการประดิษฐ์หลายอย่างในคำขอฉบับเดียวกันจะกระทำได้ต่อเมื่อการประดิษฐ์หลายอย่างนั้นมีความเกี่ยวพันอันอาจถือได้ว่าเป็นการประดิษฐ์อย่างเดียวกัน

 

มาตรา ๑๙[๑๑]  บุคคลใดแสดงการประดิษฐ์หรือสิ่งประดิษฐ์ในงานแสดงต่อสาธารณชน ซึ่งหน่วยงานของรัฐเป็นผู้จัดหรืออนุญาตให้มีขึ้นในราชอาณาจักร ถ้าได้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์นั้นภายในสิบสองเดือนนับแต่วันเปิดงานแสดงต่อสาธารณชน ให้ถือว่าได้ยื่นคำขอนั้นในวันเปิดงานแสดงนั้น

 

มาตรา ๑๙ ทวิ[๑๒]  บุคคลตามมาตรา ๑๔ ที่ได้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์ไว้นอกราชอาณาจักร ถ้ายื่นขอรับสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์นั้นในราชอาณาจักรภายในสิบสองเดือนนับแต่วันที่ได้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตรนอกราชอาณาจักรเป็นครั้งแรก บุคคลนั้นจะขอให้ระบุว่าวันที่ได้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตรนอกราชอาณาจักรเป็นครั้งแรกเป็นวันที่ได้ยื่นคำขอในราชอาณาจักรก็ได้

 

มาตรา ๒๐  ผู้ขอรับสิทธิบัตรอาจขอแก้ไขเพิ่มเติมคำขอรับสิทธิบัตรได้ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดโดยกฎกระทรวง แต่การแก้ไขเพิ่มเติมนั้นต้องไม่เป็นการเพิ่มเติมสาระสำคัญของการประดิษฐ์

 

มาตรา ๒๑[๑๓]  ห้ามมิให้เจ้าพนักงานซึ่งมีหน้าที่เกี่ยวกับการขอรับสิทธิบัตรเปิดเผยรายละเอียดการประดิษฐ์ หรือยอมให้บุคคลใดตรวจหรือคัดสำเนารายละเอียดการประดิษฐ์ไม่ว่าโดยวิธีใดๆ ก่อนมีการประกาศโฆษณาตามมาตรา ๒๘ เว้นแต่จะได้รับความยินยอมเป็นหนังสือจากผู้ขอรับสิทธิบัตร

 

มาตรา ๒๒[๑๔]  ห้ามมิให้บุคคลใดซึ่งรู้อยู่ว่าการประดิษฐ์นั้นได้มีผู้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตรไว้แล้วเปิดเผยรายละเอียดการประดิษฐ์ไม่ว่าโดยวิธีใดๆ หรือกระทำโดยประการอื่นที่อาจจะก่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้ขอรับสิทธิบัตรก่อนมีการประกาศโฆษณาตามมาตรา ๒๘ เว้นแต่จะได้รับความยินยอมเป็นหนังสือจากผู้ขอรับสิทธิบัตร

 

มาตรา ๒๓  ในกรณีอธิบดีเห็นว่าการประดิษฐ์ตามคำขอรับสิทธิบัตรใดเป็นการประดิษฐ์ที่ต้องรักษาไว้เป็นความลับเพื่อประโยชน์แก่ความมั่นคงแห่งราชอาณาจักร อธิบดีมีอำนาจสั่งให้ปกปิดสาระสำคัญและรายละเอียดการประดิษฐ์นั้นไว้เป็นความลับจนกว่าจะสั่งเป็นอย่างอื่น

ห้ามมิให้บุคคลใดรวมทั้งผู้ขอรับสิทธิบัตรเปิดเผยสาระสำคัญหรือรายละเอียดการประดิษฐ์โดยรู้อยู่ว่าอธิบดีได้สั่งให้ปกปิดไว้เป็นความลับตามวรรคหนึ่ง เว้นแต่จะมีอำนาจทำได้โดยชอบด้วยกฎหมาย

 

ส่วนที่ ๒

การออกสิทธิบัตร

                  

 

มาตรา ๒๔  ในการออกสิทธิบัตรเพื่อคุ้มครองการประดิษฐ์ ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทำการตรวจสอบดังนี้

(๑) ตรวจสอบคำขอรับสิทธิบัตรให้ถูกต้องตามมาตรา ๑๗

(๒) ตรวจสอบการประดิษฐ์ว่าเป็นการประดิษฐ์ตามมาตรา ๕

ทั้งนี้ ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

 

มาตรา ๒๕  เพื่อประโยชน์ในการพิจารณาออกสิทธิบัตร อธิบดีอาจขอให้ส่วนราชการ หน่วยงานของรัฐ หรือองค์การของรัฐ หรือสำนักงานหรือองค์การสิทธิบัตรของรัฐต่างประเทศ หรือระหว่างประเทศตรวจสอบการประดิษฐ์ตามมาตรา ๕ มาตรา ๖ มาตรา ๗ มาตรา ๘ และมาตรา ๙ หรือรายละเอียดการประดิษฐ์ตามมาตรา ๑๗ (๓) ตามคำขอรับสิทธิบัตรได้ และอธิบดีอาจให้ถือว่าการปฏิบัติงานในการตรวจสอบนั้นเป็นการปฏิบัติงานของพนักงานเจ้าหน้าที่ได้

 

มาตรา ๒๖  ในการตรวจสอบคำขอรับสิทธิบัตร ถ้าพนักงานเจ้าหน้าที่เห็นว่าคำขอรับสิทธิบัตรใดมีการประดิษฐ์หลายอย่างที่ไม่มีความเกี่ยวพันกันจนอาจถือได้ว่าเป็นการประดิษฐ์อย่างเดียวกัน ให้แจ้งให้ผู้ขอรับสิทธิบัตรแยกคำขอสำหรับการประดิษฐ์แต่ละอย่าง

ถ้าผู้ขอรับสิทธิบัตรได้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์อย่างหนึ่งอย่างใดที่ได้แยกตามวรรคหนึ่งภายในหนึ่งร้อยยี่สิบวันนับแต่วันได้รับแจ้งจากพนักงานเจ้าหน้าที่ให้ถือว่าได้ยื่นคำขอนั้นในวันยื่นคำขอรับสิทธิบัตรครั้งแรก

การแยกคำขอให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

ในกรณีที่ผู้ขอรับสิทธิบัตรไม่เห็นด้วยกับคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ผู้ขอรับสิทธิบัตรจะต้องยื่นอุทธรณ์คำสั่งต่ออธิบดีภายในระยะเวลาหนึ่งร้อยยี่สิบวัน เมื่ออธิบดีได้วินิจฉัยและมีคำสั่งแล้ว ให้คำสั่งของอธิบดีเป็นที่สุด

 

มาตรา ๒๗  ในการตรวจสอบคำขอรับสิทธิบัตร พนักงานเจ้าหน้าที่จะเรียกผู้ขอรับสิทธิบัตรมาให้ถ้อยคำชี้แจง หรือให้ส่งเอกสาร หรือสิ่งใดเพิ่มเติมก็ได้

ในกรณีที่ผู้ขอรับสิทธิบัตรได้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตรไว้แล้วนอกราชอาณาจักร ให้ผู้ขอรับสิทธิบัตรส่งผลการตรวจสอบการประดิษฐ์หรือรายละเอียดการประดิษฐ์ที่ขอรับสิทธิบัตรนั้นตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

ในกรณีที่จะต้องส่งเอกสารเป็นภาษาต่างประเทศ ให้ผู้ขอรับสิทธิบัตรส่งเอกสารพร้อมด้วยคำแปลเป็นภาษาไทย

ถ้าผู้ขอรับสิทธิบัตรไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามวรรคหนึ่ง หรือไม่ส่งเอกสารตามวรรคสองภายในกำหนดเวลาเก้าสิบวันให้ถือว่าละทิ้งคำขอรับสิทธิบัตร เว้นแต่ในกรณีที่มีเหตุจำเป็นอธิบดีอาจขยายกำหนดเวลาดังกล่าวให้ตามที่เห็นสมควร

 

มาตรา ๒๘[๑๕]  เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่เสนอรายงานการตรวจสอบคำขอรับสิทธิบัตรต่ออธิบดีแล้ว

(๑) ถ้าอธิบดีพิจารณาเห็นว่าคำขอรับสิทธิบัตรไม่ถูกต้องตามมาตรา ๑๗ หรือการประดิษฐ์นั้นไม่ได้รับความคุ้มครองตามมาตรา ๙ ให้อธิบดีสั่งยกคำขอรับสิทธิบัตรนั้น และให้พนักงานเจ้าหน้าที่มีหนังสือแจ้งคำสั่งโดยทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับไปยังผู้ขอรับสิทธิบัตรหรือโดยวิธีการอื่นที่อธิบดีกำหนดภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่อธิบดีมีคำสั่ง

(๒) ถ้าอธิบดีพิจารณาเห็นว่าคำขอรับสิทธิบัตรถูกต้องตามมาตรา ๑๗ และการประดิษฐ์นั้นได้รับความคุ้มครองตามมาตรา ๙ ให้อธิบดีมีคำสั่งให้ประกาศโฆษณาคำขอรับสิทธิบัตรนั้น ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดโดยกฎกระทรวง และก่อนการประกาศโฆษณา ให้พนักงานเจ้าหน้าที่แจ้งผู้ขอรับสิทธิบัตรโดยวิธีการที่อธิบดีกำหนดหรือโดยมีหนังสือแจ้งโดยทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับเพื่อให้ผู้ขอรับสิทธิบัตรชำระค่าธรรมเนียมการประกาศโฆษณา หากผู้ขอรับสิทธิบัตรไม่ชำระค่าธรรมเนียมการประกาศโฆษณาภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งหรือได้รับหนังสือแจ้งโดยทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับดังกล่าว ให้พนักงานเจ้าหน้าที่มีหนังสือแจ้งผู้ขอรับสิทธิบัตรโดยทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับอีกครั้งหนึ่ง และหากผู้ขอรับสิทธิบัตรยังไม่ชำระค่าธรรมเนียมการประกาศโฆษณาภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับหนังสือแจ้งดังกล่าวอีก ให้ถือว่าผู้ขอรับสิทธิบัตรละทิ้งคำขอรับสิทธิบัตร

 

มาตรา ๒๙  เมื่อได้ประกาศโฆษณาตามมาตรา ๒๘ แล้ว ผู้ขอรับสิทธิบัตรต้องยื่นคำขอให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจสอบการประดิษฐ์ว่าเป็นการประดิษฐ์ตามมาตรา ๕ ภายในห้าปีนับแต่วันประกาศโฆษณา ในกรณีที่มีการคัดค้านและมีการอุทธรณ์คำสั่งของอธิบดีตามมาตรา ๓๓ และมาตรา ๓๔ ให้ยื่นคำขอภายในหนึ่งปี นับแต่วันที่คำวินิจฉัยชี้ขาดถึงที่สุด แล้วแต่ระยะเวลาใดจะสิ้นสุดลงทีหลัง ถ้าผู้ขอรับสิทธิบัตรไม่ยื่นคำขอภายในเวลาที่กำหนดไว้ ให้ถือว่าละทิ้งคำขอรับสิทธิบัตร

ในกรณีที่อธิบดีขอให้ส่วนราชการ หน่วยงานของรัฐ หรือองค์การของรัฐ หรือสำนักงานหรือองค์การสิทธิบัตรของรัฐต่างประเทศหรือระหว่างประเทศ ตรวจสอบการประดิษฐ์ตามมาตรา ๒๕ ถ้ามีค่าใช้จ่ายในการตรวจสอบการประดิษฐ์นั้น ให้ผู้ขอรับสิทธิบัตรชำระค่าใช้จ่ายนั้นต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ภายในหกสิบวันนับแต่วันที่พนักงานเจ้าหน้าที่แจ้งให้ทราบ ถ้าผู้ขอรับสิทธิบัตรไม่ชำระภายในระยะเวลาที่กำหนดไว้ให้ถือว่าละทิ้งคำขอรับสิทธิบัตร

 

มาตรา ๓๐  เมื่อได้ประกาศโฆษณาตามมาตรา ๒๘ แล้ว ถ้าปรากฏว่าคำขอรับสิทธิบัตรไม่ชอบด้วยมาตรา ๕ มาตรา ๙ มาตรา ๑๐ มาตรา ๑๑ หรือมาตรา ๑๔ ให้อธิบดีสั่งยกคำขอรับสิทธิบัตรและให้พนักงานเจ้าหน้าที่แจ้งคำสั่งไปยังผู้ขอรับสิทธิบัตรรวมทั้งผู้คัดค้าน ในกรณีที่มีการคัดค้านตามมาตรา ๓๑ และให้ประกาศโฆษณาคำสั่งนั้นตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

 

มาตรา ๓๑[๑๖]  เมื่อได้ประกาศโฆษณาตามมาตรา ๒๘ แล้ว บุคคลใดเห็นว่าตนมีสิทธิรับสิทธิบัตรดีกว่าผู้ขอรับสิทธิบัตรหรือเห็นว่าคำขอรับสิทธิบัตรใดไม่ชอบด้วยมาตรา ๕ มาตรา ๙ มาตรา ๑๐ มาตรา ๑๑ หรือมาตรา ๑๔ จะยื่นคำคัดค้านต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ก็ได้ แต่ต้องยื่นภายในเก้าสิบวันนับแต่วันประกาศโฆษณาตามมาตรา ๒๘

เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ได้รับคำคัดค้านตามวรรคหนึ่ง ให้ส่งสำเนาคำคัดค้านไปยังผู้ขอรับสิทธิบัตรให้ผู้ขอรับสิทธิบัตรยื่นคำโต้แย้งภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ผู้ขอรับสิทธิบัตรได้รับสำเนาคำคัดค้าน ถ้าผู้ขอรับสิทธิบัตรไม่ยื่นคำโต้แย้ง ให้ถือว่าละทิ้งคำขอรับสิทธิบัตร

คำคัดค้านและคำโต้แย้งให้ยื่นพร้อมทั้งแสดงหลักฐาน

 

มาตรา ๓๒  ในการพิจารณาคำคัดค้านและคำโต้แย้ง ผู้คัดค้านหรือผู้โต้แย้งจะนำพยานหลักฐานมาแสดงหรือแถลงเพิ่มเติมก็ได้ ทั้งนี้ ตามระเบียบที่อธิบดีกำหนด

เมื่ออธิบดีได้วินิจฉัยและมีคำสั่งตามมาตรา ๓๓ หรือมาตรา ๓๔ แล้ว ให้แจ้งคำวินิจฉัยและคำสั่งไปยังผู้คัดค้านและผู้โต้แย้งพร้อมด้วยเหตุผล

 

มาตรา ๓๓  เมื่อผู้ขอรับสิทธิบัตรยื่นคำขอให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจสอบการประดิษฐ์ตามมาตรา ๒๙ และพนักงานเจ้าหน้าที่ได้ทำการตรวจสอบตามมาตรา ๒๔ แล้ว ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทำรายงานการตรวจสอบเสนออธิบดี

เมื่ออธิบดีพิจารณารายงานการตรวจสอบของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามวรรคหนึ่งแล้วเห็นว่าไม่มีเหตุขัดข้องในการออกสิทธิบัตร และเป็นกรณีที่ไม่มีการคัดค้านตามมาตร ๓๑ หรือในกรณีที่มีการคัดค้านตามมาตรา ๓๑ แต่อธิบดีได้วินิจฉัยว่าผู้ขอรับสิทธิบัตรเป็นผู้มีสิทธิ ให้อธิบดีสั่งให้รับจดทะเบียนการประดิษฐ์และออกสิทธิบัตรให้แก่ผู้ขอรับสิทธิบัตรและให้พนักงานเจ้าหน้าที่แจ้งให้ผู้ขอรับสิทธิบัตรชำระค่าธรรมเนียมการออกสิทธิบัตรภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้ง

เมื่อผู้ขอรับสิทธิบัตรได้ชำระค่าธรรมเนียมตามวรรคสองแล้ว ให้จดทะเบียนการประดิษฐ์และออกสิทธิบัตรให้แก่ผู้ขอรับสิทธิบัตรภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้ชำระค่าธรรมเนียมแต่ต้องไม่ก่อนสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์ตามมาตรา ๗๒ ถ้าผู้ขอรับสิทธิบัตรไม่ชำระค่าธรรมเนียมภายในระยะเวลาตามวรรคสอง ให้ถือว่าละทิ้งคำขอรับสิทธิบัตร

สิทธิบัตรให้เป็นไปตามแบบที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

 

มาตรา ๓๔  ในกรณีที่มีผู้คัดค้านตามมาตรา ๓๑ และอธิบดีได้วินิจฉัยว่าผู้คัดค้านเป็นผู้มีสิทธิรับสิทธิบัตร ให้อธิบดีสั่งยกคำขอรับสิทธิบัตร

ในกรณีที่ผู้ขอรับสิทธิบัตรมิได้อุทธรณ์คำสั่งของอธิบดีหรือได้อุทธรณ์คำสั่งของอธิบดี และคณะกรรมการหรือศาลได้มีคำสั่งหรือคำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว ถ้าผู้คัดค้านได้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์นั้นภายในหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันมีคำสั่งของอธิบดีหรือนับแต่วันที่คณะกรรมการหรือศาลมีคำสั่งหรือคำพิพากษาถึงที่สุดแล้วแต่กรณี ให้ถือว่าผู้คัดค้านได้ยื่นคำขอนั้นในวันเดียวกับวันที่ผู้ขอรับสิทธิบัตรยื่นคำขอรับสิทธิบัตร และให้ถือว่าการประกาศโฆษณาคำขอรับสิทธิบัตรของผู้ถูกคัดค้านตามมาตรา ๒๘ เป็นประกาศโฆษณาคำขอรับสิทธิบัตรของผู้คัดค้านด้วย ในกรณีเช่นนี้ ผู้ใดจะยื่นคำคัดค้านคำขอรับสิทธิบัตรของผู้คัดค้านเพราะเหตุตนมีสิทธิดีกว่านั้นไม่ได้

ในการออกสิทธิบัตรให้แก่ผู้คัดค้านนั้น ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทำการตรวจสอบคำขอรับสิทธิบัตรและตรวจสอบการประดิษฐ์ของผู้คัดค้านตามมาตรา ๒๔ และให้นำมาตรา ๒๙ มาใช้บังคับแก่ผู้คัดค้านด้วย

 

ส่วนที่ ๓

สิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตร

                  

 

มาตรา ๓๕[๑๗]  สิทธิบัตรการประดิษฐ์ให้มีอายุยี่สิบปีนับแต่วันขอรับสิทธิบัตรในราชอาณาจักร ในกรณีที่มีการดำเนินคดีทางศาลตามมาตรา ๑๖ มาตรา ๗๔ หรือมาตรา ๗๗ ฉ มิให้นับระยะเวลาในระหว่างการดำเนินคดีดังกล่าวเป็นอายุของสิทธิบัตรนั้น

 

มาตรา ๓๕ ทวิ[๑๘]  การกระทำที่ขัดต่อมาตรา ๓๖ ก่อนวันออกสิทธิบัตรมิให้ถือว่าเป็นการละเมิดสิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตร เว้นแต่จะเป็นการกระทำต่อการประดิษฐ์ ที่ขอรับสิทธิบัตรและได้มีการประกาศโฆษณาคำขอดังกล่าวตามมาตรา ๒๘ แล้ว โดยบุคคลผู้กระทำรู้ว่าการประดิษฐ์นั้นได้มีการยื่นขอรับสิทธิบัตรไว้แล้วหรือได้รับคำบอกกล่าวเป็นลายลักษณ์อักษรว่าการประดิษฐ์นั้นได้มีการยื่นขอรับสิทธิบัตรไว้แล้ว ในกรณีเช่นนี้ ผู้ขอรับสิทธิบัตรมีสิทธิได้รับค่าเสียหายจากบุคคลผู้ฝ่าฝืนสิทธินั้น การเรียกค่าเสียหายดังกล่าวให้ยื่นฟ้องต่อศาลหลังจากที่ได้มีการออกสิทธิบัตรให้แก่ผู้ขอรับสิทธิบัตรแล้ว

 

มาตรา ๓๖[๑๙]  ผู้ทรงสิทธิบัตรเท่านั้นมีสิทธิดังต่อไปนี้

(๑) ในกรณีสิทธิบัตรผลิตภัณฑ์ สิทธิในการผลิต ใช้ ขาย มีไว้เพื่อขาย เสนอขายหรือนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งผลิตภัณฑ์ตามสิทธิบัตร

(๒) ในกรณีสิทธิบัตรกรรมวิธี สิทธิในการใช้กรรมวิธีตามสิทธิบัตร ผลิต ใช้ ขาย มีไว้เพื่อขาย เสนอขายหรือนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งผลิตภัณฑ์ที่ผลิตโดยใช้กรรมวิธีตามสิทธิบัตร

ความในวรรคหนึ่งไม่ใช้บังคับแก่[๒๐]

(๑) การกระทำใดๆ เพื่อประโยชน์ในการศึกษา ค้นคว้า ทดลอง หรือวิจัย ทั้งนี้ ต้องไม่ขัดต่อการใช้ประโยชน์ตามปกติของผู้ทรงสิทธิบัตร และไม่ทำให้เสื่อมเสียต่อประโยชน์อันชอบธรรมของผู้ทรงสิทธิบัตรเกินสมควร

(๒) การผลิตผลิตภัณฑ์หรือใช้กรรมวิธีดังที่ผู้ทรงสิทธิบัตรได้จดทะเบียนไว้ ซึ่งผู้ผลิตผลิตภัณฑ์หรือผู้ใช้กรรมวิธีดังกล่าวได้ประกอบกิจการหรือมีเครื่องมือเครื่องใช้เพื่อประกอบกิจการดังกล่าวโดยสุจริตก่อนวันยื่นขอรับสิทธิบัตรในราชอาณาจักร โดยผู้ผลิตหรือผู้ใช้กรรมวิธีไม่รู้หรือไม่มีเหตุอันควรรู้ถึงการจดทะเบียนนั้น ทั้งนี้ โดยไม่อยู่ภายใต้บังคับแห่งมาตรา ๑๙ ทวิ

(๓) การเตรียมยาเฉพาะรายตามใบสั่งแพทย์ โดยผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรม หรือผู้ประกอบโรคศิลปะ รวมทั้งการกระทำต่อผลิตภัณฑ์ยาดังกล่าว

(๔) การกระทำใดๆ เกี่ยวกับการขอขึ้นทะเบียนยา โดยผู้ขอมีวัตถุประสงค์ที่จะผลิต จำหน่าย หรือนำเข้าซึ่งผลิตภัณฑ์ยาตามสิทธิบัตรหลังจากสิทธิบัตรดังกล่าวสิ้นอายุลง

(๕) การใช้อุปกรณ์ซึ่งเป็นการประดิษฐ์ที่ได้รับสิทธิบัตรที่เกี่ยวกับตัวเรือ เครื่องจักร หรืออุปกรณ์อื่นของเรือของประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาหรือความตกลงระหว่างประเทศเกี่ยวกับการคุ้มครองสิทธิบัตรซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย ในกรณีที่เรือดังกล่าวได้เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราวหรือโดยอุบัติเหตุ และจำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ดังกล่าวกับเรือนั้น

(๖) การใช้อุปกรณ์ซึ่งเป็นการประดิษฐ์ที่ได้รับสิทธิบัตรที่เกี่ยวกับการสร้างการทำงาน หรืออุปกรณ์อื่นของอากาศยาน หรือยานพาหนะของประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาหรือความตกลงระหว่างประเทศเกี่ยวกับการคุ้มครองสิทธิบัตรซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย ในกรณีที่อากาศยานหรือยานพาหนะดังกล่าวได้เข้ามาในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราวหรือโดยอุบัติเหตุ

(๗) การใช้ ขาย มีไว้เพื่อขาย เสนอขาย หรือนำเข้ามาในราชอาณาจักร ซึ่งผลิตภัณฑ์ตามสิทธิบัตร หากผู้ทรงสิทธิบัตรได้อนุญาต หรือยินยอมให้ผลิต หรือขายผลิตภัณฑ์ดังกล่าวแล้ว

 

มาตรา ๓๖ ทวิ[๒๑]  สิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรตามมาตรา ๓๖ ในการประดิษฐ์ที่ได้รับสิทธิบัตรมีขอบเขตดังระบุในข้อถือสิทธิ ในการวินิจฉัยขอบเขตของการประดิษฐ์ตามข้อถือสิทธิ ให้พิจารณาลักษณะของการประดิษฐ์ที่ระบุในรายละเอียดการประดิษฐ์และรูปเขียนประกอบด้วย

ขอบเขตของการประดิษฐ์ที่ได้รับความคุ้มครองย่อมคลุมถึงลักษณะของการประดิษฐ์ที่แม้จะมิได้ระบุในข้อถือสิทธิโดยเฉพาะเจาะจง แต่เป็นสิ่งที่มีคุณสมบัติประโยชน์ใช้สอย และทำให้เกิดผลทำนองเดียวกับลักษณะของการประดิษฐ์ที่ระบุไว้ในข้อถือสิทธิตามความเห็นของบุคคลที่มีความชำนาญในระดับสามัญในศิลปะหรือวิทยาการที่เกี่ยวข้องกับการประดิษฐ์นั้น

 

มาตรา ๓๗  ผู้ทรงสิทธิบัตรมีสิทธิใช้คำว่า “สิทธิบัตรไทย” หรือ อักษร สบท. หรืออักษรต่างประเทศที่มีความหมายเช่นเดียวกัน ให้ปรากฏที่ผลิตภัณฑ์ ภาชนะบรรจุหรือหีบห่อของผลิตภัณฑ์ หรือในการโฆษณาการประดิษฐ์ตามสิทธิบัตร

การใช้คำหรืออักษรตามวรรคหนึ่งต้องระบุหมายเลขสิทธิบัตรไว้ด้วย

 

มาตรา ๓๘  ผู้ทรงสิทธิบัตรจะอนุญาตให้บุคคลใดใช้สิทธิตามสิทธิบัตรของตนตามมาตรา ๓๖ และมาตรา ๓๗ หรือจะโอนสิทธิบัตรให้แก่บุคคลอื่นก็ได้

 

มาตรา ๓๙[๒๒]  การอนุญาตให้ใช้สิทธิตามมาตรา ๓๘ นั้น

(๑) ผู้ทรงสิทธิบัตรจะกำหนดเงื่อนไข ข้อจำกัดสิทธิหรือค่าตอบแทนในลักษณะที่เป็นการจำกัดการแข่งขันโดยไม่ชอบธรรมไม่ได้

เงื่อนไข ข้อจำกัดสิทธิ หรือค่าตอบแทนในลักษณะที่เป็นการจำกัดการแข่งขันโดยไม่ชอบธรรมตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามที่กำหนดในกฎกระทรวง

(๒) ผู้ทรงสิทธิบัตรจะกำหนดให้ผู้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิตามสิทธิบัตรชำระค่าตอบแทนสำหรับการใช้การประดิษฐ์ตามสิทธิบัตรหลังจากสิทธิบัตรหมดอายุตามมาตรา ๓๕ ไม่ได้

การกำหนดเงื่อนไข ข้อจำกัดสิทธิ หรือค่าตอบแทนที่ขัดต่อบทบัญญัติแห่งมาตรานี้เป็นโมฆะ

 

มาตรา ๔๐  ภายใต้บังคับมาตรา ๔๒ ในกรณีที่มีผู้ทรงสิทธิบัตรร่วมกันถ้ามิได้ตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น ผู้ทรงสิทธิบัตรร่วมแต่ละคนมีสิทธิใช้สิทธิตามมาตรา ๓๖ และมาตรา ๓๗ โดยไม่ต้องได้รับความยินยอมจากผู้ทรงสิทธิบัตรร่วมคนอื่น แต่การอนุญาตให้ใช้สิทธิตามสิทธิบัตรหรือการโอนสิทธิบัตรตามมาตรา ๓๘ ต้องได้รับความยินยอมจากผู้ทรงสิทธิบัตรร่วมทุกคน

 

มาตรา ๔๑  การอนุญาตให้ใช้สิทธิตามสิทธิบัตรและการโอนสิทธิบัตรตามมาตรา ๓๘ ต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

ในกรณีที่อธิบดีเห็นว่าข้อความใดในสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิตามสิทธิบัตรขัดต่อบทบัญญัติแห่งมาตรา ๓๙ ให้อธิบดีเสนอต่อคณะกรรมการเพื่อพิจารณา ถ้าคณะกรรมการวินิจฉัยว่าสัญญานั้นขัดต่อบทบัญญัติแห่งมาตรา ๓๙ ให้อธิบดีสั่งไม่รับจดทะเบียนสัญญานั้น เว้นแต่คู่สัญญาจะมีเจตนาให้ส่วนที่สมบูรณ์แห่งสัญญานั้นแยกจากส่วนที่ไม่สมบูรณ์ได้ ในกรณีนั้นอธิบดีจะสั่งรับจดทะเบียนสัญญาบางส่วนก็ได้

(วรรคสาม ยกเลิก)[๒๓]

 

มาตรา ๔๒  การขอจดทะเบียนการรับโอนสิทธิบัตรโดยทางมรดกให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

 

ส่วนที่ ๔

การชำระค่าธรรมเนียมรายปี

                  

 

มาตรา ๔๓  ผู้ทรงสิทธิบัตรต้องเสียค่าธรรมเนียมรายปีตามที่กำหนดในกฎกระทรวง เริ่มแต่ปีที่ห้า ของอายุสิทธิบัตร และต้องชำระภายในหกสิบวันนับแต่วันเริ่มต้นระยะเวลาของปีที่ห้านั้นและของทุกๆ ปีต่อไป

ถ้าสิทธิบัตรออกภายหลังวันเริ่มต้นระยะเวลาของปีที่ห้าแห่งอายุของสิทธิบัตร การชำระค่าธรรมเนียมรายปีสำหรับปีที่ห้าถึงปีที่ออกสิทธิบัตร ให้ชำระภายในหกสิบวันนับแต่วันออกสิทธิบัตร

ถ้าผู้ทรงสิทธิบัตรไม่ชำระค่าธรรมเนียมรายปีภายในกำหนดเวลาตามวรรคหนึ่งหรือวรรคสองต้องเสียค่าธรรมเนียมเพิ่มร้อยละสามสิบของเงินค่าธรรมเนียมรายปี โดยต้องชำระค่าธรรมเนียมรายปีพร้อมทั้งค่าธรรมเนียมเพิ่มภายในหนึ่งร้อยยี่สิบวันนับแต่วันสิ้นกำหนดเวลาชำระค่าธรรมเนียมรายปีตามวรรคหนึ่งหรือวรรคสอง[๒๔]

เมื่อครบกำหนดเวลาตามวรรคสามแล้ว ถ้าผู้ทรงสิทธิบัตรยังไม่ชำระค่าธรรมเนียมรายปีและค่าธรรมเนียมเพิ่ม ให้อธิบดีทำรายงานต่อคณะกรรมการเพื่อสั่งเพิกถอนสิทธิบัตรนั้น[๒๕]

ในกรณีที่ผู้ทรงสิทธิบัตรร้องขอต่อคณะกรรมการภายในกำหนดหกสิบวันนับแต่วันทราบคำสั่งเพิกถอนสิทธิบัตรว่ามีเหตุจำเป็นไม่อาจชำระค่าธรรมเนียมรายปีและค่าธรรมเนียมเพิ่มภายในกำหนดเวลาตามวรรคสามได้ คณะกรรมการอาจขยายกำหนดเวลาหรือเพิกถอนคำสั่งเพิกถอนสิทธิบัตรนั้นตามที่เห็นสมควรก็ได้[๒๖]

 

มาตรา ๔๔[๒๗]  ผู้ทรงสิทธิบัตรจะขอชำระค่าธรรมเนียมรายปีล่วงหน้า โดยชำระทั้งหมดในคราวเดียวแทนการชำระค่าธรรมเนียมเป็นรายปีก็ได้

ในกรณีที่ผู้ทรงสิทธิบัตรได้ชำระค่าธรรมเนียมรายปีล่วงหน้าไปแล้ว แต่ได้มีการแก้ไขอัตราค่าธรรมเนียมรายปี หรือผู้ทรงสิทธิบัตรขอคืนสิทธิบัตร หรือมีการเพิกถอนสิทธิบัตรนั้น ผู้ทรงสิทธิบัตรไม่ต้องชำระค่าธรรมเนียมรายปีเพิ่มเติม หรือไม่มีสิทธิได้รับคืนค่าธรรมเนียมรายปีที่ได้จ่ายล่วงหน้าไปแล้วนั้น

 

ส่วนที่ ๕

การใช้สิทธิตามสิทธิบัตร

                  

 

มาตรา ๔๕  ผู้ทรงสิทธิบัตรจะขอให้บันทึกคำยินยอมให้บุคคลอื่นใช้สิทธิตามสิทธิบัตรของตนลงในทะเบียนสิทธิบัตรตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวงก็ได้

เมื่อได้บันทึกคำยินยอมลงในทะเบียนสิทธิบัตรแล้วและมีผู้มาขอใช้สิทธิบัตรนั้น ให้อธิบดีอนุญาตให้บุคคลซึ่งขอใช้สิทธิตามสิทธิบัตรนั้นใช้สิทธิตามสิทธิบัตรได้ ตามเงื่อนไขข้อจำกัดสิทธิและค่าตอบแทนในการใช้สิทธิตามสิทธิบัตร ที่ผู้ทรงสิทธิบัตรและผู้ขอใช้สิทธิตามสิทธิบัตรตกลงกัน หากทั้งสองฝ่ายตกลงกันไม่ได้ภายในระยะเวลาที่อธิบดีกำหนดให้อธิบดีกำหนดเงื่อนไข ข้อจำกัดสิทธิและค่าตอบแทนตามที่อธิบดีพิจารณาเห็นสมควร

คำวินิจฉัยของอธิบดีตามวรรคสอง คู่กรณีอาจอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยนั้น คำวินิจฉัยของคณะกรรมการให้เป็นที่สุด

การขอใช้สิทธิและการอนุญาตตามวรรคสอง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

เมื่อได้มีการบันทึกคำยินยอมตามวรรคหนึ่ง ให้ลดค่าธรรมเนียมรายปีสำหรับสิทธิบัตรนั้นลงตามที่กำหนดในกฎกระทรวง แต่ต้องไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของค่าธรรมเนียมรายปี

 

มาตรา ๔๖[๒๘]  เมื่อพ้นกำหนดสามปีนับแต่วันออกสิทธิบัตรหรือสี่ปีนับแต่วันยื่นขอรับสิทธิบัตรแล้วแต่ระยะเวลาใดจะสิ้นสุดลงทีหลัง บุคคลอื่นจะยื่นคำขอใช้สิทธิตามสิทธิบัตรนั้นต่ออธิบดีก็ได้ ถ้าปรากฏว่าในขณะที่ยื่นคำขอมีพฤติการณ์แสดงว่าผู้ทรงสิทธิบัตรไม่ใช้สิทธิโดยชอบดังต่อไปนี้

(๑) ไม่มีการผลิตผลิตภัณฑ์หรือไม่มีการใช้กรรมวิธีตามสิทธิบัตรภายในราชอาณาจักรโดยไม่มีเหตุผลอันสมควร หรือ

(๒) ไม่มีการขายผลิตภัณฑ์ตามสิทธิบัตรหรือผลิตภัณฑ์ที่ใช้กรรมวิธีตามสิทธิบัตร หรือมีการขายผลิตภัณฑ์ดังกล่าวในราคาสูงเกินควรหรือไม่พอสนองความต้องการของประชาชนภายในราชอาณาจักรโดยไม่มีเหตุผลอันสมควร

ทั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นกรณีตาม (๑) หรือ (๒) ผู้ขอใช้สิทธิจะต้องแสดงว่าผู้ขอได้พยายามขออนุญาตใช้สิทธิตามสิทธิบัตรจากผู้ทรงสิทธิบัตรโดยได้เสนอเงื่อนไขและค่าตอบแทนที่เพียงพอตามพฤติการณ์แห่งกรณีแล้ว แต่ไม่สามารถตกลงกันได้ภายในระยะเวลาอันสมควร

การขอใช้สิทธิตามสิทธิบัตรให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

 

มาตรา ๔๖ ทวิ[๒๙]  (ยกเลิก)

 

มาตรา ๔๗[๓๐]  ถ้าการใช้สิทธิตามข้อถือสิทธิในสิทธิบัตรใดอาจมีผลเป็นการละเมิดข้อถือสิทธิในสิทธิบัตรอื่น ผู้ทรงสิทธิบัตรซึ่งประสงค์จะใช้สิทธิดังกล่าวจะยื่นคำขอใช้สิทธิตามสิทธิบัตรอื่นต่ออธิบดีก็ได้ ภายใต้หลักเกณฑ์ดังต่อไปนี้

(๑) การประดิษฐ์ของผู้ขอใช้สิทธิเป็นการประดิษฐ์ที่มีความก้าวหน้าอย่างสำคัญทางเทคโนโลยีซึ่งเป็นผลดีทางด้านเศรษฐกิจ เมื่อเทียบกับการประดิษฐ์ของสิทธิบัตรที่ขอใช้

(๒) ผู้ทรงสิทธิบัตรมีสิทธิที่จะใช้สิทธิตามสิทธิบัตรของผู้ขอใช้สิทธิภายใต้เงื่อนไขที่เหมาะสมในการขอใช้สิทธินั้น

(๓) ผู้ขอใช้สิทธิไม่อาจโอนการใช้สิทธิดังกล่าวให้แก่บุคคลอื่น เว้นแต่จะเป็นการโอนไปพร้อมกับสิทธิบัตรของตน

ทั้งนี้ ผู้ขอใช้สิทธิจะต้องแสดงว่าได้พยายามขออนุญาตใช้สิทธิตามสิทธิบัตรจากผู้ทรงสิทธิบัตรนั้นโดยได้เสนอเงื่อนไขและค่าตอบแทนที่เพียงพอตามพฤติการณ์แห่งกรณีแล้ว แต่ไม่สามารถตกลงกันได้ภายในระยะเวลาอันสมควร

การขอใช้สิทธิตามสิทธิบัตรให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

 

มาตรา ๔๗ ทวิ[๓๑]  ถ้าการใช้สิทธิตามข้อถือสิทธิในสิทธิบัตรที่ได้รับอนุญาตให้ใช้ตามมาตรา ๔๖ อาจมีผลเป็นการละเมิดข้อถือสิทธิในสิทธิบัตรของบุคคลอื่นอีก ผู้ขอใช้สิทธิตามมาตรา ๔๖ จะยื่นคำขอใช้สิทธิตามสิทธิบัตรอื่นนั้นต่ออธิบดีก็ได้ ภายใต้หลักเกณฑ์ดังต่อไปนี้

(๑) การประดิษฐ์ของผู้ขอใช้สิทธิเป็นการประดิษฐ์ที่มีความก้าวหน้าอย่างสำคัญทางเทคโนโลยีซึ่งเป็นผลดีทางด้านเศรษฐกิจ เมื่อเทียบกับการประดิษฐ์ของสิทธิบัตรที่ขอใช้

(๒) ผู้ขอใช้สิทธิไม่อาจโอนการใช้สิทธิดังกล่าวให้แก่บุคคลอื่น

ทั้งนี้ ผู้ขอใช้สิทธิจะต้องแสดงว่าได้พยายามขออนุญาตใช้สิทธิตามสิทธิบัตรจากผู้ทรงสิทธิบัตรนั้น โดยได้เสนอเงื่อนไขและค่าตอบแทนที่เพียงพอตามพฤติการณ์แห่งกรณีแล้ว แต่ไม่สามารถตกลงกันได้ภายในระยะเวลาอันสมควร

การขอใช้สิทธิตามสิทธิบัตรให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

 

มาตรา ๔๘[๓๒]  ผู้ทรงสิทธิบัตรมีสิทธิได้รับค่าตอบแทนในการขอใช้สิทธิตามมาตรา ๔๖ มาตรา ๔๗ และมาตรา ๔๗ ทวิ

สำหรับผู้ได้รับอนุญาตแต่เพียงผู้เดียวให้ใช้สิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรตามมาตรา ๓๘ มีสิทธิได้รับค่าตอบแทนในการขอใช้สิทธิตามมาตรา ๔๖ มาตรา ๔๗ หรือมาตรา ๔๗ ทวิ ได้ ในกรณีนี้ผู้ทรงสิทธิบัตรไม่มีสิทธิได้รับค่าตอบแทน

 

มาตรา ๔๙[๓๓]  ในการยื่นคำขอใช้สิทธิตามมาตรา ๔๖ มาตรา ๔๗ หรือมาตรา ๔๗ ทวิ ผู้ขอใช้สิทธิต้องเสนอค่าตอบแทน เงื่อนไขในการใช้สิทธิตามสิทธิบัตรและข้อจำกัดสิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรและผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรตามมาตรา ๔๘ วรรคสอง พร้อมกับคำขอใช้สิทธิ สำหรับกรณีการขอใช้สิทธิตามมาตรา ๔๗ ผู้ขอใช้สิทธิต้องยินยอมอนุญาตให้ผู้ทรงสิทธิบัตรที่ตนขอใช้สิทธิเป็นผู้มีสิทธิใช้สิทธิตามสิทธิบัตรของตนเป็นการตอบแทนด้วย

เมื่อได้รับคำขอใช้สิทธิตามมาตรา ๔๖ มาตรา ๔๗ หรือมาตรา ๔๗ ทวิ แล้วให้พนักงานเจ้าหน้าที่แจ้งกำหนดวันสอบสวนคำขอไปยังผู้ขอใช้สิทธิ ผู้ทรงสิทธิบัตรและผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรตามมาตรา ๔๘ วรรคสอง ในการนี้ ให้ส่งสำเนาคำขอไปยังผู้ทรงสิทธิบัตรและผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรตามมาตรา ๔๘ วรรคสองด้วย[๓๔]

ในการสอบสวนตามวรรคสอง พนักงานเจ้าหน้าที่จะเรียกผู้ขอใช้สิทธิผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรตามมาตรา ๔๘ วรรคสอง มาให้ถ้อยคำชี้แจง ให้ส่งเอกสาร หรือสิ่งใดเพิ่มเติมก็ได้ เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ได้ดำเนินการสอบสวนและอธิบดีได้วินิจฉัยแล้ว ให้แจ้งคำวินิจฉัยไปยังผู้ขอใช้สิทธิผู้ทรงสิทธิบัตรและผู้รับได้อนุญาตให้ใช้สิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรตามมาตรา ๔๘ วรรคสอง

คำวินิจฉัยของอธิบดีตามวรรคสาม คู่กรณีอาจอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการได้ภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยนั้น

 

มาตรา ๕๐[๓๕]  เมื่ออธิบดีวินิจฉัยว่าผู้ขอใช้สิทธิตามมาตรา ๔๖ มาตรา ๔๗ หรือมาตรา ๔๗ ทวิ เป็นผู้สมควรได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิตามสิทธิบัตรได้ ให้อธิบดีกำหนดค่าตอบแทน เงื่อนไขในการใช้สิทธิตามสิทธิบัตร และข้อจำกัดสิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรและผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรตามมาตรา ๔๘ วรรคสอง ตามที่ผู้ทรงสิทธิบัตรและผู้ได้รับอนุญาตได้ตกลงกัน และในกรณีที่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันไม่ได้ภายในระยะเวลาที่อธิบดีกำหนด ให้อธิบดีกำหนดค่าตอบแทน เงื่อนไขในการใช้สิทธิตามสิทธิบัตร และข้อจำกัดสิทธิดังกล่าวตามที่อธิบดีพิจารณาเห็นสมควร ภายใต้หลักเกณฑ์ดังต่อไปนี้

(๑) ขอบเขตและระยะเวลาที่อนุญาตต้องไม่เกินกว่าพฤติการณ์อันจำเป็น

(๒) ผู้ทรงสิทธิบัตรมีสิทธิที่จะอนุญาตให้ผู้รับอนุญาตรายอื่นใช้สิทธิตามสิทธิบัตรของตนด้วยก็ได้

(๓) ผู้รับอนุญาตไม่มีสิทธิโอนใบอนุญาตให้แก่บุคคลอื่น เว้นแต่จะโอนกิจการหรือชื่อเสียงในทางการค้า โดยเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับการอนุญาตให้ใช้สิทธินั้นด้วย

(๔) การอนุญาตจะต้องมุ่งสนองความต้องการของประชาชนภายในราชอาณาจักรเป็นสำคัญ

(๕) ค่าตอบแทนที่กำหนดจะต้องเพียงพอต่อพฤติการณ์แห่งกรณี

เมื่ออธิบดีได้กำหนดค่าตอบแทน เงื่อนไขในการใช้สิทธิตามสิทธิบัตรและข้อจำกัดสิทธิดังกล่าวแล้ว ให้อธิบดีสั่งให้ออกใบอนุญาตให้แก่ผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิตามสิทธิบัตรนั้น

คำสั่งของอธิบดีตามวรรคหนึ่ง คู่กรณีอาจอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการได้ภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยนั้น

การออกใบอนุญาตให้ใช้สิทธิตามสิทธิบัตรตามวรรคสอง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

 

มาตรา ๕๐ ทวิ[๓๖]  ใบอนุญาตให้ใช้สิทธิที่ออกให้ด้วยเหตุตามมาตรา ๔๖ อาจยกเลิกได้หากปรากฏว่าเหตุแห่งการอนุญาตได้หมดสิ้นไปและไม่อาจเกิดขึ้นได้อีก และการยกเลิกดังกล่าวจะไม่กระทบกระเทือนสิทธิหรือผลประโยชน์ที่ผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิได้รับตามใบอนุญาตให้ใช้สิทธินั้น

การขอให้ยกเลิกใบอนุญาตตามวรรคหนึ่งให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดโดยกฎกระทรวง และให้นำบทบัญญัติมาตรา ๔๙ วรรคสองและวรรคสาม และมาตรา ๕๐ มาใช้บังคับโดยอนุโลม

 

มาตรา ๕๑[๓๗]  เพื่อประโยชน์ในการประกอบกิจการอันเป็นสาธารณูปโภคหรือการอันจำเป็นในการป้องกันประเทศ หรือการสงวนรักษาหรือการได้มาซึ่งทรัพยากรธรรมชาติหรือสิ่งแวดล้อม หรือป้องกันหรือบรรเทาการขาดแคลนอาหาร ยาหรือสิ่งอุปโภคบริโภคอย่างอื่นอย่างรุนแรง หรือเพื่อประโยชน์สาธารณะอย่างอื่น กระทรวง ทบวง กรม อาจใช้สิทธิตามสิทธิบัตรอย่างใดอย่างหนึ่งตามมาตรา ๓๖ โดยกระทำการดังกล่าวเองหรือให้บุคคลอื่นกระทำแทน ในการใช้สิทธิดังกล่าว กระทรวง ทบวง กรม จะต้องเสียค่าตอบแทนแก่ผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรตามมาตรา ๔๘ วรรคสอง และจะต้องแจ้งให้ผู้ทรงสิทธิบัตรทราบเป็นหนังสือโดยไม่ชักช้า ทั้งนี้ โดยไม่อยู่ภายใต้บังคับเงื่อนไขในมาตรา ๔๖ มาตรา ๔๗ และมาตรา ๔๗ ทวิ

ในการนี้ให้ยื่นคำขอเสนอค่าตอบแทนและเงื่อนไขในการใช้สิทธิตามสิทธิบัตรต่ออธิบดี การกำหนดค่าตอบแทนให้เป็นไปตามความตกลงระหว่างกระทรวง ทบวง กรม ซึ่งประสงค์ใช้สิทธิตามสิทธิบัตรกับผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตร และให้นำมาตรา ๕๐ มาใช้บังคับโดยอนุโลม

 

มาตรา ๕๒[๓๘]  ในภาวะสงครามหรือในภาวะฉุกเฉิน นายกรัฐมนตรีโดยอนุมัติคณะรัฐมนตรีมีอำนาจออกคำสั่งใช้สิทธิตามสิทธิบัตรใดๆ ก็ได้เพื่อการอันจำเป็นในการป้องกันประเทศและรักษาความมั่นคงแห่งชาติ โดยเสียค่าตอบแทนที่เป็นธรรมแก่ผู้ทรงสิทธิบัตร และต้องแจ้งให้ผู้ทรงสิทธิบัตรทราบเป็นหนังสือโดยไม่ชักช้า

ผู้ทรงสิทธิบัตรมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวหรือจำนวนค่าตอบแทนต่อศาลภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งนั้น

 

ส่วนที่ ๖

การคืนสิทธิบัตร การเลิกข้อถือสิทธิ และการเพิกถอนสิทธิบัตร

                  

 

มาตรา ๕๓  ผู้ทรงสิทธิบัตรจะขอคืนสิทธิบัตรหรือเลิกข้อถือสิทธิบางข้อก็ได้ โดยทำตามหลักเกณฑ์ และวิธีการที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

การขอคืนสิทธิบัตรหรือเลิกข้อถือสิทธิบางข้อตามวรรคหนึ่ง ถ้ามีผู้ทรงสิทธิบัตรร่วม ต้องได้รับความยินยอมจากผู้ทรงสิทธิบัตรร่วมทุกคน หรือถ้ามีการอนุญาตให้บุคคลใดใช้สิทธิตามสิทธิบัตรตามมาตรา ๓๘ มาตรา ๔๕ มาตรา ๔๖ มาตรา ๔๗ หรือมาตรา ๔๗ ทวิ ต้องได้รับความยินยอมจากบุคคลนั้นด้วย[๓๙]

 

มาตรา ๕๔  สิทธิบัตรใดได้ออกไปโดยไม่ชอบด้วยมาตรา ๕ มาตรา ๙ มาตรา ๑๐ มาตรา ๑๑ หรือมาตรา ๑๔ ให้ถือว่าสิทธิบัตรนั้นไม่สมบูรณ์

ความไม่สมบูรณ์ตามวรรคหนึ่ง บุคคลใดจะกล่าวอ้างขึ้นก็ได้ หรือบุคคลผู้มีส่วนได้เสีย หรือพนักงานอัยการจะฟ้องต่อศาลขอให้เพิกถอนสิทธิบัตรนั้นก็ได้

 

มาตรา ๕๕[๔๐]  อธิบดีอาจขอให้คณะกรรมการสั่งเพิกถอนสิทธิบัตรได้ในกรณีดังต่อไปนี้

(๑)[๔๑] ในกรณีที่มีการออกใบอนุญาตให้ใช้สิทธิตามสิทธิบัตรใด ตามมาตรา ๕๐ แล้ว ปรากฏว่าเมื่อพ้นกำหนดระยะเวลาสองปีนับแต่วันที่ออกใบอนุญาตดังกล่าว ผู้ทรงสิทธิบัตร ผู้รับอนุญาตจากผู้ทรงสิทธิบัตร หรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิตามสิทธิบัตร มิได้ดำเนินการผลิตผลิตภัณฑ์หรือไม่มีการใช้กรรมวิธีตามสิทธิบัตรนั้นในราชอาณาจักรโดยไม่มีเหตุผลอันสมควร หรือในขณะนั้นไม่มีผู้ใดขายหรือนำเข้ามาในราชอาณาจักรเพื่อขายซึ่งผลิตภัณฑ์ตามสิทธิบัตรหรือผลิตภัณฑ์ที่ผลิตโดยใช้กรรมวิธีตามสิทธิบัตรนั้น หรือมีการขายผลิตภัณฑ์ดังกล่าวในราคาสูงเกินควร และอธิบดีเห็นว่ามีเหตุอันควรที่จะเพิกถอนสิทธิบัตรดังกล่าว

(๒) ผู้ทรงสิทธิบัตรได้อนุญาตให้บุคคลอื่นใช้สิทธิตามสิทธิบัตรโดยฝ่าฝืนมาตรา ๔๑

ก่อนการขอให้คณะกรรมการสั่งเพิกถอนสิทธิบัตร ให้อธิบดีมีคำสั่งให้ทำการสอบสวนข้อเท็จจริง และแจ้งคำสั่งให้ผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิตามสิทธิบัตรทราบเพื่อยื่นคำแถลงแสดงเหตุผลของตน การยื่นคำแถลงดังกล่าวต้องยื่นภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งอธิบดีจะเรียกให้บุคคลใดมาให้ถ้อยคำชี้แจงหรือให้ส่งเอกสารหรือสิ่งใดเพิ่มเติมก็ได้[๔๒]

เมื่ออธิบดีได้ทำการสอบสวนข้อเท็จจริงแล้วเห็นว่ามีเหตุผลสมควรให้เพิกถอนสิทธิบัตร ให้อธิบดีทำรายงานการสอบสวนเสนอต่อคณะกรรมการเพื่อสั่งเพิกถอนสิทธิบัตร

 

ส่วนที่ ๗

มาตรการสำหรับสิทธิบัตรยา[๔๓]

                       

 

มาตรา ๕๕ ทวิ  (ยกเลิก)

 

มาตรา ๕๕ ตรี  (ยกเลิก)

 

มาตรา ๕๕ จัตวา  (ยกเลิก)

 

มาตรา ๕๕ เบญจ  (ยกเลิก)

 

มาตรา ๕๕ ฉ  (ยกเลิก)

 

มาตรา ๕๕ สัตต  (ยกเลิก)

 

หมวด ๓

สิทธิบัตรออกแบบผลิตภัณฑ์

                       

 

มาตรา ๕๖  การออกแบบผลิตภัณฑ์ที่จะขอรับสิทธิบัตรตามพระราชบัญญัตินี้ได้ ต้องเป็นการออกแบบผลิตภัณฑ์ใหม่เพื่ออุตสาหกรรมรวมทั้งหัตถกรรม

 

มาตรา ๕๗  การออกแบบผลิตภัณฑ์ดังต่อไปนี้ไม่ถือว่าเป็นการออกแบบผลิตภัณฑ์ใหม่

(๑) แบบผลิตภัณฑ์ที่มีหรือใช้แพร่หลายอยู่แล้วในราชอาณาจักรก่อนวันขอรับสิทธิบัตร

(๒) แบบผลิตภัณฑ์ที่ได้มีการเปิดเผยภาพ สาระสำคัญ หรือรายละเอียดในเอกสารหรือสิ่งพิมพ์ที่ได้เผยแพร่อยู่แล้วไม่ว่าในหรือนอกราชอาณาจักรก่อนวันขอรับสิทธิบัตร

(๓) แบบผลิตภัณฑ์ที่เคยมีประกาศโฆษณาตามมาตรา ๖๕ ประกอบด้วยมาตรา ๒๘ มาแล้วก่อนวันขอรับสิทธิบัตร

(๔) แบบผลิตภัณฑ์ที่คล้ายกับแบบผลิตภัณฑ์ดังกล่าวใน (๑) (๒) หรือ (๓) จนเห็นได้ว่าเป็นการเลียนแบบ

 

มาตรา ๕๘  การออกแบบผลิตภัณฑ์ดังต่อไปนี้ขอรับสิทธิบัตรไม่ได้

(๑) แบบผลิตภัณฑ์ที่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน

(๒) แบบผลิตภัณฑ์ที่กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา

 

มาตรา ๕๙  การขอรับสิทธิบัตร ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

คำขอรับสิทธิบัตรให้มีรายการดังต่อไปนี้

(๑) ภาพแสดงแบบผลิตภัณฑ์

(๒) ข้อความระบุผลิตภัณฑ์ที่จะใช้กับแบบผลิตภัณฑ์ที่ขอรับสิทธิบัตร

(๓) ข้อถือสิทธิโดยชัดแจ้ง

(๔) รายการอื่นตามที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

 

มาตรา ๖๐  คำขอรับสิทธิบัตรแต่ละฉบับ ให้ขอได้เฉพาะแบบผลิตภัณฑ์ที่ใช้กับผลิตภัณฑ์อย่างเดียว

การกำหนดผลิตภัณฑ์ตามวรรคหนึ่งให้รัฐมนตรีกำหนดโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา

 

มาตรา ๖๐ ทวิ[๔๔]  บุคคลตามมาตรา ๑๔ ที่ได้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตรสำหรับการออกแบบผลิตภัณฑ์ไว้นอกราชอาณาจักร ถ้ายื่นขอรับสิทธิบัตรสำหรับการออกแบบผลิตภัณฑ์นั้นในราชอาณาจักรภายในหกเดือนนับแต่วันที่ได้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตรนอกราชอาณาจักรเป็นครั้งแรก บุคคลนั้นจะขอให้ระบุว่าวันที่ได้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตรนอกราชอาณาจักรเป็นครั้งแรกเป็นวันที่ได้ยื่นคำขอในราชอาณาจักรก็ได้

 

มาตรา ๖๑  เมื่อได้ประกาศโฆษณาตามมาตรา ๖๕ ประกอบด้วยมาตรา ๒๘ แล้ว แต่ก่อนที่อธิบดีสั่งให้รับจดทะเบียนการออกแบบผลิตภัณฑ์และออกสิทธิบัตร ถ้าปรากฏว่าคำขอรับสิทธิบัตรไม่ชอบด้วยมาตรา ๕๖ มาตรา ๕๘ หรือมาตรา ๖๕ ประกอบด้วยมาตรา ๑๐ มาตรา ๑๑ และมาตรา ๑๔ ให้อธิบดีสั่งยกคำขอรับสิทธิบัตร และให้พนักงานเจ้าหน้าที่แจ้งคำสั่งไปยังผู้ขอรับสิทธิบัตรและผู้คัดค้านตามมาตรา  ๖๕ ประกอบด้วยมาตรา ๓๑ พร้อมทั้งปิดสำเนาคำสั่งไว้ ณ สถานที่รับคำขอรับสิทธิบัตรด้วย

ในกรณีอธิบดีมีคำสั่งยกคำขอรับสิทธิบัตรตามวรรคหนึ่งและมีผู้คัดค้านตามมาตรา ๖๕ ประกอบด้วยมาตรา ๓๑ ให้อธิบดีพิจารณาคำคัดค้านของผู้คัดค้านต่อไป ตามมาตรา ๖๕ ประกอบด้วยมาตรา ๓๒

 

มาตรา ๖๒[๔๕]  สิทธิบัตรการออกแบบผลิตภัณฑ์ให้มีอายุสิบปีนับแต่วันขอรับสิทธิบัตรในราชอาณาจักร ในกรณีที่มีการดำเนินคดีทางศาลตามมาตรา ๖๕ ประกอบด้วยมาตรา ๑๖ หรือมาตรา ๗๔ มิให้นับระยะเวลาในระหว่างการดำเนินคดีดังกล่าวเป็นอายุของสิทธิบัตรนั้น

 

มาตรา ๖๒ ทวิ[๔๖]  การกระทำที่ขัดต่อมาตรา ๖๓ ก่อนวันออกสิทธิบัตรมิให้ถือว่าเป็นการละเมิดสิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตร เว้นแต่จะเป็นการกระทำต่อการออกแบบผลิตภัณฑ์ที่ขอรับสิทธิบัตรและได้มีการประกาศโฆษณาคำขอดังกล่าวตามมาตรา ๖๕ ประกอบด้วยมาตรา ๒๘ แล้ว โดยบุคคลผู้กระทำรู้ว่าการออกแบบผลิตภัณฑ์นั้นได้มีการยื่นขอรับสิทธิบัตรไว้แล้วหรือได้รับคำบอกกล่าวเป็นลายลักษณ์อักษรว่าการออกแบบผลิตภัณฑ์นั้นได้มีการยื่นขอรับสิทธิบัตรไว้แล้ว ในกรณีเช่นนี้ ผู้ขอรับสิทธิบัตรมีสิทธิได้รับค่าเสียหายจากบุคคลผู้ฝ่าฝืนสิทธินั้น การเรียกค่าเสียหายดังกล่าวให้ยื่นฟ้องต่อศาลหลังจากที่ได้มีการออกสิทธิบัตรให้แก่ผู้ขอรับสิทธิบัตรแล้ว

 

มาตรา ๖๓[๔๗]  ผู้ทรงสิทธิบัตรเท่านั้นมีสิทธิใช้แบบผลิตภัณฑ์กับผลิตภัณฑ์ตามสิทธิบัตร หรือขาย หรือมีไว้เพื่อขาย หรือเสนอขาย หรือนำเข้ามาในราชอาณาจักรซึ่งผลิตภัณฑ์ที่ใช้แบบผลิตภัณฑ์ดังกล่าว เว้นแต่การใช้แบบผลิตภัณฑ์เพื่อประโยชน์ในการศึกษาหรือวิจัย

 

มาตรา ๖๔  สิทธิบัตรใดได้ออกไปโดยไม่ชอบด้วยมาตรา ๕๖ มาตรา ๕๘ หรือมาตรา ๖๕ ประกอบด้วยมาตรา ๑๐ มาตรา ๑๑ และมาตรา ๑๔ ให้ถือว่าสิทธิบัตรนั้นไม่สมบูรณ์

ความไม่สมบูรณ์ตามวรรคหนึ่ง บุคคลใดจะกล่าวอ้างขึ้นก็ได้ หรือบุคคลผู้มีส่วนได้เสียหรือพนักงานอัยการจะฟ้องต่อศาลขอให้เพิกถอนสิทธิบัตรนั้นก็ได้

 

มาตรา ๖๕  ให้นำบทบัญญัติมาตรา ๑๐ มาตรา ๑๑ มาตรา ๑๒ มาตรา ๑๓ มาตรา ๑๔ มาตรา ๑๕ มาตรา ๑๖ มาตรา ๑๙ มาตรา ๒๐ มาตรา ๒๑ มาตรา ๒๒ มาตรา ๒๗ มาตรา ๒๘ มาตรา ๒๙ มาตรา ๓๑ มาตรา ๓๒ มาตรา ๓๓ มาตรา ๓๔ มาตรา ๓๗ มาตรา ๓๘ มาตรา ๓๙ มาตรา ๔๐ มาตรา ๔๑ มาตรา ๔๒ มาตรา ๔๓ มาตรา ๔๔ และมาตรา ๕๓ ในหมวด ๒ ว่าด้วยสิทธิบัตรการประดิษฐ์มาใช้บังคับในหมวด ๓ ว่าด้วยสิทธิบัตรการออกแบบผลิตภัณฑ์โดยอนุโลม

 

หมวด ๓ ทวิ

อนุสิทธิบัตร[๔๘]

                  

 

มาตรา ๖๕ ทวิ  การประดิษฐ์ที่ขอรับอนุสิทธิบัตรได้ต้องประกอบด้วยลักษณะดังต่อไปนี้

(๑) เป็นการประดิษฐ์ขึ้นใหม่

(๒) เป็นการประดิษฐ์ที่สามารถประยุกต์ในทางอุตสาหกรรม

 

มาตรา ๖๕ ตรี  บุคคลใดจะขอรับทั้งอนุสิทธิบัตรและสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์อย่างเดียวกันไม่ได้

 

มาตรา ๖๕ จัตวา  ผู้ขอรับอนุสิทธิบัตรหรือผู้ขอรับสิทธิบัตรมีสิทธิขอเปลี่ยนแปลงประเภทของสิทธิที่จะขอรับจากอนุสิทธิบัตรเป็นสิทธิบัตร หรือจากสิทธิบัตรเป็นอนุสิทธิบัตรได้ก่อนการจดทะเบียนการประดิษฐ์และออกอนุสิทธิบัตร หรือก่อนการประกาศโฆษณาคำขอรับสิทธิบัตรตามมาตรา ๒๘ แล้วแต่กรณี และผู้ขอมีสิทธิให้ถือว่าเอาวันยื่นคำขอเดิมเป็นวันยื่นคำขอ  ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

 

มาตรา ๖๕ เบญจ  ในการจดทะเบียนการประดิษฐ์และออกอนุสิทธิบัตรให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจสอบคำขอรับอนุสิทธิบัตรให้ถูกต้องตามมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๑๗ และตรวจสอบว่าการประดิษฐ์นั้นได้รับการคุ้มครองตามมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๙ หรือไม่ และทำรายงานการตรวจสอบเสนอต่ออธิบดี

(๑) ถ้าอธิบดีพิจารณาเห็นว่า คำขอรับอนุสิทธิบัตรไม่ถูกต้องตามมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๑๗ หรือการประดิษฐ์นั้นไม่ได้รับความคุ้มครองตามมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๙ ให้อธิบดีสั่งยกคำขอรับอนุสิทธิบัตรนั้นและให้พนักงานเจ้าหน้าที่มีหนังสือแจ้งคำสั่งโดยทางไปรษณีย์ ลงทะเบียนตอบรับไปยังผู้ขอรับอนุสิทธิบัตรหรือโดยวิธีการอื่นที่อธิบดีกำหนดภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่อธิบดีมีคำสั่ง

(๒) ถ้าอธิบดีพิจารณาเห็นว่า คำขอรับอนุสิทธิบัตรถูกต้องตามมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๑๗ และการประดิษฐ์นั้นได้รับความคุ้มครองตามมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๙ ให้อธิบดีมีคำสั่งให้จดทะเบียนการประดิษฐ์และออกอนุสิทธิบัตรและก่อนการจดทะเบียนการประดิษฐ์และออกอนุสิทธิบัตร ให้พนักงานเจ้าหน้าที่แจ้งผู้ขอรับอนุสิทธิบัตรเพื่อให้ผู้ขอรับอนุสิทธิบัตรชำระค่าธรรมเนียมการออกอนุสิทธิบัตรและค่าธรรมเนียมการประกาศโฆษณา ตามวิธีการและระยะเวลาที่กำหนดในมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๒๘ (๒)

อนุสิทธิบัตรให้เป็นไปตามแบบที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

 

มาตรา ๖๕ ฉ  ภายในหนึ่งปีนับจากวันประกาศโฆษณาการจดทะเบียนการประดิษฐ์และออกอนุสิทธิบัตร บุคคลผู้มีส่วนได้เสียอาจขอให้ตรวจสอบว่าการประดิษฐ์ที่ได้รับอนุสิทธิบัตรมีลักษณะตามที่กำหนดในมาตรา ๖๕ ทวิ หรือไม่ก็ได้

เมื่อได้รับคำขอให้ตรวจสอบการประดิษฐ์ตามวรรคหนึ่ง ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจสอบการประดิษฐ์ และทำรายงานการตรวจสอบเสนอต่ออธิบดี

เมื่ออธิบดีพิจารณารายงานการตรวจสอบของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามวรรคสองแล้ว เห็นว่าการประดิษฐ์นั้นมีลักษณะตามที่กำหนดในมาตรา ๖๕ ทวิ ให้อธิบดีแจ้งให้ผู้ขอให้ตรวจสอบและผู้ทรงอนุสิทธิบัตรทราบภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่อธิบดีมีคำวินิจฉัย

ในกรณีที่อธิบดีเห็นว่าการประดิษฐ์นั้นไม่มีลักษณะตามที่กำหนดในมาตรา ๖๕ ทวิ ให้อธิบดีมีคำสั่งให้สอบสวนข้อเท็จจริง และแจ้งคำสั่งให้ผู้ทรงอนุสิทธิบัตรทราบ เพื่อยื่นคำแถลงแสดงเหตุผลของตนภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง และอธิบดีจะเรียกให้บุคคลใดมาให้ถ้อยคำ ชี้แจงหรือให้ส่งเอกสารหรือสิ่งใดเพิ่มเติมก็ได้ และเมื่อได้สอบสวนข้อเท็จจริงเสร็จแล้ว ถ้าอธิบดีพิจารณาเห็นว่าการประดิษฐ์นั้นไม่มีลักษณะตามที่กำหนดในมาตรา ๖๕ ทวิ ให้อธิบดีทำรายงานการสอบสวนเสนอต่อคณะกรรมการเพื่อสั่งเพิกถอนอนุสิทธิบัตรนั้น และแจ้งให้ผู้ขอให้ตรวจสอบและผู้ทรงอนุสิทธิบัตรทราบภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่คณะกรรมการมีคำสั่ง

 

มาตรา ๖๕ สัตต  อนุสิทธิบัตรให้มีอายุหกปีนับแต่วันขอรับอนุสิทธิบัตรในราชอาณาจักรในกรณีที่มีการดำเนินคดีทางศาลตามมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๑๖ มาตรา ๗๔ หรือมาตรา ๗๗ ฉ มิให้นับระยะเวลาในระหว่างการดำเนินคดีดังกล่าวเป็นอายุของอนุสิทธิบัตรนั้น

ผู้ทรงอนุสิทธิบัตรอาจขอต่ออายุอนุสิทธิบัตรได้สองคราวมีกำหนดคราวละสองปีโดยให้ยื่นคำขอต่ออายุต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ภายในเก้าสิบวันก่อนวันสิ้นอายุเมื่อได้ยื่นคำขอต่ออายุภายในกำหนดเวลาดังกล่าวแล้ว ให้ถือว่าอนุสิทธิบัตรนั้นยังคงจดทะเบียนอยู่จนกว่าพนักงานเจ้าหน้าที่จะมีคำสั่งเป็นอย่างอื่น

การขอต่ออายุอนุสิทธิบัตร ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่อธิบดีประกาศกำหนด

 

มาตรา ๖๕ อัฏฐ  ผู้ทรงอนุสิทธิบัตรมีสิทธิใช้คำว่า “อนุสิทธิบัตรไทย” หรืออักษร อสบท. หรืออักษรต่างประเทศที่มีความหมายเช่นเดียวกันให้ปรากฏที่ผลิตภัณฑ์ภาชนะบรรจุ หรือหีบห่อของผลิตภัณฑ์ หรือในการโฆษณาการประดิษฐ์ตามอนุสิทธิบัตร

การใช้คำหรืออักษรตามวรรคหนึ่งต้องระบุหมายเลขอนุสิทธิบัตรไว้ด้วย

 

มาตรา ๖๕ นว  อนุสิทธิบัตรใดได้ออกไปโดยไม่ชอบด้วยมาตรา ๖๕ ทวิ มาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๙ มาตรา ๑๐ มาตรา ๑๑ หรือมาตรา ๑๔ ให้ถือว่าอนุสิทธิบัตรนั้นไม่สมบูรณ์

ความไม่สมบูรณ์ตามวรรคหนึ่งบุคคลใดจะกล่าวอ้างขึ้นก็ได้ หรือบุคคลผู้มีส่วนได้เสีย หรือพนักงานอัยการจะฟ้องต่อศาลขอให้เพิกถอนอนุสิทธิบัตรนั้นก็ได้

 

มาตรา ๖๕ ทศ  ให้นำบทบัญญัติมาตรา ๖ มาตรา ๘ มาตรา ๙ มาตรา ๑๐ มาตรา ๑๑ มาตรา ๑๒ มาตรา ๑๓ มาตรา ๑๔ มาตรา ๑๕ มาตรา ๑๖ มาตรา ๑๗ มาตรา ๑๘ มาตรา ๑๙ มาตรา ๑๙ ทวิ มาตรา ๒๐ มาตรา ๒๑ มาตรา ๒๒ มาตรา ๒๓ มาตรา ๒๕ มาตรา ๒๖ มาตรา ๒๗ มาตรา ๒๘ มาตรา ๓๕ ทวิ มาตรา ๓๖ มาตรา ๓๖ ทวิ มาตรา ๓๘ มาตรา ๓๙ มาตรา ๔๐ มาตรา ๔๑ มาตรา ๔๒ มาตรา ๔๓ มาตรา ๔๔ มาตรา ๔๕ มาตรา ๔๖ มาตรา ๔๗ มาตรา ๔๗ ทวิ มาตรา ๔๘ มาตรา ๔๙ มาตรา ๕๐ มาตรา ๕๐ ทวิ มาตรา ๕๑ มาตรา ๕๒ มาตรา ๕๓ และมาตรา ๕๕ ในหมวด ๒ ว่าด้วยสิทธิบัตรการประดิษฐ์ มาใช้บังคับในหมวด ๓ ทวิ ว่าด้วยอนุสิทธิบัตรโดยอนุโลม

 

หมวด ๔

คณะกรรมการสิทธิบัตร

                  

 

มาตรา ๖๖[๔๙]  ให้มีคณะกรรมการคณะหนึ่งเรียกว่า “คณะกรรมการสิทธิบัตร” ประกอบด้วยปลัดกระทรวงพาณิชย์เป็นประธานกรรมการ และกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิในสาขาวิทยาศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ อุตสาหกรรม การออกแบบผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรมเกษตรศาสตร์ เภสัชศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ และนิติศาสตร์อีกไม่เกินสิบสองคนซึ่งคณะรัฐมนตรีแต่งตั้ง โดยในจำนวนนี้ให้แต่งตั้งจากผู้ทรงคุณวุฒิภาคเอกชนไม่น้อยกว่าหกคน

คณะกรรมการจะแต่งตั้งบุคคลใดเป็นเลขานุการและผู้ช่วยเลขานุการก็ได้

 

มาตรา ๖๗  กรรมการซึ่งคณะรัฐมนตรีแต่งตั้งมีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละสองปี

ในกรณีที่กรรมการพ้นจากตำแหน่งหรือในกรณีที่คณะรัฐมนตรีแต่งตั้งกรรมการเพิ่มขึ้นในระหว่างที่กรรมการซึ่งแต่งตั้งไว้แล้วยังมีวาระอยู่ในตำแหน่งให้ผู้ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งแทนหรือเป็นกรรมการเพิ่มขึ้นอยู่ในตำแหน่งเท่ากับวาระที่เหลืออยู่ของกรรมการซึ่งได้แต่งตั้งไว้แล้ว

กรรมการซึ่งพ้นจากตำแหน่งอาจได้รับการแต่งตั้งอีกได้

 

มาตรา ๖๘  กรรมการซึ่งคณะรัฐมนตรีแต่งตั้งพ้นจากตำแหน่งก่อนวาระเมื่อ

(๑) ตาย

(๒) ลาออก

(๓) คณะรัฐมนตรีให้ออก

(๔) เป็นบุคคลล้มละลาย

(๕) เป็นคนไร้ความสามารถหรือคนเสมือนไร้ความสามารถ หรือ

(๖) ได้รับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก เว้นแต่เป็นโทษสำหรับความผิดที่ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ

 

มาตรา ๖๙  การประชุมของคณะกรรมการต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนกรรมการทั้งหมดจึงเป็นองค์ประชุมถ้าประธานกรรมการไม่มาประชุมหรือไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ ให้กรรมการที่มาประชุมเลือกกรรมการคนหนึ่งเป็นประธานในที่ประชุม

การวินิจฉัยชี้ขาดของที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก

กรรมการคนหนึ่งให้มีเสียงหนึ่งในการลงคะแนน ถ้าคะแนนเสียงเท่ากันให้ประธานในที่ประชุมออกเสียงเพิ่มขึ้นได้อีกเสียงหนึ่งเป็นเสียงชี้ขาด

 

มาตรา ๗๐[๕๐]  คณะกรรมการมีอำนาจหน้าที่ดังนี้

(๑) ให้คำแนะนำหรือคำปรึกษาแก่รัฐมนตรีในการออกกฎกระทรวงตามพระราชบัญญัตินี้

(๒) วินิจฉัยอุทธรณ์คำสั่งหรือคำวินิจฉัยของอธิบดีเกี่ยวกับสิทธิบัตรและอนุสิทธิบัตรตามมาตรา ๔๑ มาตรา ๔๕ มาตรา ๔๙ มาตรา ๕๐ มาตรา ๕๕ มาตรา ๖๕ ฉ หรือมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๔๕ มาตรา ๔๙ มาตรา ๕๐ หรือมาตรา ๗๒

(๓) ปฏิบัติการอื่นตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้

(๔) พิจารณาเรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตรตามที่รัฐมนตรีมอบหมาย

 

มาตรา ๗๑  คณะกรรมการมีอำนาจแต่งตั้งคณะอนุกรรมการ เพื่อพิจารณาเสนอความเห็นต่อคณะกรรมการ และให้นำความในมาตรา ๖๙ มาใช้บังคับแก่การประชุมของคณะอนุกรรมการโดยอนุโลม

 

มาตรา ๗๒[๕๑]  ในกรณีที่มีคำสั่งหรือคำวินิจฉัยของอธิบดีตามมาตรา ๑๒ มาตรา ๑๕ มาตรา ๒๘ มาตรา ๓๐ มาตรา ๓๓ มาตรา ๓๔ มาตรา ๔๙ มาตรา ๕๐ หรือมาตรา ๖๑ หรือมาตรา ๖๕ ประกอบด้วยมาตรา ๑๒ มาตรา ๑๕ มาตรา ๒๘ มาตรา ๓๓ หรือมาตรา ๓๔ หรือมาตรา ๖๕ เบญจ หรือมาตรา ๖๕ ฉ หรือมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๑๒ มาตรา ๑๕ มาตรา ๔๙ หรือมาตรา ๕๐ ผู้มีส่วนได้เสียตามมาตราดังกล่าวมีสิทธิอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งหรือคำวินิจฉัยของอธิบดี ถ้าไม่อุทธรณ์ภายในระยะเวลาดังกล่าวให้ถือว่าคำสั่งหรือคำวินิจฉัยของอธิบดีเป็นที่สุด

การอุทธรณ์ตามวรรคหนึ่ง ให้ยื่นต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ ถ้ามีคู่กรณีให้พนักงานเจ้าหน้าที่ส่งสำเนาอุทธรณ์ไปยังคู่กรณีด้วย

 

มาตรา ๗๓[๕๒]  ในการพิจารณาอุทธรณ์คำสั่ง หรือคำวินิจฉัยของอธิบดี หรือพิจารณารายงานการสอบสวนของอธิบดีตามมาตรา ๕๕ หรือมาตรา ๖๕ ฉ หรือรายงานของอธิบดีตามมาตรา ๔๓ หรือมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๔๓ เพื่อสั่งเพิกถอนสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตร คณะกรรมการจะให้ผู้คัดค้าน หรือผู้โต้แย้ง หรือผู้ทรงสิทธิบัตร หรือผู้ทรงอนุสิทธิบัตร หรือผู้ขอให้ตรวจสอบอนุสิทธิบัตร หรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิบัตรหรือตามอนุสิทธิบัตร แล้วแต่กรณี นำพยานหลักฐานมาแสดงหรือแถลงเพิ่มเติมก็ได้ ทั้งนี้ ตามระเบียบที่คณะกรรมการกำหนด

 

มาตรา ๗๔[๕๓]  เมื่อคณะกรรมการได้วินิจฉัยหรือมีคำสั่งตามมาตรา ๔๑ มาตรา ๔๓ มาตรา ๔๙ มาตรา ๕๐ มาตรา ๕๕ หรือมาตรา ๖๕ ฉ หรือมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๔๑ มาตรา ๔๓ มาตรา ๔๙ มาตรา ๕๐ หรือมาตรา ๕๕ หรือมาตรา ๗๒ แล้ว ให้แจ้งคำวินิจฉัยหรือคำสั่งพร้อมด้วยเหตุผลไปยังผู้อุทธรณ์และคู่กรณี หรือผู้ทรงสิทธิบัตร หรือผู้ทรงอนุสิทธิบัตร หรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิตามสิทธิบัตรหรือตามอนุสิทธิบัตร แล้วแต่กรณี คู่กรณีฝ่ายใดไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยหรือคำสั่งนั้น มีสิทธิอุทธรณ์ต่อศาลได้ภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยหรือคำสั่ง ถ้าไม่ดำเนินคดีภายในระยะเวลาดังกล่าว ให้ถือว่าคำวินิจฉัยหรือคำสั่งของคณะกรรมการเป็นที่สุด

ในการพิจารณาพิพากษาอรรถคดีตามพระราชบัญญัตินี้ ห้ามมิให้ศาลสั่งให้คณะกรรมการหรืออธิบดีเสียค่าฤชาธรรมเนียมแทนฝ่ายอื่น

 

หมวด ๕

เบ็ดเตล็ด

                  

 

มาตรา ๗๕[๕๔]  ห้ามมิให้บุคคลใดซึ่งไม่มีสิทธิตามพระราชบัญญัตินี้ใช้คำว่า “สิทธิบัตรไทย” “อนุสิทธิบัตรไทย” หรืออักษร สบท. หรือ อสบท. หรืออักษรต่างประเทศที่มีความหมายเช่นเดียวกัน หรือคำอื่นใดที่มีความหมายเช่นเดียวกันให้ปรากฏที่ผลิตภัณฑ์ภาชนะบรรจุ หรือหีบห่อของผลิตภัณฑ์ หรือในการโฆษณา การประดิษฐ์ หรือการออกแบบผลิตภัณฑ์ใดๆ

 

มาตรา ๗๖[๕๕]  ห้ามมิให้บุคคลใดใช้คำว่า “รอรับสิทธิบัตร” หรือ “รอรับอนุสิทธิบัตร” หรือคำอื่นใดที่มีความหมายเช่นเดียวกัน ให้ปรากฏที่ผลิตภัณฑ์ ภาชนะบรรจุหรือหีบห่อของผลิตภัณฑ์ หรือในการโฆษณา การประดิษฐ์ หรือการออกแบบผลิตภัณฑ์ใดๆ เว้นแต่เป็นผู้ขอรับสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตรและยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาคำขอนั้น

 

มาตรา ๗๗[๕๖]  ในกรณีที่ผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ทรงอนุสิทธิบัตรในกรรมวิธีการผลิตผลิตภัณฑ์ฟ้องผู้ฝ่าฝืนสิทธิตามสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตรของตนเป็นคดีแพ่ง หากผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ทรงอนุสิทธิบัตรพิสูจน์ได้ว่าผลิตภัณฑ์ที่จำเลยผลิตมีลักษณะเช่นเดียวกันหรือคล้ายกันกับผลิตภัณฑ์ที่ผลิตโดยใช้กรรมวิธีของผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ทรงอนุสิทธิบัตร ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าจำเลยได้ใช้กรรมวิธีของผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ทรงอนุสิทธิบัตร เว้นแต่จำเลยจะพิสูจน์ให้เห็นเป็นอย่างอื่น

 

มาตรา ๗๗ ทวิ[๕๗]  ในกรณีที่มีหลักฐานโดยชัดแจ้งว่ามีผู้กระทำหรือกำลังจะกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่งอันเป็นการฝ่าฝืนสิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ทรงอนุสิทธิบัตรตามมาตรา ๓๖ หรือมาตรา ๖๓ หรือมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๓๖ ผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ทรงอนุสิทธิบัตรอาจขอให้ศาลมีคำสั่งให้บุคคลดังกล่าวระงับหรือละเว้นการกระทำดังกล่าวนั้นได้ การที่ศาลมีคำสั่งดังกล่าวไม่ตัดสิทธิผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ทรงอนุสิทธิบัตรที่จะเรียกค่าเสียหายตามมาตรา ๗๗ ตรี

 

มาตรา ๗๗ ตรี[๕๘]  ในกรณีที่มีการฝ่าฝืนสิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ทรงอนุสิทธิบัตรตามมาตรา ๓๖ หรือมาตรา ๖๓ หรือมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๓๖ ศาลมีอำนาจสั่งให้ผู้ฝ่าฝืนชดใช้ค่าเสียหายแก่ผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ทรงอนุสิทธิบัตรตามจำนวนที่ศาลเห็นสมควร โดยคำนึงถึงความร้ายแรงของความเสียหายรวมทั้งการสูญเสียประโยชน์และค่าใช้จ่ายอันจำเป็นในการบังคับตามสิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ทรงอนุสิทธิบัตรด้วย

 

มาตรา ๗๗ จัตวา[๕๙]  บรรดาสินค้าที่อยู่ในครอบครองของผู้กระทำการอันเป็นการฝ่าฝืนสิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรหรือผู้ทรงอนุสิทธิบัตรตามมาตรา ๓๖ หรือมาตรา ๖๓ หรือมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๓๖ ให้ริบเสียทั้งสิ้น ในกรณีที่ศาลเห็นสมควรอาจมีคำสั่งให้ทำลายสินค้าดังกล่าวหรือดำเนินการอย่างอื่นเพื่อป้องกันมิให้มีการนำเอาสินค้าดังกล่าวออกจำหน่ายอีกก็ได้

 

มาตรา ๗๗ เบญจ[๖๐]  บุคคลใดขอรับหรือร่วมขอรับทั้งสิทธิบัตรและอนุสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์อย่างเดียวกันโดยไม่ชอบด้วยมาตรา ๖๕ ตรี ให้ถือว่าบุคคลนั้นขอรับอนุสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์นั้น

 

มาตรา ๗๗ ฉ[๖๑]  ในกรณีบุคคลหลายคนต่างทำการประดิษฐ์อย่างเดียวกันโดยไม่ได้ร่วมกันและมีบุคคลฝ่ายหนึ่งได้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตร แต่บุคคลอีกฝ่ายหนึ่งได้ยื่นคำขอรับอนุสิทธิบัตร

(๑) ให้บุคคลซึ่งได้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตรหรือคำขอรับอนุสิทธิบัตรไว้ก่อนเป็นผู้มีสิทธิรับสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์นั้น

(๒) ถ้ามีการยื่นคำขอรับสิทธิบัตรในวันเดียวกันกับการยื่นคำขอรับอนุสิทธิบัตรให้พนักงานเจ้าหน้าที่แจ้งให้ผู้ขอรับสิทธิบัตรและผู้ขอรับอนุสิทธิบัตรทราบเพื่อให้ทำความตกลงกันว่าจะให้บุคคลใดมีสิทธิแต่ผู้เดียวหรือให้มีสิทธิร่วมกัน และจะให้คำขอรับสิทธิบัตรหรือคำขอรับอนุสิทธิบัตรเป็นคำขอสำหรับการประดิษฐ์นั้น ถ้าตกลงกันไม่ได้ภายในเวลาที่อธิบดีกำหนด ให้คู่กรณีนำคดีไปสู่ศาลภายในกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันสิ้นสุดระยะเวลาที่อธิบดีกำหนด ถ้าไม่นำคดีไปสู่ศาลภายในระยะเวลาดังกล่าวให้ถือว่าบุคคลเหล่านั้นละทิ้งคำขอรับสิทธิบัตรและละทิ้งคำขอรับอนุสิทธิบัตร

 

มาตรา ๗๗ สัตต[๖๒]  ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันประกาศโฆษณาตามมาตรา ๒๘ หรือวันประกาศโฆษณาการจดทะเบียนการประดิษฐ์และออกอนุสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์ใดผู้ขอรับอนุสิทธิบัตร ผู้ทรงอนุสิทธิบัตร ผู้ขอรับสิทธิบัตร หรือผู้ทรงสิทธิบัตรผู้ใดเห็นว่าการจดทะเบียนการประดิษฐ์และออกสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์นั้นอาจไม่ชอบด้วยมาตรา ๖๕ ตรี เพราะการประดิษฐ์นั้นเป็นการประดิษฐ์อย่างเดียวกันกับของตนและตนได้ยื่นคำขอรับอนุสิทธิบัตรหรือยื่นคำขอรับสิทธิบัตรไว้ในวันเดียวกันกับการยืนคำขอรับสิทธิบัตรหรือการยื่นคำขอรับอนุสิทธิบัตรดังกล่าวผู้นั้นมีสิทธิขอให้ตรวจสอบว่าการประดิษฐ์นั้นได้ยื่นขอรับสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตรโดยไม่ชอบด้วยมาตรา ๖๕ ตรี หรือไม่

เมื่อได้รับคำขอให้ตรวจสอบตามวรรคหนึ่ง ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจสอบและทำรายงานการตรวจสอบเสนออธิบดี

เมื่ออธิบดีพิจารณารายงานการตรวจสอบของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามวรรคสองแล้ว เห็นว่าการจดทะเบียนการประดิษฐ์และออกสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์นั้นจะไม่ชอบด้วยมาตรา ๖๕ ตรี เพราะการประดิษฐ์นั้นเป็นการประดิษฐ์อย่างเดียวกัน และวันยื่นคำขอรับสิทธิบัตรหรือวันยื่นคำขอรับอนุสิทธิบัตรเป็นวันเดียวกันกับวันยื่นคำขอรับอนุสิทธิบัตรหรือวันยื่นคำขอรับสิทธิบัตรของผู้ขอให้ตรวจสอบ ให้อธิบดีแจ้งให้ผู้ขอรับสิทธิบัตรหรือผู้ทรงอนุสิทธิบัตร และผู้ขอให้ตรวจสอบทราบเพื่อให้ทำความตกลงกันว่าจะให้บุคคลใดมีสิทธิแต่ผู้เดียวหรือให้มีสิทธิร่วมกัน ถ้าตกลงกันไม่ได้ภายในเวลาที่อธิบดีกำหนด ให้ถือว่าบุคคลเหล่านั้นมีสิทธิร่วมกันในการประดิษฐ์นั้น

 

มาตรา ๗๗ อัฏฐ[๖๓]  สิทธิบัตรและอนุสิทธิบัตรใดได้ออกไปโดยไม่ชอบด้วยมาตรา ๖๕ ตรี ให้ถือว่าสิทธิบัตรและอนุสิทธิบัตรนั้นไม่สมบูรณ์

ความไม่สมบูรณ์ตามวรรคหนึ่ง บุคคลใดจะกล่าวอ้างขึ้นก็ได้

ในกรณีการจดทะเบียนการประดิษฐ์และออกสิทธิบัตรและอนุสิทธิบัตรโดยไม่ชอบด้วยมาตรา ๖๕ ตรี และได้ยื่นคำขอรับสิทธิบัตรและอนุสิทธิบัตรสำหรับการประดิษฐ์นั้นในวันเดียวกันผู้ทรงสิทธิบัตรและผู้ทรงอนุสิทธิบัตร หรือผู้มีส่วนได้เสียอื่นหรือพนักงานอัยการอาจขอให้อธิบดีเรียกให้ผู้ทรงสิทธิบัตรและผู้ทรงอนุสิทธิบัตรนั้นทำความตกลงกันว่าจะให้บุคคลใดมีสิทธิแต่ผู้เดียวหรือให้มีสิทธิร่วมกัน และต้องทำความตกลงกันว่าจะเลือกให้การประดิษฐ์นั้นเป็นการประดิษฐ์ที่ได้รับสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตรอย่างใดอย่างหนึ่งแต่เพียงอย่างเดียว ถ้าตกลงกันไม่ได้ภายในเวลาที่อธิบดีกำหนด ให้ถือว่าผู้ทรงสิทธิบัตรและผู้ทรงอนุสิทธิบัตรมีสิทธิร่วมกันและให้ถือว่าการประดิษฐ์นั้นเป็นการประดิษฐ์ที่ได้รับอนุสิทธิบัตร

 

มาตรา ๗๘[๖๔]  สิทธิบัตร อนุสิทธิบัตร หรือใบอนุญาตให้ใช้สิทธิของผู้ใดสูญหายหรือชำรุดในสาระสำคัญ ให้เจ้าของขอรับใบแทนสิทธิบัตร ใบแทนอนุสิทธิบัตร หรือใบแทนใบอนุญาตให้ใช้สิทธินั้นได้ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

 

มาตรา ๗๙  บรรดาคำขอ คำคัดค้าน คำโต้แย้ง และคำอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัตินี้ให้ใช้แบบพิมพ์และมีสำเนาตามที่อธิบดีกำหนด

 

มาตรา ๘๐[๖๕]  บรรดาคำขอรับสิทธิบัตร คำขอรับอนุสิทธิบัตร การประกาศโฆษณาคำขอรับสิทธิบัตร คำขอให้ตรวจสอบการประดิษฐ์ คำคัดค้านการขอรับสิทธิบัตรคำขอจดทะเบียนสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิตามสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตร คำขอจดทะเบียนรับโอนสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตร คำขอเปลี่ยนแปลงสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตร คำขอต่ออายุอนุสิทธิบัตร คำขอบันทึกคำยินยอมให้บุคคลอื่นใช้สิทธิตามสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตร คำขอใช้สิทธิตามสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตร ใบอนุญาตให้ใช้สิทธิตามสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตร คำอุทธรณ์คำสั่งหรือคำวินิจฉัยของอธิบดี ใบแทนสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตร ใบแทนใบอนุญาตให้ใช้สิทธิ คำขออื่นๆ การคัดสำเนาเอกสารและการรับรองสำเนาเอกสารให้เสียค่าธรรมเนียมตามที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

 

หมวด ๖

ความผิดและกำหนดโทษ

                  

 

มาตรา ๘๑[๖๖]  เจ้าพนักงานผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๒๑ หรือมาตรา ๒๓ วรรคสอง หรือมาตรา ๖๕ ประกอบด้วยมาตรา ๒๑ หรือมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๒๑ หรือมาตรา ๒๓ วรรคสอง ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปี หรือปรับไม่เกินสองแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๘๒[๖๗]  บุคคลใดฝ่าฝืนมาตรา ๒๒ หรือมาตรา ๖๕ ประกอบด้วยมาตรา ๒๒ หรือมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๒๒ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหกเดือน หรือปรับไม่เกินสองหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๘๓[๖๘]  บุคคลใดฝ่าฝืนมาตรา ๒๓ วรรคสอง หรือมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๒๓ วรรคสอง ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินห้าหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๘๓ ทวิ[๖๙]  (ยกเลิก)

 

มาตรา ๘๓ ตรี[๗๐]  (ยกเลิก)

 

มาตรา ๘๓ จัตวา[๗๑]  (ยกเลิก)

 

มาตรา ๘๔  บุคคลใดฝ่าฝืนมาตรา ๗๕ หรือมาตรา ๗๖ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปีหรือปรับไม่เกินสองแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๘๕[๗๒]  บุคคลใดกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งตามมาตรา ๓๖ หรือมาตรา ๖๓ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้ทรงสิทธิบัตร ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปี หรือปรับไม่เกินสี่แสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๘๖[๗๓]  บุคคลใดกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งตามมาตรา ๖๕ ทศ ประกอบด้วยมาตรา ๓๖ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้ทรงอนุสิทธิบัตร ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสองแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๘๗[๗๔]  บุคคลใดยื่นขอรับสิทธิบัตรการประดิษฐ์หรือการออกแบบผลิตภัณฑ์หรืออนุสิทธิบัตร โดยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จแก่พนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อให้ได้ไปซึ่งสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตร ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหกเดือน หรือปรับไม่เกินห้าพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๘๘  ในกรณีที่ผู้กระทำความผิดซึ่งต้องรับโทษตามพระราชบัญญัตินี้เป็นนิติบุคคล ผู้ดำเนินกิจการหรือผู้แทนของนิติบุคคลนั้น ต้องรับโทษตามที่กฎหมายกำหนดสำหรับความผิดนั้นๆ ด้วย เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าการกระทำของนิติบุคคลนั้นได้กระทำโดยตนมิได้รู้เห็นหรือยินยอมด้วย

 

 

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

ส. โหตระกิตย์

รองนายกรัฐมนตรี

 

บัญชีอัตราค่าธรรมเนียม[๗๕]

                  

 

๑. คำขอรับสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตร                                    ฉบับละ         ๑,๐๐๐  บาท

๒. คำขอรับสิทธิบัตรสำหรับแบบผลิตภัณฑ์อย่างเดียวกัน

 และยื่นขอในคราวเดียวกันตั้งแต่ ๑๐ คำขอขึ้นไป                                 ๑๐,๐๐๐  บาท

๓. การประกาศโฆษณาคำขอรับสิทธิบัตร                                                     ๕๐๐  บาท

๔. คำขอให้ตรวจสอบการประดิษฐ์                                       ฉบับละ           ๕๐๐  บาท

๕. คำคัดค้านการขอรับสิทธิบัตร                                          ฉบับละ         ๑,๐๐๐  บาท

๖. สิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตร                                              ฉบับละ         ๑,๐๐๐  บาท

๗. ค่าธรรมเนียมรายปีสำหรับสิทธิบัตรการประดิษฐ์

                   ปีที่ ๕                                                                     ๒,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๖                                                                      ๔,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๗                                                                     ๖,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๘                                                                     ๘,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๙                                                                   ๑๐,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๑๐                                                                 ๑๒,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๑๑                                                                 ๑๔,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๑๒                                                                 ๑๖,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๑๓                                                                 ๑๘,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๑๔                                                                  ๒๐,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๑๕                                                                  ๓๐,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๑๖                                                                  ๔๐,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๑๗                                                                 ๕๐,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๑๘                                                                  ๖๐,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๑๙                                                                 ๗๐,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๒๐                                                                  ๘๐,๐๐๐  บาท

                   หรือชำระทั้งหมดในคราวเดียว                                      ๔๐๐,๐๐๐  บาท

๘. ค่าธรรมเนียมรายปีสำหรับสิทธิบัตรการออกแบบผลิตภัณฑ์

                   ปีที่ ๕                                                                     ๑,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๖                                                                     ๒,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๗                                                                     ๓,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๘                                                                     ๔,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๙                                                                     ๕,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๑๐                                                                    ๖,๐๐๐  บาท

                   หรือชำระทั้งหมดในคราวเดียว                                        ๒๐,๐๐๐  บาท

๙. ค่าธรรมเนียมรายปีสำหรับอนุสิทธิบัตร

                   ปีที่ ๕                                                                     ๒,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๖                                                                      ๔,๐๐๐  บาท

                   หรือชำระทั้งหมดในคราวเดียว                                          ๖,๐๐๐  บาท

๑๐. ค่าธรรมเนียมการต่ออายุอนุสิทธิบัตร

                   ปีที่ ๑                                                                   ๑๔,๐๐๐  บาท

                   ปีที่ ๒                                                                   ๒๒,๐๐๐  บาท

๑๑. คำขอจดทะเบียนสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิ

 ตามสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตร                                       ฉบับละ           ๕๐๐  บาท

๑๒. คำขอจดทะเบียนรับโอนสิทธิบัตร

 หรืออนุสิทธิบัตร                                                     ฉบับละ           ๕๐๐  บาท

๑๓. คำขอเปลี่ยนแปลงคำขอรับสิทธิบัตร

 หรืออนุสิทธิบัตร                                                     ฉบับละ           ๕๐๐  บาท

๑๔. ใบอนุญาตให้ใช้สิทธิตามสิทธิบัตร

 หรืออนุสิทธิบัตร                                                     ฉบับละ         ๑,๐๐๐  บาท

๑๕. ใบแทนสิทธิบัตรหรืออนุสิทธิบัตร

 หรือใบแทนใบอนุญาตให้ใช้สิทธิ                                    ฉบับละ           ๑๐๐  บาท

๑๖. คำอุทธรณ์คำสั่งหรือคำวินิจฉัยของอธิบดี                          ฉบับละ         ๑,๐๐๐  บาท

๑๗. การคัดสำเนาเอกสาร                                                 หน้าละ             ๑๐  บาท

๑๘. การรับรองสำเนาเอกสาร

 เอกสารเกิน ๑๐ หน้า                                                ฉบับละ           ๑๐๐  บาท

 เอกสารไม่เกิน ๑๐ หน้า                                             ฉบับละ             ๑๐  บาท

๑๙. คำขออื่นๆ                                                            ฉบับละ           ๑๐๐  บาท

 

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เพื่อส่งเสริมให้มีการค้นคว้า วิจัย และประดิษฐ์ผลิตภัณฑ์หรือกรรมวิธีใดขึ้นใหม่และการออกแบบผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ ที่เป็นประโยชน์และเป็นการก้าวหน้าทางเทคนิคในเกษตรกรรม อุตสาหกรรม และพาณิชย์กรรมในประเทศ และเพื่อให้ผู้ประดิษฐ์และผู้ออกแบบผลิตภัณฑ์ได้รับการคุ้มครองการประดิษฐ์ หรือการออกแบบผลิตภัณฑ์ โดยห้ามมิให้บุคคลอื่นลอกหรือเลียนการประดิษฐ์ หรือการออกแบบผลิตภัณฑ์นี้โดยมิให้ค่าตอบแทน จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัติฉบับนี้ขึ้น

 

พระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕[๗๖]

 

มาตรา ๒  พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวัน นับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

 

มาตรา ๓๘  สิทธิบัตรที่ออกให้ก่อนวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ ให้ใช้บทบัญญัติแห่งพระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. ๒๕๒๒ บังคับ

 

มาตรา ๓๙  คำขอรับสิทธิบัตรที่ได้ยื่นไว้ก่อนวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับและอธิบดียังไม่มีคำสั่งตามมาตรา ๓๓ มาตรา ๓๔ หรือมาตรา ๖๕ ประกอบด้วยมาตรา ๓๓ หรือมาตรา ๓๔ แห่งพระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. ๒๕๒๒ ให้ถือว่าเป็นคำขอตามพระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. ๒๕๒๒ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัตินี้โดยอนุโลม

 

มาตรา ๔๐  ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้

 

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่พระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. ๒๕๒๒ ได้ใช้บังคับมาจนถึงบัดนี้เป็นเวลากว่าสิบปีแล้ว สถานการณ์ทั้งภายในและนอกประเทศได้เปลี่ยนแปลงไปมากโดยเฉพาะการพัฒนาและการขยายตัวทางเศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรมของประเทศ สมควรที่จะได้มีการปรับปรุงมาตรฐานการคุ้มครองด้านสิทธิบัตรให้เพียงพอและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น เพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวและเพื่อส่งเสริมให้มีการค้นคว้าวิจัยที่เป็นประโยชน์และเป็นการก้าวหน้าทางเทคนิคในเกษตรกรรม อุตสาหกรรม และพาณิชยกรรมยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้

 

พระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒[๗๗]

 

มาตรา ๒  พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

 

มาตรา ๔๓  สิทธิบัตรที่ออกให้ตามพระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. ๒๕๒๒ หรือที่ออกให้ตามพระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. ๒๕๒๒ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕ ให้ถือว่าเป็นสิทธิบัตรตามพระราชบัญญัติสิทธิบัตร พ.ศ. ๒๕๒๒ ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัตินี้ แต่ให้สิทธิบัตรมีอายุต่อไปได้เพียงเท่าที่มีเหลืออยู่ตามสิทธิบัตรนั้น

 

มาตรา ๔๔  คำขอรับสิทธิบัตรการประดิษฐ์ที่ได้ยื่นไว้ก่อนวันที่พระราชบัญญัตินี้มีผลใช้บังคับ และอธิบดียังไม่มีคำสั่งตามมาตรา ๓๓ หรือมาตรา ๓๔ ผู้ขอมีสิทธิเปลี่ยนแปลงเป็นคำขอรับอนุสิทธิบัตรได้ภายในหกสิบวันนับแต่วันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ

 

มาตรา ๔๕  ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้

 

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่การเจรจาการค้าพหุภาคีรอบอุรุกวัยที่นานาประเทศได้ทำความตกลงว่าด้วยสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาที่เกี่ยวกับการค้าและจัดตั้งองค์การการค้าโลกได้เสร็จสิ้นลงและมีผลใช้บังคับแล้ว ทำให้ประเทศไทยซึ่งเป็นภาคีสมาชิกองค์การการค้าโลก มีพันธกรณีที่จะต้องออกกฎหมายอนุวัติการให้สอดคล้องกับความตกลงดังกล่าว เพื่อให้การคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญาเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและโดยที่การคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญาอย่างมีประสิทธิภาพจะทำให้นักประดิษฐ์ได้รับผลตอบแทนความมานะอุตสาหะอย่างเหมาะสม อันจะทำให้นักประดิษฐ์มีกำลังใจที่จะประดิษฐ์คิดค้นเพื่อความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีต่อไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การให้มีบทบัญญัติว่าด้วยอนุสิทธิบัตร ซึ่งให้การคุ้มครองการประดิษฐ์ที่มีเทคโนโลยีไม่ถึงขนาดที่จะได้รับสิทธิบัตรนั้นจะเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีให้สูงขึ้นและแพร่หลายยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สัญชัย/ปรับปรุง

๑๗ มีนาคม ๒๕๕๑

 

 

--------------------------------------------------------------------------------

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๙๖/ตอนที่ ๓๕/ฉบับพิเศษ หน้า ๑/๑๖ มีนาคม ๒๕๒๒

[๒] มาตรา ๓ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๓] มาตรา ๖ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๔] มาตรา ๖ วรรคสอง (๓) แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๕] มาตรา ๖ วรรคสอง (๔) แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๖] มาตรา ๖ วรรคสอง (๕) แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๗] มาตรา ๙ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๘] มาตรา ๑๐ วรรคหนึ่ง แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๙] มาตรา ๑๔ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๑๐] มาตรา ๑๗ วรรคสาม เพิ่มโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๑๑] มาตรา ๑๙ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๑๒] มาตรา ๑๙ ทวิ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๑๓] มาตรา ๒๑ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๑๔] มาตรา ๒๒ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๑๕] มาตรา ๒๘ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๑๖] มาตรา ๓๑ วรรคหนึ่ง แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๑๗] มาตรา ๓๕ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๑๘] มาตรา ๓๕ ทวิ เพิ่มโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๑๙] มาตรา ๓๖ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๒๐] มาตรา ๓๖ วรรคสอง แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๒๑] มาตรา ๓๖ ทวิ เพิ่มโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๒๒] มาตรา ๓๙ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๒๓] มาตรา ๔๑ วรรคสาม ยกเลิกโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๒๔] มาตรา ๔๓ วรรคสาม เพิ่มโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๒๕] มาตรา ๔๓ วรรคสี่ เพิ่มโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๒๖] มาตรา ๔๓ วรรคห้า เพิ่มโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๒๗] มาตรา ๔๔ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๒๘] มาตรา ๔๖ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕ และต่อมา วรรคหนึ่ง แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๒๙] มาตรา ๔๖ ทวิ ยกเลิกโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๓๐] มาตรา ๔๗ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๓๑] มาตรา ๔๗ ทวิ เพิ่มโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๓๒] มาตรา ๔๘ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๓๓] มาตรา ๔๙ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕ และต่อมา วรรคหนึ่ง แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๓๔] มาตรา ๔๙ วรรคสอง แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๓๕] มาตรา ๕๐ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๓๖] มาตรา ๕๐ ทวิ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๓๗] มาตรา ๕๑ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๓๘] มาตรา ๕๒ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๓๙] มาตรา ๕๓ วรรคสอง แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๔๐] มาตรา ๕๕ วรรคหนึ่ง แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๔๑] มาตรา ๕๕ (๑) แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๔๒] มาตรา ๕๕ วรรคสอง แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๔๓] หมวด ๒ ส่วนที่ ๗ มาตรการสำหรับสิทธิบัตรยา มาตรา ๕๕ ทวิ ถึง มาตรา ๕๕ สัตต ยกเลิกโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๔๔] มาตรา ๖๐ ทวิ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๔๕] มาตรา ๖๒ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๔๖] มาตรา ๖๒ ทวิ เพิ่มโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๔๗] มาตรา ๖๓ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๔๘] หมวด ๓ ทวิ อนุสิทธิบัตร มาตรา ๖๕ ทวิ ถึง มาตรา ๖๕ ทศ เพิ่มโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๔๙] มาตรา ๖๖ วรรคหนึ่ง แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๕๐] มาตรา ๗๐ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๕๑] มาตรา ๗๒ วรรคหนึ่ง แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๕๒] มาตรา ๗๓ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๕๓] มาตรา ๗๔ วรรคหนึ่ง แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๕๔] มาตรา ๗๕ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๕๕] มาตรา ๗๖ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๕๖] มาตรา ๗๗ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๕๗] มาตรา ๗๗ ทวิ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๕๘] มาตรา ๗๗ ตรี แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๕๙] มาตรา ๗๗ จัตวา แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๖๐] มาตรา ๗๗ เบญจ เพิ่มโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๖๑] มาตรา ๗๗ ฉ เพิ่มโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๖๒] มาตรา ๗๗ สัตต เพิ่มโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๖๓] มาตรา ๗๗ อัฏฐ เพิ่มโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๖๔] มาตรา ๗๘ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๖๕] มาตรา ๘๐ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๖๖] มาตรา ๘๑ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๖๗] มาตรา ๘๒ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๖๘] มาตรา ๘๓ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๖๙] มาตรา ๘๓ ทวิ ยกเลิกโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๗๐] มาตรา ๘๓ ตรี ยกเลิกโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๗๑] มาตรา ๘๓ จัตวา ยกเลิกโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๗๒] มาตรา ๘๕ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๓๕

[๗๓] มาตรา ๘๖ เพิ่มโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๗๔] มาตรา ๘๗ แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๗๕] บัญชีอัตราค่าธรรมเนียม แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติสิทธิบัตร (ฉบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๕๔๒

[๗๖] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๐๙/ตอนที่ ๓๔/หน้า ๑/๓ เมษายน ๒๕๓๕

[๗๗] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๑๖/ตอนที่ ๒๒ ก/หน้า ๓๗/๓๑ มีนาคม ๒๕๔๒

พระราชบัญญัติ

การผลิตผลิตภัณฑ์ซีดี

พ.ศ. ๒๕๔๘

                       

 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.

ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๘

เป็นปีที่ ๖๐ ในรัชกาลปัจจุบัน

 

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

 

โดยที่เป็นการสมควรให้มีกฎหมายว่าด้วยการผลิตผลิตภัณฑ์ซีดี

 

พระราชบัญญัตินี้มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๕ มาตรา ๔๘ และมาตรา ๕๐ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย

 

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้

 

มาตรา ๑  พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า “พระราชบัญญัติการผลิตผลิตภัณฑ์ซีดี พ.ศ. ๒๕๔๘”

 

มาตรา ๒[๑]  พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

 

มาตรา ๓  ในพระราชบัญญัตินี้

“ผลิตภัณฑ์ซีดี”  หมายความว่า แผ่นบันทึกข้อมูลที่ใช้สำหรับบันทึกข้อมูลโดยวิธีการใดๆ ที่สามารถจัดถ่ายทอดออกเป็นข้อมูล ภาพ เสียง หรือทั้งภาพและเสียงได้ในลักษณะต่อเนื่องกันไปและให้หมายความรวมถึงผลิตภัณฑ์ที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

“การผลิต”  หมายความว่า การทำอย่างใดอย่างหนึ่งเพื่อให้มีขึ้นซึ่งผลิตภัณฑ์ซีดี

“เจ้าของลิขสิทธิ์”  หมายความว่า เจ้าของลิขสิทธิ์ตามกฎหมายว่าด้วยลิขสิทธิ์และให้หมายความรวมถึงผู้รับโอนลิขสิทธิ์ หรือผู้ได้รับอนุญาตให้ทำการผลิตงานอันมีลิขสิทธิ์

“เครื่องจักร”  หมายความว่า เครื่องจักรที่ใช้ในการผลิต และให้หมายความรวมถึงอุปกรณ์ของเครื่องจักรตามที่กำหนดโดยกฎกระทรวง

“เครื่องหมายรับรองการผลิต”  หมายความว่า เครื่องหมายและรหัสที่อธิบดีออกให้เพื่อแสดงให้ทราบถึงแหล่งการผลิตของผลิตภัณฑ์ซีดี

“เครื่องหมายรับรองงานต้นแบบ”  หมายความว่า เครื่องหมายและรหัสที่อธิบดีออกให้เพื่อแสดงให้ทราบถึงงานที่ผลิตขึ้นอันมีลิขสิทธิ์

“สถานที่ผลิต”  หมายความว่า อาคาร สถานที่ หรือยานพาหนะที่มีเครื่องจักรติดตั้งอยู่

“พนักงานเจ้าหน้าที่”  หมายความว่า ผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้

“อธิบดี”  หมายความว่า อธิบดีกรมทรัพย์สินทางปัญญา

“รัฐมนตรี”  หมายความว่า รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้

 

มาตรา ๔  ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจแต่งตั้งพนักงานเจ้าหน้าที่ ออกกฎกระทรวง และประกาศเพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้

กฎกระทรวงและประกาศนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ให้ใช้บังคับได้

 

หมวด ๑

การผลิต

                  

 

มาตรา ๕  ผู้ใดจะทำการผลิต เมื่อจะเริ่มทำการผลิต ให้แจ้งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ก่อนเริ่มทำการผลิต

เจ้าของลิขสิทธิ์ใดจะทำการผลิตหรือว่าจ้างทำการผลิต ให้แจ้งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ก่อนเริ่มทำการผลิตหรือว่าจ้างทำการผลิตทุกครั้ง เว้นแต่การทำการผลิตหรือว่าจ้างทำการผลิต เพื่อใช้ในการศึกษา เพื่อประโยชน์ในทางราชการ เพื่อการสาธารณประโยชน์ หรือการอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมของชาติ ทั้งนี้ ตามที่รัฐมนตรีประกาศกำหนด

เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ได้รับแจ้งตามวรรคหนึ่ง หรือวรรคสอง ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ออกใบรับแจ้งเพื่อเป็นหลักฐานการแจ้งให้แก่ผู้แจ้งในวันที่ได้รับแจ้ง

แบบการแจ้ง รายการที่ต้องแจ้ง วิธีการแจ้ง และแบบใบรับแจ้ง ให้เป็นไปตามที่อธิบดีประกาศกำหนด

 

มาตรา ๖  แบบการแจ้งสำหรับผู้ทำการผลิตอย่างน้อยต้องมีรายการดังต่อไปนี้

(๑)  ชื่อและที่อยู่ของผู้ทำการผลิต

(๒)  ชื่อและที่ตั้งสถานที่ผลิต

(๓)  รายละเอียดเกี่ยวกับเครื่องจักร

(๔)  รายการอื่นตามที่อธิบดีประกาศกำหนด

แบบการแจ้งสำหรับเจ้าของลิขสิทธิ์อย่างน้อยต้องมีรายการดังต่อไปนี้

(๑)  ชื่อและที่อยู่ของเจ้าของลิขสิทธิ์

(๒)  ชื่อและที่ตั้งสถานที่ผลิต

(๓)  รายละเอียดเกี่ยวกับงานที่จะทำการผลิตหรือว่าจ้างทำการผลิต

(๔)  รายการอื่นตามที่อธิบดีประกาศกำหนด

การเปลี่ยนแปลงรายการตามวรรคหนึ่งและวรรคสอง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่อธิบดีประกาศกำหนด

 

มาตรา ๗  ในกรณีที่ผู้ทำการผลิตมีสถานที่ผลิตมากกว่าหนึ่งแห่ง ให้ผู้ทำการผลิตแจ้งการผลิตตามมาตรา ๕ วรรคหนึ่ง สำหรับสถานที่ผลิตทุกแห่ง

การย้ายสถานที่ผลิตตามที่ระบุในใบรับแจ้งต้องแจ้งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ก่อนวันที่ย้ายสถานที่ผลิต

การแจ้งตามวรรคสอง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ และวิธีการที่อธิบดีประกาศกำหนด

 

มาตรา ๘  ให้อธิบดีกำหนดเครื่องหมายรับรองการผลิตสำหรับผู้ทำการผลิตและเครื่องหมายรับรองงานต้นแบบสำหรับเจ้าของลิขสิทธิ์เพื่อแสดงบนผลิตภัณฑ์ซีดีที่ทำการผลิตโดยผู้ทำการผลิตที่ได้แจ้งตามมาตรา ๕

ลักษณะ การทำ และวิธีการแสดงเครื่องหมายรับรองการผลิตและเครื่องหมายรับรองงานต้นแบบ ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่อธิบดีประกาศกำหนด

 

มาตรา ๙  เมื่อได้รับแจ้งการทำการผลิตตามมาตรา ๕ วรรคหนึ่ง ถูกต้องครบถ้วนแล้ว ให้อธิบดีออกเครื่องหมายรับรองการผลิตให้แก่ผู้ทำการผลิตโดยเร็วเพื่อใช้แสดงบนผลิตภัณฑ์ซีดี และให้ทำการผลิตได้นับแต่วันที่ได้รับเครื่องหมายรับรองการผลิต

เมื่อได้รับแจ้งการทำการผลิตหรือว่าจ้างทำการผลิตตามมาตรา ๕ วรรคสอง ถูกต้องครบถ้วนแล้ว ให้อธิบดีออกเครื่องหมายรับรองงานต้นแบบให้แก่เจ้าของลิขสิทธิ์โดยเร็วเพื่อใช้แสดงบนผลิตภัณฑ์ซีดี และให้เจ้าของลิขสิทธิ์ทำการผลิตหรือว่าจ้างทำการผลิตได้นับแต่วันที่ได้รับเครื่องหมายรับรองงานต้นแบบ

การออกเครื่องหมายรับรองการผลิตและเครื่องหมายรับรองงานต้นแบบให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีประกาศกำหนด

 

มาตรา ๑๐  ผู้ทำการผลิตมีหน้าที่ต้องดำเนินการดังต่อไปนี้

(๑)  แสดงใบรับแจ้งการผลิตไว้ ณ ที่เปิดเผยในสถานที่ผลิตตามที่ระบุไว้ในใบรับแจ้ง

(๒)  จัดทำบัญชีแสดงจำนวน ปริมาณการผลิต การขาย การจำหน่าย และการมีไว้ในการครอบครองซึ่งผลิตภัณฑ์ซีดีที่ทำการผลิตโดยให้มีข้อความ รายการ และระยะเวลาที่ต้องลงรายการในบัญชีตามแบบที่อธิบดีประกาศกำหนด

 

มาตรา ๑๑  ผู้ทำการผลิตมีหน้าที่ต้องทำและแสดงเครื่องหมายรับรองการผลิตและแสดงเครื่องหมายรับรองงานต้นแบบตามมาตรา ๘ วรรคสอง

 

มาตรา ๑๒  เจ้าของลิขสิทธิ์มีหน้าที่ต้องทำเครื่องหมายรับรองงานต้นแบบตามมาตรา ๘ วรรคสอง

 

มาตรา ๑๓  ห้ามผู้ใดใช้เครื่องหมายรับรองการผลิต เว้นแต่เป็นผู้ทำการผลิตที่ได้แจ้งการผลิตตามมาตรา ๕ วรรคหนึ่ง และได้รับเครื่องหมายรับรองการผลิตตามมาตรา ๙ วรรคหนึ่ง

ห้ามผู้ใดใช้เครื่องหมายรับรองงานต้นแบบ เว้นแต่เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ที่ได้แจ้งการผลิตหรือว่าจ้างทำการผลิตตามมาตรา ๕ วรรคสอง และได้รับเครื่องหมายรับรองงานต้นแบบตามมาตรา ๙ วรรคสอง หรือเป็นผู้ทำการผลิตที่รับจ้างทำการผลิตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ที่ได้แจ้งการผลิตหรือว่าจ้างทำการผลิตตามมาตรา ๕ วรรคสอง และได้รับเครื่องหมายรับรองงานต้นแบบตามมาตรา ๙ วรรคสอง

 

มาตรา ๑๔  ในกรณีที่ผู้ทำการผลิตเลิกกิจการ หรือไม่สามารถทำการผลิตต่อไปได้ไม่ว่ากรณีใด ให้ผู้ประสงค์จะทำการผลิตต่อไปแจ้งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามมาตรา ๕ ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ผู้ทำการผลิตเลิกกิจการ หรือไม่สามารถทำการผลิตต่อไปได้

ในระหว่างระยะเวลาตามวรรคหนึ่ง ให้ถือว่าผู้ทำการผลิตเป็นผู้แจ้งตามมาตรา ๕

 

มาตรา ๑๕  ห้ามผู้ใดปลอม หรือเลียนเครื่องหมายรับรองการผลิตหรือเครื่องหมายรับรองงานต้นแบบเพื่อให้ผู้อื่นหลงเชื่อว่าเป็นเครื่องหมายรับรองเช่นว่านั้น

 

หมวด ๒

เครื่องจักร และเม็ดพลาสติกหรือวัสดุอื่นใด

                  

 

มาตรา ๑๖  ผู้ใดได้มา หรือมีไว้ในครอบครองซึ่งเครื่องจักร ต้องแจ้งต่ออธิบดีภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้มา หรือมีไว้ในครอบครอง

การแจ้งตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีประกาศกำหนด

 

มาตรา ๑๗  ผู้ใดจำหน่าย จ่าย โอน เครื่องจักร ต้องแจ้งต่ออธิบดีภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่จำหน่าย จ่าย โอน

ความในวรรคหนึ่ง ให้ใช้บังคับแก่กรณีที่เครื่องจักรพ้นจากการครอบครองของผู้ครอบครองตามมาตรา ๑๖ ด้วยประการอื่นไม่ว่ากรณีใด

การแจ้งตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่อธิบดีประกาศกำหนด

 

มาตรา ๑๘  ผู้ใดได้มา หรือมีไว้ในครอบครองซึ่งเม็ดพลาสติกหรือวัสดุอื่นใดอันเป็นวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิต ต้องแจ้งต่ออธิบดีถึงประเภท ชนิด ปริมาณ และสถานที่เก็บเม็ดพลาสติกหรือวัสดุอื่นใดนั้นภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้มา หรือมีไว้ในครอบครอง

ประเภท ชนิด ปริมาณเม็ดพลาสติกหรือวัสดุอื่นใดที่ต้องแจ้งตามวรรคหนึ่ง และหลักเกณฑ์วิธีการในการแจ้ง ให้เป็นไปตามที่อธิบดีประกาศกำหนด

 

หมวด ๓

พนักงานเจ้าหน้าที่

                  

 

มาตรา ๑๙  ในการปฏิบัติหน้าที่ตามพระราชบัญญัตินี้ ให้พนักงานเจ้าหน้าที่มีอำนาจดังต่อไปนี้

(๑)  เข้าไปในสถานที่ผลิตในระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์ตก หรือในเวลาทำการผลิตของสถานที่ผลิตนั้น เพื่อตรวจสอบใบรับแจ้ง เครื่องจักร เม็ดพลาสติกหรือวัสดุอื่นใดอันเป็นวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิตตลอดจนเอกสารหลักฐานที่เกี่ยวข้องที่อาจใช้เป็นหลักฐานในการดำเนินการกับผู้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัตินี้

(๒)  สั่งให้บุคคลใดๆ มาให้ถ้อยคำ หรือให้ส่งสมุดบัญชี เอกสาร หรือหลักฐานอื่นในกรณีที่มีเหตุอันควรเชื่อว่า ถ้อยคำ สมุดบัญชี เอกสาร หรือหลักฐานดังกล่าวอาจมีประโยชน์แก่การค้นพบหรือใช้เป็นพยานหลักฐานในการพิสูจน์การกระทำความผิดตามพระราชบัญญัตินี้

 

มาตรา ๒๐  ในการปฏิบัติหน้าที่ตามมาตรา ๑๙ ให้พนักงานเจ้าหน้าที่แสดงบัตรประจำตัวต่อบุคคลที่เกี่ยวข้อง

บัตรประจำตัวตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามแบบที่รัฐมนตรีกำหนดโดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา

 

มาตรา ๒๑  ในการปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้ ให้พนักงานเจ้าหน้าที่เป็นเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญา

 

หมวด ๔

บทกำหนดโทษ

                  

 

มาตรา ๒๒  ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๕ วรรคหนึ่ง มาตรา ๗ วรรคหนึ่ง หรือวรรคสอง ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสองแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๒๓  ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๕ วรรคสอง ต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองแสนบาท

 

มาตรา ๒๔  ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๑๐ (๑) ต้องระวางโทษปรับไม่เกินหนึ่งหมื่นบาท

 

มาตรา ๒๕  ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๑๐ (๒) ต้องระวางโทษปรับไม่เกินหนึ่งแสนบาท

 

มาตรา ๒๖  ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๑๑ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสองแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๒๗  ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๑๒ ต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองแสนบาท

 

มาตรา ๒๘  ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๑๓ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามปี หรือปรับไม่เกินหกแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๒๙  ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๑๕ ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หกเดือนถึงห้าปี และปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงหนึ่งล้านบาท

 

มาตรา ๓๐  ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๑๖ หรือมาตรา ๑๗ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสองแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๓๑  ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๑๘ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหกเดือน หรือปรับไม่เกินหนึ่งแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๓๒  ผู้ใดขัดขวาง หรือไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งสั่งตามมาตรา ๑๙ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามเดือน หรือปรับไม่เกินห้าหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๓๓  ผู้ใดแจ้งตามมาตรา ๑๖ หรือมาตรา ๑๗ โดยแสดงข้อความอันเป็นเท็จ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสองแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๓๔  ผู้ใดแจ้งตามมาตรา ๑๘ โดยแสดงข้อความอันเป็นเท็จ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหกเดือน หรือปรับไม่เกินหนึ่งแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๓๕  ความผิดซึ่งมีโทษปรับสถานเดียว ถ้าผู้กระทำความผิดยินยอมชำระค่าปรับในอัตราอย่างสูงต่ออธิบดี ให้ถือว่าคดีเลิกกันตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา

 

มาตรา ๓๖  ในกรณีที่นิติบุคคลกระทำความผิดตามพระราชบัญญัตินี้ ให้ถือว่ากรรมการหรือผู้จัดการทุกคนของนิติบุคคลนั้นเป็นผู้ร่วมกระทำผิดกับนิติบุคคลนั้น เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าการกระทำของนิติบุคคลนั้นได้กระทำโดยตนมิได้รู้เห็น หรือยินยอมด้วย

 

มาตรา ๓๗  ผู้ใดกระทำความผิดต้องระวางโทษตามพระราชบัญญัตินี้ เมื่อพ้นโทษแล้วยังไม่ครบกำหนดห้าปี ได้กระทำความผิดต่อพระราชบัญญัตินี้อีก ต้องระวางโทษเป็นสองเท่าของโทษที่ศาลกำหนดไว้สำหรับความผิดครั้งหลัง

 

มาตรา ๓๘

(มีคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ ที่ ๓๐/๒๕๔๘ ลงวันที่ ๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๘ วินิจฉัยว่า ร่างพระราชบัญญัติการผลิตผลิตภัณฑ์ซีดี พ.ศ. .... เฉพาะมาตรา ๓๘ เป็นอันตกไป)?[๒]

 

มาตรา ๓๙  ให้ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีตามพระราชบัญญัตินี้

 

บทเฉพาะกาล

                  

 

มาตรา ๔๐  ผู้ใดทำการผลิตอยู่แล้วในวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ หากประสงค์จะทำการผลิตต่อไป ให้แจ้งต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามมาตรา ๕ ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ หากพ้นระยะเวลาดังกล่าว ต้องระวางโทษตามมาตรา ๒๒

 

มาตรา ๔๑  ผู้ใดได้มา หรือมีไว้ในครอบครองซึ่งเครื่องจักรอยู่แล้วในวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ ให้แจ้งต่ออธิบดีตามมาตรา ๑๖ ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ หากพ้นระยะเวลาดังกล่าว ต้องระวางโทษตามมาตรา ๓๐ และหากแจ้งโดยแสดงข้อความอันเป็นเท็จ ต้องระวางโทษตามมาตรา ๓๓

 

มาตรา ๔๒  ผู้ใดได้มา หรือมีไว้ในครอบครองซึ่งเม็ดพลาสติกหรือวัสดุอื่นใดอันเป็นวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิตอยู่แล้วในวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ ให้แจ้งต่ออธิบดีตามมาตรา ๑๘ ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ หากพ้นระยะเวลาดังกล่าว ต้องระวางโทษตามมาตรา ๓๑ และหากแจ้งโดยแสดงข้อความอันเป็นเท็จต้องระวางโทษตามมาตรา ๓๔

 

 

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

พันตำรวจโท ทักษิณ  ชินวัตร

นายกรัฐมนตรี

 

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่ปัจจุบันการละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาในประเทศไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งปัญหาการละเมิดลิขสิทธิ์ในรูปผลิตภัณฑ์ซีดีได้ทวีความรุนแรงจนกระทั่งกลไกของรัฐที่มีอยู่ไม่สามารถที่จะควบคุม หรือป้องปรามการละเมิดดังกล่าวได้อย่างมีประสิทธิภาพ จึงเห็นสมควรมีมาตรการกำกับดูแลการผลิตผลิตภัณฑ์ซีดี โดยการกำหนดขั้นตอนการแจ้งการผลิตสำหรับผู้ที่ประสงค์จะประกอบการผลิต การครอบครองเครื่องจักรที่ใช้ในการผลิต ตลอดจนการรายงานปริมาณและสถานที่เก็บวัตถุดิบที่ใช้ในการผลิต ซึ่งมาตรการดังกล่าวจะช่วยเสริมสร้างกลไกการป้องปรามการละเมิดลิขสิทธิ์ให้มีประสิทธิภาพและเป็นระบบมากขึ้นรวมทั้งจะทำให้การจัดเก็บภาษีอากรได้ผลเต็มที่ ทั้งจะทำให้ผู้ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับการผลิตผลิตภัณฑ์ซีดีดำเนินการผลิตสินค้าที่ถูกต้องตามกฎหมาย จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้

 

พงษ์พิลัย/ยงยุทธ/ตรวจ

๒ มิถุนายน ๒๕๔๘

 

วาทินี/ประชุมพร/ปรับปรุง

๕ กรกฎาคม ๒๕๔๙

 

 

--------------------------------------------------------------------------------

[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๒/ตอนที่ ๔๓ ก/หน้า ๑/๓๑ พฤษภาคม ๒๕๔๘

[๒] มาตรา ๓๘ ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามหรือฝ่าฝืนมาตรา ๕ วรรคหนึ่ง มาตรา ๗ วรรคหนึ่งหรือวรรคสอง มาตรา ๑๑ มาตรา ๑๓ มาตรา ๑๕ มาตรา ๑๖ หรือมาตรา ๑๗ ให้ศาลสั่งริบเครื่องจักรนั้น

เครื่องจักรที่ศ่าลสั่งริบ ให้นำไปใช้ประโยชน์ในทางราชการ หรือจำหน่ายให้แก่ส่วนราชการหรือรัฐวิสาหกิจ หรือทำลาย ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่รัฐมนตรีประกาศกำหนด

พระราชบัญญัติ

ลิขสิทธิ์

พ.ศ. ๒๕๓๗

                  

 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.

ให้ไว้ ณ วันที่ ๙ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๓๗

เป็นปีที่ ๔๙ ในรัชกาลปัจจุบัน

 

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

 

โดยที่เป็นการสมควรปรับปรุงกฎหมายว่าด้วยลิขสิทธิ์

 

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้

 

มาตรา ๑  พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า “พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗”

 

มาตรา ๒[๑]  พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

 

มาตรา ๓  ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๒๑

 

มาตรา ๔  ในพระราชบัญญัตินี้

“ผู้สร้างสรรค์”  หมายความว่า ผู้ทำหรือผู้ก่อให้เกิดงานสร้างสรรค์อย่างใดอย่างหนึ่งที่เป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้

“ลิขสิทธิ์”  หมายความว่า สิทธิแต่ผู้เดียวที่จะทำการใดๆ ตามพระราชบัญญัตินี้เกี่ยวกับงานที่ผู้สร้างสรรค์ได้ทำขึ้น

“วรรณกรรม”  หมายความว่า งานนิพนธ์ที่ทำขึ้นทุกชนิด เช่น หนังสือ จุลสาร สิ่งเขียน สิ่งพิมพ์ ปาฐกถา เทศนา คำปราศรัย สุนทรพจน์ และให้หมายความรวมถึงโปรแกรมคอมพิวเตอร์ด้วย

“โปรแกรมคอมพิวเตอร์”  หมายความว่า คำสั่ง ชุดคำสั่ง หรือสิ่งอื่นใดที่นำไปใช้กับเครื่องคอมพิวเตอร์ เพื่อให้เครื่องคอมพิวเตอร์ทำงานหรือเพื่อให้ได้รับผลอย่างหนึ่งอย่างใด ทั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นภาษาโปรแกรมคอมพิวเตอร์ในลักษณะใด

“นาฏกรรม”  หมายความว่า งานเกี่ยวกับการรำ การเต้น การทำท่า หรือการแสดงที่ประกอบขึ้นเป็นเรื่องราว และให้หมายความรวมถึงการแสดงโดยวิธีใบ้ด้วย

“ศิลปกรรม”  หมายความว่า งานอันมีลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใดหรือหลายอย่างดังต่อไปนี้

(๑)  งานจิตรกรรม ได้แก่ งานสร้างสรรค์รูปทรงที่ประกอบด้วยเส้น  แสง สี หรือสิ่งอื่น อย่างใดอย่างหนึ่งหรือหลายอย่างรวมกัน ลงบนวัสดุอย่างเดียวหรือหลายอย่าง

(๒)  งานประติมากรรม ได้แก่ งานสร้างสรรค์รูปทรงที่เกี่ยวกับปริมาตรที่สัมผัสและจับต้องได้

(๓)  งานภาพพิมพ์ ได้แก่ งานสร้างสรรค์ภาพด้วยกรรมวิธีทางการพิมพ์ และหมายความรวมถึงแม่พิมพ์หรือแบบพิมพ์ที่ใช้ในการพิมพ์ด้วย

(๔)  งานสถาปัตยกรรม ได้แก่ งานออกแบบอาคารหรือสิ่งปลูกสร้าง งานออกแบบตกแต่งภายในหรือภายนอก ตลอดจนบริเวณของอาคารหรือสิ่งปลูกสร้าง หรือการสร้างสรรค์หุ่นจำลองของอาคารหรือสิ่งปลูกสร้าง

(๕)  งานภาพถ่าย ได้แก่ งานสร้างสรรค์ภาพที่เกิดจากการใช้เครื่องมือบันทึกภาพโดยให้แสงผ่านเลนซ์ไปยังฟิล์มหรือกระจก และล้างด้วยน้ำยาซึ่งมีสูตรเฉพาะ หรือด้วยกรรมวิธีใดๆ อันทำให้เกิดภาพขึ้น หรือการบันทึกภาพโดยเครื่องมือหรือวิธีการอย่างอื่น

(๖)  งานภาพประกอบ แผนที่ โครงสร้าง ภาพร่าง หรืองานสร้างสรรค์รูปทรงสามมิติอันเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ ภูมิประเทศ หรือวิทยาศาสตร์

(๗)  งานศิลปประยุกต์ ได้แก่ งานที่นำเอางานตาม (๑) ถึง (๖)  อย่างใดอย่างหนึ่งหรือหลายอย่างรวมกันไปใช้ประโยชน์อย่างอื่น นอกเหนือจากการชื่นชมในคุณค่าของตัวงานดังกล่าวนั้น เช่น นำไปใช้สอย นำไปตกแต่งวัสดุหรือสิ่งของอันเป็นเครื่องใช้หรือนำไปใช้เพื่อประโยชน์ทางการค้า

ทั้งนี้ ไม่ว่างานตาม (๑) ถึง (๗) จะมีคุณค่าทางศิลปะหรือไม่ และให้หมายความรวมถึงภาพถ่ายและแผนผังของงานดังกล่าวด้วย

“ดนตรีกรรม”  หมายความว่า งานเกี่ยวกับเพลงที่แต่งขึ้นเพื่อบรรเลงหรือขับร้องไม่ว่าจะมีทำนองและคำร้องหรือมีทำนองอย่างเดียว และให้หมายความรวมถึงโน้ตเพลงหรือแผนภูมิเพลงที่ได้แยกและเรียบเรียงเสียงประสานแล้ว

“โสตทัศนวัสดุ”  หมายความว่า งานอันประกอบด้วยลำดับของภาพโดยบันทึกลงในวัสดุไม่ว่าจะมีลักษณะอย่างใด อันสามารถที่จะนำมาเล่นซ้ำได้อีก โดยใช้เครื่องมือที่จำเป็นสำหรับการใช้วัสดุนั้น และให้หมายความรวมถึงเสียงประกอบงานนั้นด้วย ถ้ามี

“ภาพยนตร์”  หมายความว่า โสตทัศนวัสดุอันประกอบด้วยลำดับของภาพ ซึ่งสามารถนำออกฉายต่อเนื่องได้อย่างภาพยนตร์หรือสามารถบันทึกลงบนวัสดุอื่น เพื่อนำออกฉายต่อเนื่องได้อย่างภาพยนตร์ และให้หมายความรวมถึงเสียงประกอบภาพยนตร์นั้นด้วย ถ้ามี

“สิ่งบันทึกเสียง”  หมายความว่า งานอันประกอบด้วยลำดับของเสียงดนตรี เสียงการแสดง หรือเสียงอื่นใด โดยบันทึกลงในวัสดุไม่ว่าจะมีลักษณะใดๆ อันสามารถที่จะนำมาเล่นซ้ำได้อีกโดยใช้เครื่องมือที่จำเป็นสำหรับการใช้วัสดุนั้น แต่ทั้งนี้มิให้หมายความรวมถึงเสียงประกอบภาพยนตร์หรือเสียงประกอบโสตทัศนวัสดุอย่างอื่น

“นักแสดง”  หมายความว่า ผู้แสดง นักดนตรี นักร้อง นักเต้น นักรำ และผู้ซึ่งแสดงท่าทาง ร้อง กล่าว พากย์ แสดงตามบทหรือในลักษณะอื่นใด

“งานแพร่เสียงแพร่ภาพ”  หมายความว่า งานที่นำออกสู่สาธารณชนโดยการแพร่เสียงทางวิทยุกระจายเสียง การแพร่เสียงและหรือภาพทางวิทยุโทรทัศน์ หรือโดยวิธีอย่างอื่นอันคล้ายคลึงกัน

“ทำซ้ำ”  หมายความรวมถึง คัดลอกไม่ว่าโดยวิธีใดๆ เลียนแบบ ทำสำเนา ทำแม่พิมพ์ บันทึกเสียง บันทึกภาพ หรือบันทึกเสียงและภาพ จากต้นฉบับ จากสำเนา หรือจากการโฆษณาในส่วนอันเป็นสาระสำคัญ ทั้งนี้ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน สำหรับในส่วนที่เกี่ยวกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์ให้หมายความถึง คัดลอกหรือทำสำเนาโปรแกรมคอมพิวเตอร์จากสื่อบันทึกใด ไม่ว่าด้วยวิธีใดๆ ในส่วนอันเป็นสาระสำคัญ โดยไม่มีลักษณะเป็นการจัดทำงานขึ้นใหม่ ทั้งนี้ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน

“ดัดแปลง”  หมายความว่า ทำซ้ำโดยเปลี่ยนรูปใหม่ ปรับปรุงแก้ไขเพิ่มเติม หรือจำลองงานต้นฉบับในส่วนอันเป็นสาระสำคัญโดยไม่มีลักษณะเป็นการจัดทำงานขึ้นใหม่ ทั้งนี้ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน

(๑)  ในส่วนที่เกี่ยวกับวรรณกรรม ให้หมายความรวมถึง แปลวรรณกรรม เปลี่ยนรูปวรรณกรรมหรือรวบรวมวรรณกรรมโดยคัดเลือกและจัดลำดับใหม่

(๒)  ในส่วนที่เกี่ยวกับโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ให้หมายความรวมถึง ทำซ้ำโดยเปลี่ยนรูปใหม่ ปรับปรุง แก้ไขเพิ่มเติมโปรแกรมคอมพิวเตอร์ในส่วนอันเป็นสาระสำคัญ โดยไม่มีลักษณะเป็นการจัดทำขึ้นใหม่

(๓)  ในส่วนที่เกี่ยวกับนาฏกรรม ให้หมายความรวมถึง เปลี่ยนงานที่มิใช่นาฏกรรมให้เป็นนาฏกรรม หรือเปลี่ยนนาฏกรรมให้เป็นงานที่มิใช่นาฏกรรม ทั้งนี้ ไม่ว่าในภาษาเดิมหรือต่างภาษากัน

(๔)  ในส่วนที่เกี่ยวกับศิลปกรรม ให้หมายความรวมถึง เปลี่ยนงานที่เป็นรูปสองมิติหรือสามมิติ ให้เป็นรูปสามมิติหรือสองมิติ หรือทำหุ่นจำลองจากงานต้นฉบับ

(๕)  ในส่วนที่เกี่ยวกับดนตรีกรรม ให้หมายความรวมถึง จัดลำดับเรียบเรียงเสียงประสานหรือเปลี่ยนคำร้องหรือทำนองใหม่

“เผยแพร่ต่อสาธารณชน”  หมายความว่า ทำให้ปรากฏต่อสาธารณชน โดยการแสดง การบรรยาย การสวด การบรรเลง การทำให้ปรากฏด้วยเสียงและหรือภาพ การก่อสร้าง การจำหน่าย หรือโดยวิธีอื่นใดซึ่งงานที่ได้จัดทำขึ้น

“การโฆษณา”  หมายความว่า การนำสำเนาจำลองของงานไม่ว่าในรูปหรือลักษณะอย่างใดที่ทำขึ้นโดยความยินยอมของผู้สร้างสรรค์ออกจำหน่าย โดยสำเนาจำลองนั้นมีปรากฏต่อสาธารณชนเป็นจำนวนมากพอสมควรตามสภาพของงานนั้น แต่ทั้งนี้ไม่หมายความรวมถึง การแสดงหรือการทำให้ปรากฏซึ่งนาฏกรรม ดนตรีกรรม หรือภาพยนตร์ การบรรยายหรือการปาฐกถา ซึ่งวรรณกรรม การแพร่เสียงแพร่ภาพเกี่ยวกับงานใด การนำศิลปกรรมออกแสดงและการก่อสร้างงานสถาปัตยกรรม

“พนักงานเจ้าหน้าที่”  หมายความว่า ผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้

“อธิบดี”  หมายความว่า อธิบดีกรมทรัพย์สินทางปัญญา และให้หมายความรวมถึงผู้ซึ่งอธิบดีกรมทรัพย์สินทางปัญญามอบหมายด้วย

“คณะกรรมการ”  หมายความว่า คณะกรรมการลิขสิทธิ์

“รัฐมนตรี”  หมายความว่า รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้

 

มาตรา ๕  ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจแต่งตั้งพนักงานเจ้าหน้าที่ กับออกกฎกระทรวงเพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้

กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้

 

หมวด ๑

ลิขสิทธิ์

                  

ส่วนที่ ๑

งานอันมีลิขสิทธิ์

                  

มาตรา ๖  งานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้ ได้แก่งานสร้างสรรค์ประเภทวรรณกรรม นาฏกรรม ศิลปกรรม ดนตรีกรรม โสตทัศนวัสดุ ภาพยนตร์ สิ่งบันทึกเสียง งานแพร่เสียงแพร่ภาพ หรืองานอื่นใดในแผนกวรรณคดี แผนกวิทยาศาสตร์ หรือแผนกศิลปะ ของผู้สร้างสรรค์ไม่ว่างานดังกล่าวจะแสดงออกโดยวิธีหรือรูปแบบอย่างใด

การคุ้มครองลิขสิทธิ์ไม่คลุมถึงความคิด หรือขั้นตอน กรรมวิธีหรือระบบ หรือวิธีใช้หรือทำงาน หรือแนวความคิด หลักการ การค้นพบ หรือทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ หรือคณิตศาสตร์

 

มาตรา ๗  สิ่งต่อไปนี้ไม่ถือว่าเป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้

(๑)  ข่าวประจำวัน และข้อเท็จจริงต่างๆ ที่มีลักษณะเป็นเพียงข่าวสารอันมิใช่งานในแผนกวรรณคดี แผนกวิทยาศาสตร์ หรือแผนกศิลปะ

(๒)  รัฐธรรมนูญ และกฎหมาย

(๓)  ระเบียบ ข้อบังคับ ประกาศ คำสั่ง คำชี้แจง และหนังสือโต้ตอบของกระทรวง ทบวง กรม หรือหน่วยงานอื่นใดของรัฐหรือของท้องถิ่น

(๔)  คำพิพากษา คำสั่ง คำวินิจฉัย และรายงานของทางราชการ

(๕)  คำแปลและการรวบรวมสิ่งต่างๆ ตาม (๑) ถึง (๔) ที่กระทรวง ทบวง กรม หรือหน่วยงานอื่นใดของรัฐหรือของท้องถิ่นจัดทำขึ้น

                                                                    ส่วนที่ ๒

การได้มาซึ่งลิขสิทธิ์

                  

มาตรา ๘  ให้ผู้สร้างสรรค์เป็นผู้มีลิขสิทธิ์ในงานที่ตนได้สร้างสรรค์ขึ้นภายใต้เงื่อนไขดังต่อไปนี้

(๑)  ในกรณีที่ยังไม่ได้มีการโฆษณางาน ผู้สร้างสรรค์ต้องเป็นผู้มีสัญชาติไทยหรืออยู่ในราชอาณาจักรหรือเป็นผู้มีสัญชาติหรืออยู่ในประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองลิขสิทธิ์ซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย ตลอดระยะเวลาหรือเป็นส่วนใหญ่ในการสร้างสรรค์งานนั้น

(๒)  ในกรณีที่ได้มีการโฆษณางานแล้ว การโฆษณางานนั้นในครั้งแรกได้กระทำขึ้นในราชอาณาจักรหรือในประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองลิขสิทธิ์ซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย หรือในกรณีที่การโฆษณาครั้งแรกได้กระทำนอกราชอาณาจักรหรือในประเทศอื่นที่ไม่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองลิขสิทธิ์ซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย หากได้มีการโฆษณางานดังกล่าวในราชอาณาจักรหรือในประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองลิขสิทธิ์ซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วยภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้มีการโฆษณาครั้งแรก หรือผู้สร้างสรรค์เป็นผู้มีลักษณะตามที่กำหนดไว้ใน (๑) ในขณะที่มีการโฆษณางานครั้งแรก

ในกรณีที่ผู้สร้างสรรค์ต้องเป็นผู้มีสัญชาติไทย ถ้าผู้สร้างสรรค์เป็นนิติบุคคล นิติบุคคลนั้นต้องเป็นนิติบุคคลที่จัดตั้งขึ้นตามกฎหมายไทย

 

มาตรา ๙  งานที่ผู้สร้างสรรค์ได้สร้างสรรค์ขึ้นในฐานะพนักงานหรือลูกจ้าง ถ้ามิได้ทำเป็นหนังสือตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น ให้ลิขสิทธิ์ในงานนั้นเป็นของผู้สร้างสรรค์ แต่นายจ้างมีสิทธินำงานนั้นออกเผยแพร่ต่อสาธารณชนได้ตามที่เป็นวัตถุประสงค์แห่งการจ้างแรงงานนั้น

 

มาตรา ๑๐  งานที่ผู้สร้างสรรค์ได้สร้างสรรค์ขึ้นโดยการรับจ้างบุคคลอื่น ให้ผู้ว่าจ้างเป็นผู้มีลิขสิทธิ์ในงานนั้น เว้นแต่ผู้สร้างสรรค์และผู้ว่าจ้างจะได้ตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น

 

มาตรา ๑๑  งานใดมีลักษณะเป็นการดัดแปลงงานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้โดยได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ ให้ผู้ที่ได้ดัดแปลงนั้นมีลิขสิทธิ์ในงานที่ได้ดัดแปลงตามพระราชบัญญัตินี้ แต่ทั้งนี้ไม่กระทบกระเทือนสิทธิของเจ้าของลิขสิทธิ์ที่มีอยู่ในงานของผู้สร้างสรรค์เดิมที่ถูกดัดแปลง

 

มาตรา ๑๒  งานใดมีลักษณะเป็นการนำเอางานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้ มารวบรวมหรือประกอบเข้ากันโดยได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ หรือเป็นการนำเอาข้อมูลหรือสิ่งอื่นใดซึ่งสามารถอ่านหรือถ่ายทอดได้โดยอาศัยเครื่องกลหรืออุปกรณ์อื่นใดมารวบรวมหรือประกอบเข้ากัน หากผู้ที่ได้รวบรวมหรือประกอบเข้ากันได้รวบรวมหรือประกอบเข้ากันซึ่งงานดังกล่าวขึ้นโดยการคัดเลือกหรือจัดลำดับในลักษณะซึ่งมิได้ลอกเลียนงานของบุคคลอื่น ให้ผู้ที่ได้รวบรวมหรือประกอบเข้ากันนั้นมีลิขสิทธิ์ในงานที่ได้รวบรวมหรือประกอบเข้ากันตามพระราชบัญญัตินี้ แต่ทั้งนี้ไม่กระทบกระเทือนสิทธิของเจ้าของลิขสิทธิ์ที่มีอยู่ในงาน หรือข้อมูลหรือสิ่งอื่นใด ของผู้สร้างสรรค์เดิมที่ถูกนำมารวบรวมหรือประกอบเข้ากัน

 

มาตรา ๑๓  ให้นำมาตรา ๘ มาตรา ๙ และมาตรา ๑๐ มาใช้บังคับแก่การมีลิขสิทธิ์ตามมาตรา ๑๑ หรือมาตรา ๑๒ โดยอนุโลม

 

มาตรา ๑๔  กระทรวง ทบวง กรม หรือหน่วยงานอื่นใดของรัฐหรือของท้องถิ่นย่อมมีลิขสิทธิ์ในงานที่ได้สร้างสรรค์ขึ้นโดยการจ้างหรือตามคำสั่งหรือในความควบคุมของตน เว้นแต่จะได้ตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่นเป็นลายลักษณ์อักษร

 

ส่วนที่ ๓

การคุ้มครองลิขสิทธิ์

                  

มาตรา ๑๕  ภายใต้บังคับมาตรา ๙ มาตรา ๑๐ และมาตรา ๑๔ เจ้าของลิขสิทธิ์ย่อมมีสิทธิแต่ผู้เดียวดังต่อไปนี้

(๑)  ทำซ้ำหรือดัดแปลง

(๒)  เผยแพร่ต่อสาธารณชน

(๓)  ให้เช่าต้นฉบับหรือสำเนางานโปรแกรมคอมพิวเตอร์ โสตทัศนวัสดุ ภาพยนตร์ และสิ่งบันทึกเสียง

(๔)  ให้ประโยชน์อันเกิดจากลิขสิทธิ์แก่ผู้อื่น

(๕)  อนุญาตให้ผู้อื่นใช้สิทธิตาม (๑) (๒) หรือ (๓) โดยจะกำหนดเงื่อนไขอย่างใดหรือไม่ก็ได้ แต่เงื่อนไขดังกล่าวจะกำหนดในลักษณะที่เป็นการจำกัดการแข่งขันโดยไม่เป็นธรรมไม่ได้

การพิจารณาว่าเงื่อนไขตามวรรคหนึ่ง (๕) จะเป็นการจำกัดการแข่งขันโดยไม่เป็นธรรมหรือไม่ ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง

 

มาตรา ๑๖  ในกรณีที่เจ้าของลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้ได้อนุญาตให้ผู้ใดใช้สิทธิตามมาตรา ๑๕ (๕) ย่อมไม่ตัดสิทธิของเจ้าของลิขสิทธิ์ที่จะอนุญาตให้ผู้อื่นใช้สิทธินั้นได้ด้วย เว้นแต่ในหนังสืออนุญาตได้ระบุเป็นข้อห้ามไว้

 

มาตรา ๑๗  ลิขสิทธิ์นั้นย่อมโอนให้แก่กันได้

เจ้าของลิขสิทธิ์อาจโอนลิขสิทธิ์ของตนทั้งหมดหรือแต่บางส่วนให้แก่บุคคลอื่นได้ และจะโอนให้โดยมีกำหนดเวลาหรือตลอดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ก็ได้

การโอนลิขสิทธิ์ตามวรรคสองซึ่งมิใช่ทางมรดกต้องทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้โอนและผู้รับโอน ถ้าไม่ได้กำหนดระยะเวลาไว้ในสัญญาโอน ให้ถือว่าเป็นการโอนมีกำหนดระยะเวลาสิบปี

 

มาตรา ๑๘  ผู้สร้างสรรค์งานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้มีสิทธิที่จะแสดงว่าตนเป็นผู้สร้างสรรค์งานดังกล่าว และมีสิทธิที่จะห้ามมิให้ผู้รับโอนลิขสิทธิ์หรือบุคคลอื่นใดบิดเบือน ตัดทอน ดัดแปลงหรือทำโดยประการอื่นใดแก่งานนั้นจนเกิดความเสียหายต่อชื่อเสียง หรือเกียรติคุณของผู้สร้างสรรค์ และเมื่อผู้สร้างสรรค์ถึงแก่ความตายทายาทของผู้สร้างสรรค์มีสิทธิที่จะฟ้องร้องบังคับตามสิทธิดังกล่าวได้ตลอดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ ทั้งนี้ เว้นแต่จะได้ตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่นเป็นลายลักษณ์อักษร

 

ส่วนที่ ๔

อายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์

                  

มาตรา ๑๙  ภายใต้บังคับมาตรา ๒๑ และมาตรา ๒๒ ลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้ให้มีอยู่ตลอดอายุของผู้สร้างสรรค์ และมีอยู่ต่อไปอีกเป็นเวลาห้าสิบปี นับแต่ผู้สร้างสรรค์ถึงแก่ความตาย

ในกรณีที่มีผู้สร้างสรรค์ร่วม ลิขสิทธิ์ในงานดังกล่าวให้มีอยู่ตลอดอายุของผู้สร้างสรรค์ร่วม และมีอยู่ต่อไปอีกเป็นเวลาห้าสิบปีนับแต่ผู้สร้างสรรค์ร่วมคนสุดท้ายถึงแก่ความตาย

ถ้าผู้สร้างสรรค์หรือผู้สร้างสรรค์ร่วมทุกคนถึงแก่ความตายก่อนที่ได้มีการโฆษณางานนั้น ให้ลิขสิทธิ์ดังกล่าวมีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก

ในกรณีที่ผู้สร้างสรรค์เป็นนิติบุคคล ให้ลิขสิทธิ์มีอายุห้าสิบปีนับแต่ผู้สร้างสรรค์ได้สร้างสรรค์ขึ้น แต่ถ้าได้มีการโฆษณางานนั้นในระหว่างระยะเวลาดังกล่าว ให้ลิขสิทธิ์มีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก

 

มาตรา ๒๐  งานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้ที่ได้สร้างสรรค์ขึ้นโดยผู้สร้างสรรค์ใช้นามแฝงหรือไม่ปรากฏชื่อผู้สร้างสรรค์ ให้ลิขสิทธิ์มีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น แต่ถ้าได้มีการโฆษณางานนั้นในระหว่างระยะเวลาดังกล่าว ให้ลิขสิทธิ์มีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก

ในกรณีที่รู้ตัวผู้สร้างสรรค์ ให้นำมาตรา ๑๙ มาใช้บังคับโดยอนุโลม

 

มาตรา ๒๑  ลิขสิทธิ์ในงานภาพถ่าย โสตทัศนวัสดุ ภาพยนตร์ สิ่งบันทึกเสียงหรืองานแพร่เสียงแพร่ภาพให้มีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น แต่ถ้าได้มีการโฆษณางานนั้นในระหว่างระยะเวลาดังกล่าว ให้ลิขสิทธิ์มีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก

 

มาตรา ๒๒  ลิขสิทธิ์ในงานศิลปประยุกต์ให้มีอายุยี่สิบห้าปีนับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น แต่ถ้าได้มีการโฆษณางานนั้นในระหว่างระยะเวลาดังกล่าว ให้ลิขสิทธิ์มีอายุยี่สิบห้าปีนับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก

 

มาตรา ๒๓  ลิขสิทธิ์ในงานที่ได้สร้างสรรค์ขึ้นโดยการจ้างหรือตามคำสั่งหรือในความควบคุมตามมาตรา ๑๔ ให้มีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น แต่ถ้าได้มีการโฆษณางานนั้นในระหว่างระยะเวลาดังกล่าว ให้ลิขสิทธิ์มีอายุห้าสิบปีนับแต่ได้มีการโฆษณาเป็นครั้งแรก

 

มาตรา ๒๔  การโฆษณางานตามมาตรา ๑๙ มาตรา ๒๐ มาตรา ๒๑ มาตรา ๒๒ หรือมาตรา ๒๓ อันเป็นการเริ่มนับอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ หมายความถึง การนำงานออกทำการโฆษณาโดยความยินยอมของเจ้าของลิขสิทธิ์

 

มาตรา ๒๕  เมื่ออายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ครบกำหนดในปีใด ถ้าวันครบกำหนดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ไม่ตรงกับวันสิ้นปีปฏิทิน หรือในกรณีที่ไม่อาจทราบวันครบกำหนดอายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ที่แน่นอน ให้ลิขสิทธิ์ยังคงมีอยู่ต่อไปจนถึงวันสิ้นปีปฏิทินของปีนั้น

 

มาตรา ๒๖  การนำงานอันมีลิขสิทธิ์ออกทำการโฆษณาภายหลังจากที่อายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์สิ้นสุดลงไม่ก่อให้เกิดลิขสิทธิ์ในงานนั้นๆ ขึ้นใหม่

                                                                    ส่วนที่ ๕

การละเมิดลิขสิทธิ์

                  

มาตรา ๒๗  การกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งแก่งานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้ โดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๑๕ (๕) ให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ ถ้าได้กระทำดังต่อไปนี้

(๑)  ทำซ้ำหรือดัดแปลง

(๒)  เผยแพร่ต่อสาธารณชน

 

มาตรา ๒๘  การกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งแก่โสตทัศนวัสดุ ภาพยนตร์ หรือสิ่งบันทึกเสียงอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้โดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๑๕ (๕) ทั้งนี้ ไม่ว่าในส่วนที่เป็นเสียงและหรือภาพ ให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ ถ้าได้กระทำดังต่อไปนี้

(๑)  ทำซ้ำหรือดัดแปลง

(๒)  เผยแพร่ต่อสาธารณชน

(๓)  ให้เช่าต้นฉบับหรือสำเนางานดังกล่าว

 

มาตรา ๒๙  การกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งแก่งานแพร่เสียงแพร่ภาพอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้โดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๑๕ (๕) ให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ ถ้าได้กระทำดังต่อไปนี้

(๑)  จัดทำโสตทัศนวัสดุ ภาพยนตร์ สิ่งบันทึกเสียง หรืองานแพร่เสียงแพร่ภาพ ทั้งนี้ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน

(๒)  แพร่เสียงแพร่ภาพซ้ำ ทั้งนี้ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน

(๓)  จัดให้ประชาชนฟังและหรือชมงานแพร่เสียงแพร่ภาพ โดยเรียกเก็บเงินหรือผลประโยชน์อย่างอื่นในทางการค้า

 

มาตรา ๓๐  การกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งแก่โปรแกรมคอมพิวเตอร์อันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้โดยไม่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๑๕ (๕) ให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ ถ้าได้กระทำดังต่อไปนี้

(๑)  ทำซ้ำหรือดัดแปลง

(๒)  เผยแพร่ต่อสาธารณชน

(๓)  ให้เช่าต้นฉบับหรือสำเนางานดังกล่าว

 

มาตรา ๓๑  ผู้ใดรู้อยู่แล้วหรือมีเหตุอันควรรู้ว่างานใดได้ทำขึ้นโดยละเมิดลิขสิทธิ์ของผู้อื่น กระทำอย่างใดอย่างหนึ่งแก่งานนั้นเพื่อหากำไร ให้ถือว่าผู้นั้นกระทำการละเมิดลิขสิทธิ์ ถ้าได้กระทำดังต่อไปนี้

(๑)  ขาย มีไว้เพื่อขาย เสนอขาย ให้เช่า เสนอให้เช่า ให้เช่าซื้อ หรือเสนอให้เช่าซื้อ

(๒)  เผยแพร่ต่อสาธารณชน

(๓)  แจกจ่ายในลักษณะที่อาจก่อให้เกิดความเสียหายแก่เจ้าของลิขสิทธิ์

(๔)  นำหรือสั่งเข้ามาในราชอาณาจักร

 

ส่วนที่ ๖

ข้อยกเว้นการละเมิดลิขสิทธิ์

                  

 

มาตรา ๓๒  การกระทำแก่งานอันมีลิขสิทธิ์ของบุคคลอื่นตามพระราชบัญญัตินี้ หากไม่ขัดต่อการแสวงหาประโยชน์จากงานอันมีลิขสิทธิ์ตามปกติของเจ้าของลิขสิทธิ์และไม่กระทบกระเทือนถึงสิทธิอันชอบด้วยกฎหมายของเจ้าของลิขสิทธิ์เกินสมควร มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์

ภายใต้บังคับบทบัญญัติในวรรคหนึ่ง การกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งแก่งานอันมีลิขสิทธิ์ตามวรรคหนึ่ง มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ ถ้าได้กระทำดังต่อไปนี้

(๑)  วิจัยหรือศึกษางานนั้น อันมิใช่การกระทำเพื่อหากำไร

(๒)  ใช้เพื่อประโยชน์ของตนเอง หรือเพื่อประโยชน์ของตนเองและบุคคลอื่นในครอบครัวหรือญาติสนิท

(๓)  ติชม วิจารณ์ หรือแนะนำผลงานโดยมีการรับรู้ถึงความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในงานนั้น

(๔)  เสนอรายงานข่าวทางสื่อสารมวลชนโดยมีการรับรู้ถึงความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในงานนั้น

(๕)  ทำซ้ำ ดัดแปลง นำออกแสดง หรือทำให้ปรากฏ เพื่อประโยชน์ในการพิจารณาของศาลหรือเจ้าพนักงานซึ่งมีอำนาจตามกฎหมาย หรือในการรายงานผลการพิจารณาดังกล่าว

(๖)  ทำซ้ำ ดัดแปลง นำออกแสดง หรือทำให้ปรากฏโดยผู้สอน เพื่อประโยชน์ในการสอนของตน อันมิใช่การกระทำเพื่อหากำไร

(๗)  ทำซ้ำ ดัดแปลงบางส่วนของงาน หรือตัดทอนหรือทำบทสรุปโดยผู้สอนหรือสถาบันศึกษา เพื่อแจกจ่ายหรือจำหน่ายแก่ผู้เรียนในชั้นเรียนหรือในสถาบันศึกษา ทั้งนี้ ต้องไม่เป็นการกระทำเพื่อหากำไร

(๘)  นำงานนั้นมาใช้เป็นส่วนหนึ่งในการถามและตอบในการสอบ

 

มาตรา ๓๓  การกล่าว คัด ลอก เลียน หรืออ้างอิงงานบางตอนตามสมควรจากงานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้ โดยมีการรับรู้ถึงความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในงานนั้น มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ ถ้าได้ปฏิบัติตามมาตรา ๓๒ วรรคหนึ่ง

 

มาตรา ๓๔  การทำซ้ำโดยบรรณารักษ์ของห้องสมุดซึ่งงานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้ มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์หากการทำซ้ำนั้นมิได้มีวัตถุประสงค์เพื่อหากำไร และได้ปฏิบัติตามมาตรา ๓๒ วรรคหนึ่ง ในกรณีดังต่อไปนี้

(๑)  การทำซ้ำเพื่อใช้ในห้องสมุดหรือให้แก่ห้องสมุดอื่น

(๒)  การทำซ้ำงานบางตอนตามสมควรให้แก่บุคคลอื่นเพื่อประโยชน์ในการวิจัยหรือการศึกษา

 

มาตรา ๓๕  การกระทำแก่โปรแกรมคอมพิวเตอร์อันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้ มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ หากไม่มีวัตถุประสงค์เพื่อหากำไร และได้ปฏิบัติตามมาตรา ๓๒ วรรคหนึ่ง ในกรณีดังต่อไปนี้

(๑)  วิจัยหรือศึกษาโปรแกรมคอมพิวเตอร์นั้น

(๒)  ใช้เพื่อประโยชน์ของเจ้าของสำเนาโปรแกรมคอมพิวเตอร์นั้น

(๓)  ติชม วิจารณ์ หรือแนะนำผลงานโดยมีการรับรู้ถึงความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในโปรแกรมคอมพิวเตอร์นั้น

(๔)  เสนอรายงานข่าวทางสื่อสารมวลชนโดยมีการรับรู้ถึงความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ในโปรแกรมคอมพิวเตอร์นั้น

(๕)  ทำสำเนาโปรแกรมคอมพิวเตอร์ในจำนวนที่สมควรโดยบุคคลผู้ซึ่งได้ซื้อหรือได้รับโปรแกรมนั้นมาจากบุคคลอื่นโดยถูกต้อง เพื่อเก็บไว้ใช้ประโยชน์ในการบำรุงรักษาหรือป้องกันการสูญหาย

(๖)  ทำซ้ำ ดัดแปลง นำออกแสดง หรือทำให้ปรากฏเพื่อประโยชน์ในการพิจารณาของศาลหรือเจ้าพนักงานซึ่งมีอำนาจตามกฎหมาย หรือในการรายงานผลการพิจารณาดังกล่าว

(๗)  นำโปรแกรมคอมพิวเตอร์นั้นมาใช้เป็นส่วนหนึ่งในการถามและตอบในการสอบ

(๘)  ดัดแปลงโปรแกรมคอมพิวเตอร์ในกรณีที่จำเป็นแก่การใช้

(๙)  จัดทำสำเนาโปรแกรมคอมพิวเตอร์เพื่อเก็บรักษาไว้สำหรับการอ้างอิง หรือค้นคว้าเพื่อประโยชน์ของสาธารณชน

 

มาตรา ๓๖  การนำงานนาฏกรรม หรือดนตรีกรรมออกแสดงเพื่อเผยแพร่ต่อสาธารณชนตามความเหมาะสมโดยมิได้จัดทำขึ้น หรือดำเนินการเพื่อหากำไรเนื่องจากการจัดให้มีการเผยแพร่ต่อสาธารณชนนั้น และมิได้จัดเก็บค่าเข้าชมไม่ว่าโดยทางตรง หรือโดยทางอ้อมและนักแสดงไม่ได้รับค่าตอบแทนในการแสดงนั้น มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ หากเป็นการดำเนินการโดยสมาคม มูลนิธิ หรือองค์การอื่นที่มีวัตถุประสงค์เพื่อการสาธารณกุศล การศึกษา การศาสนา หรือการสังคมสงเคราะห์ และได้ปฏิบัติตามมาตรา ๓๒ วรรคหนึ่ง

 

มาตรา ๓๗  การวาดเขียน การเขียนระบายสี การก่อสร้าง การแกะลายเส้น การปั้น การแกะสลัก การพิมพ์ภาพ การถ่ายภาพ การถ่ายภาพยนตร์ การแพร่ภาพ หรือการกระทำใดๆ ทำนองเดียวกันนี้ซึ่งศิลปกรรมใดอันตั้งเปิดเผยประจำอยู่ในที่สาธารณะ นอกจากงานสถาปัตยกรรม มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ในศิลปกรรมนั้น

 

มาตรา ๓๘  การวาดเขียน การเขียนระบายสี การแกะลายเส้น การปั้น การแกะสลัก การพิมพ์ภาพ การถ่ายภาพ การถ่ายภาพยนตร์หรือการแพร่ภาพซึ่งงานสถาปัตยกรรมใด มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ในงานสถาปัตยกรรมนั้น

 

มาตรา ๓๙  การถ่ายภาพหรือการถ่ายภาพยนตร์หรือการแพร่ภาพซึ่งงานใดๆ อันมีศิลปกรรมใดรวมอยู่เป็นส่วนประกอบด้วย มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ในศิลปกรรมนั้น

 

มาตรา ๔๐  ในกรณีที่ลิขสิทธิ์ในศิลปกรรมใดมีบุคคลอื่นนอกจากผู้สร้างสรรค์เป็นเจ้าของอยู่ด้วยการที่ผู้สร้างสรรค์คนเดียวกันได้ทำศิลปกรรมนั้นอีกในภายหลังในลักษณะที่เป็นการทำซ้ำบางส่วนกับศิลปกรรมเดิม หรือใช้แบบพิมพ์ ภาพร่าง แผนผัง แบบจำลอง หรือข้อมูลที่ได้จากการศึกษาที่ใช้ในการทำศิลปกรรมเดิม ถ้าปรากฏว่าผู้สร้างสรรค์มิได้ทำซ้ำหรือลอกแบบในส่วนอันเป็นสาระสำคัญของศิลปกรรมเดิม มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ในศิลปกรรมนั้น

 

มาตรา ๔๑  อาคารใดเป็นงานสถาปัตยกรรมอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้ การบูรณะอาคารนั้นในรูปแบบเดิม มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์

 

มาตรา ๔๒  ในกรณีที่อายุแห่งการคุ้มครองลิขสิทธิ์ในภาพยนตร์ใดสิ้นสุดลงแล้ว มิให้ถือว่าการนำภาพยนตร์นั้นเผยแพร่ต่อสาธารณชนเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ในวรรณกรรม นาฏกรรม ศิลปกรรม ดนตรีกรรม โสตทัศนวัสดุ สิ่งบันทึกเสียงหรืองานที่ใช้จัดทำภาพยนตร์นั้น

 

มาตรา ๔๓  การทำซ้ำ เพื่อประโยชน์ในการปฏิบัติราชการโดยเจ้าพนักงาน ซึ่งมีอำนาจตามกฎหมายหรือตามคำสั่งของเจ้าพนักงานดังกล่าวซึ่งงานอันมีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้และที่อยู่ในความครอบครองของทางราชการ มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ ถ้าได้ปฏิบัติตามมาตรา ๓๒ วรรคหนึ่ง

 

หมวด ๒

สิทธิของนักแสดง

                  

มาตรา ๔๔  นักแสดงย่อมมีสิทธิแต่ผู้เดียวในการกระทำอันเกี่ยวกับการแสดงของตน ดังต่อไปนี้

(๑)  แพร่เสียงแพร่ภาพ หรือเผยแพร่ต่อสาธารณชนซึ่งการแสดง เว้นแต่จะเป็นการแพร่เสียงแพร่ภาพหรือเผยแพร่ต่อสาธารณชนจากสิ่งบันทึกการแสดงที่มีการบันทึกไว้แล้ว

(๒)  บันทึกการแสดงที่ยังไม่มีการบันทึกไว้แล้ว

(๓)  ทำซ้ำซึ่งสิ่งบันทึกการแสดงที่มีผู้บันทึกไว้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากนักแสดงหรือสิ่งบันทึกการแสดงที่ได้รับอนุญาตเพื่อวัตถุประสงค์อื่น หรือสิ่งบันทึกการแสดงที่เข้าข้อยกเว้นการละเมิดสิทธิของนักแสดงตามมาตรา ๕๓

 

มาตรา ๔๕  ผู้ใดนำสิ่งบันทึกเสียงการแสดงซึ่งได้นำออกเผยแพร่เพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้าแล้ว หรือนำสำเนาของงานนั้นไปแพร่เสียงหรือเผยแพร่ต่อสาธารณชนโดยตรง ให้ผู้นั้นจ่ายค่าตอบแทนที่เป็นธรรมแก่นักแสดง ในกรณีที่ตกลงค่าตอบแทนไม่ได้ ให้อธิบดีเป็นผู้มีคำสั่งกำหนดค่าตอบแทน ทั้งนี้ โดยให้คำนึงถึงอัตราค่าตอบแทนปกติในธุรกิจประเภทนั้น

คำสั่งของอธิบดีตามวรรคหนึ่ง คู่กรณีอาจอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับหนังสือแจ้งคำสั่งของอธิบดี คำวินิจฉัยของคณะกรรมการให้เป็นที่สุด

 

มาตรา ๔๖  ในกรณีที่การแสดงหรือการบันทึกเสียงการแสดงใดมีนักแสดงมากกว่าหนึ่งคนขึ้นไป นักแสดงเหล่านั้นอาจแต่งตั้งตัวแทนร่วมเพื่อดูแลหรือบริหารเกี่ยวกับสิทธิของตนได้

 

มาตรา ๔๗  ให้นักแสดงมีสิทธิในการแสดงตามมาตรา ๔๔ หากเป็นไปตามเงื่อนไขดังต่อไปนี้

(๑)  นักแสดงนั้นมีสัญชาติไทยหรือมีถิ่นที่อยู่ในราชอาณาจักร หรือ

(๒)  การแสดงหรือส่วนใหญ่ของการแสดงนั้นเกิดขึ้นในราชอาณาจักร หรือในประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองสิทธิของนักแสดงซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย

 

มาตรา ๔๘  ให้นักแสดงมีสิทธิได้รับค่าตอบแทนตามมาตรา ๔๕ หากเป็นไปตามเงื่อนไขดังต่อไปนี้

(๑)  นักแสดงมีสัญชาติไทยหรือมีถิ่นที่อยู่ในราชอาณาจักร ในขณะที่มีการบันทึกเสียงการแสดงนั้น หรือในขณะที่เรียกร้องสิทธิ หรือ

(๒)  การบันทึกเสียงการแสดงหรือส่วนใหญ่ของการบันทึกเสียงการแสดงนั้นเกิดขึ้นในราชอาณาจักร หรือในประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองสิทธิของนักแสดงซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย

 

มาตรา ๔๙  สิทธิของนักแสดงตามมาตรา ๔๔ ให้มีอายุห้าสิบปีนับแต่วันสิ้นปีปฏิทินของปีที่มีการแสดง ในกรณีที่มีการบันทึกการแสดงให้มีอายุห้าสิบปีนับแต่วันสิ้นปีปฏิทินของปีที่มีการบันทึกการแสดง

 

มาตรา ๕๐  สิทธิของนักแสดงตามมาตรา ๔๕ ให้มีอายุห้าสิบปีนับแต่วันสิ้นปีปฏิทินของปีที่ได้มีการบันทึกเสียงการแสดง

 

มาตรา ๕๑  สิทธิของนักแสดงตามมาตรา ๔๔ และมาตรา ๔๕ ย่อมโอนให้แก่กันได้ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน และจะโอนให้โดยมีกำหนดเวลาหรือตลอดอายุแห่งการคุ้มครองก็ได้

ในกรณีที่มีนักแสดงมากกว่าหนึ่งคนขึ้นไป นักแสดงมีสิทธิโอนเฉพาะสิทธิส่วนที่เป็นของตนเท่านั้น

การโอนโดยทางอื่นนอกจากทางมรดกต้องทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้โอนและผู้รับโอน ถ้าไม่ได้กำหนดระยะเวลาไว้ในสัญญาโอน ให้ถือว่าเป็นการโอนมีกำหนดระยะเวลาสามปี

 

มาตรา ๕๒  ผู้ใดกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งตามมาตรา ๔๔ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากนักแสดงหรือไม่จ่ายค่าตอบแทนตามมาตรา ๔๕ ให้ถือว่าผู้นั้นละเมิดสิทธิของนักแสดง

 

มาตรา ๕๓  ให้นำมาตรา ๓๒ มาตรา ๓๓ มาตรา ๓๔ มาตรา ๓๖ มาตรา ๔๒ และมาตรา ๔๓ มาใช้บังคับแก่สิทธิของนักแสดงโดยอนุโลม

                                                                    หมวด ๓

การใช้ลิขสิทธิ์ในพฤติการณ์พิเศษ

                  

มาตรา ๕๔  ผู้มีสัญชาติไทยซึ่งประสงค์จะขออนุญาตใช้ลิขสิทธิ์ในงานที่มีการเผยแพร่ต่อสาธารณชนในรูปของสิ่งพิมพ์หรืออย่างอื่นที่คล้ายคลึงกันตามพระราชบัญญัตินี้ เพื่อประโยชน์ในการเรียนการสอน หรือค้นคว้า ที่มิได้มีวัตถุประสงค์เพื่อหากำไรอาจยื่นคำขอต่ออธิบดี โดยแสดงหลักฐานว่าผู้ขอได้ขออนุญาตใช้ลิขสิทธิ์ในการจัดทำคำแปลเป็นภาษาไทย หรือทำซ้ำสำเนางานที่ได้เคยจัดพิมพ์งานแปลเป็นภาษาไทยดังกล่าวจากเจ้าของลิขสิทธิ์ แต่ได้รับการปฏิเสธหรือเมื่อได้ใช้เวลาอันสมควรแล้วแต่ตกลงกันไม่ได้ ถ้าปรากฏว่าในขณะที่ยื่นคำขอดังกล่าว

(๑)  เจ้าของลิขสิทธิ์มิได้จัดทำหรืออนุญาตให้ผู้ใดจัดทำคำแปลเป็นภาษาไทยของงานดังกล่าวออกทำการโฆษณาภายในสามปีหลังจากที่ได้มีการโฆษณางานเป็นครั้งแรก หรือ

(๒)  เจ้าของลิขสิทธิ์ได้จัดพิมพ์คำแปลงานของตนเป็นภาษาไทยออกทำการโฆษณา ซึ่งเมื่อพ้นกำหนดสามปีหลังจากที่ได้จัดพิมพ์คำแปลงานดังกล่าวครั้งสุดท้ายไม่มีการจัดพิมพ์คำแปลงานนั้นอีกและไม่มีสำเนาคำแปลงานดังกล่าวในท้องตลาด

การขออนุญาตตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไขดังต่อไปนี้

(๑)  การขออนุญาตตามวรรคหนึ่ง ห้ามมิให้อธิบดีมีคำสั่งอนุญาต หากระยะเวลาตามวรรคหนึ่ง (๑) หรือ (๒) สิ้นสุดลงไม่เกินหกเดือน

(๒)  ในกรณีที่อธิบดีมีคำสั่งอนุญาต ให้ผู้ได้รับอนุญาตมีสิทธิแต่เพียงผู้เดียวในการจัดทำคำแปลหรือจัดพิมพ์คำแปลงานที่ได้รับอนุญาตดังกล่าว และในกรณีที่ระยะเวลาในหนังสืออนุญาตยังไม่สิ้นสุดลงหรือสิ้นสุดยังไม่เกินหกเดือน ห้ามมิให้อธิบดีอนุญาตให้บุคคลอื่นจัดทำคำแปลเป็นภาษาไทยในงานลิขสิทธิ์เดียวกันนั้นอีก

(๓)  ห้ามมิให้ผู้ได้รับอนุญาตโอนสิทธิที่ได้รับอนุญาตให้แก่บุคคลอื่น

(๔)  ถ้าเจ้าของลิขสิทธิ์หรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิของเจ้าของลิขสิทธิ์แสดงต่ออธิบดีว่าตนได้จัดทำคำแปลเป็นภาษาไทย หรือจัดพิมพ์คำแปลงานดังกล่าวเป็นภาษาไทย โดยมีเนื้อหาเหมือนกันกับสิ่งพิมพ์ที่ได้รับอนุญาตตามมาตรา ๕๕ และจำหน่ายสิ่งพิมพ์นั้นในราคาที่เหมาะสมโดยเปรียบเทียบกับงานอื่นในลักษณะเดียวกันที่จำหน่ายในประเทศไทย ให้อธิบดีมีคำสั่งว่าหนังสืออนุญาตที่ออกให้แก่ผู้ได้รับอนุญาตเป็นอันสิ้นสุดลง และแจ้งให้ผู้ได้รับอนุญาตทราบถึงคำสั่งดังกล่าวโดยไม่ชักช้า

สำเนาสิ่งพิมพ์ที่จัดทำหรือจัดพิมพ์ขึ้นก่อนที่อธิบดีมีคำสั่งให้หนังสืออนุญาตสิ้นสุดลง ผู้ได้รับอนุญาตมีสิทธิที่จะจำหน่ายสำเนาดังกล่าวจนกว่าจะหมดสิ้นไป

(๕)  ห้ามมิให้ผู้ได้รับอนุญาตส่งออกไปนอกราชอาณาจักรซึ่งสำเนาสิ่งพิมพ์ที่ได้รับอนุญาตให้จัดแปลหรือจัดทำเป็นภาษาไทยดังกล่าว เว้นแต่จะเข้าเงื่อนไขดังต่อไปนี้

(ก)  ผู้รับที่อยู่ต่างประเทศเป็นบุคคลสัญชาติไทย

(ข)  สิ่งพิมพ์ดังกล่าวใช้เพื่อวัตถุประสงค์ในการเรียน การสอน หรือค้นคว้า

(ค)  การส่งสิ่งพิมพ์ดังกล่าวจะต้องไม่เป็นไปเพื่อการค้า และ

(ง)  ประเทศที่สิ่งพิมพ์ถูกส่งไปดังกล่าวจะต้องอนุญาตให้ประเทศไทยส่งหรือแจกจ่ายสิ่งพิมพ์ดังกล่าวในประเทศนั้น

 

มาตรา ๕๕  เมื่อได้รับคำขอตามมาตรา ๕๔ ให้อธิบดีดำเนินการให้มีการตกลงกันระหว่างคู่กรณีในเรื่องค่าตอบแทนและเงื่อนไขการใช้ลิขสิทธิ์ ในกรณีที่ตกลงกันไม่ได้ ให้อธิบดีเป็นผู้พิจารณามีคำสั่งกำหนดค่าตอบแทนที่เป็นธรรม โดยให้คำนึงถึงอัตราค่าตอบแทนปกติในธุรกิจประเภทนั้น และอาจกำหนดเงื่อนไขการใช้ลิขสิทธิ์ตามที่เห็นสมควร

เมื่อได้มีการกำหนดค่าตอบแทนและเงื่อนไขการใช้ลิขสิทธิ์แล้ว ให้อธิบดีออกหนังสืออนุญาตให้แก่ผู้ขอใช้ลิขสิทธิ์

คำสั่งของอธิบดีตามวรรคหนึ่ง คู่กรณีอาจอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับหนังสือแจ้งคำสั่งของอธิบดี คำวินิจฉัยของคณะกรรมการให้เป็นที่สุด

 

หมวด ๔

คณะกรรมการลิขสิทธิ์

                  

มาตรา ๕๖  ให้มีคณะกรรมการคณะหนึ่งเรียกว่า “คณะกรรมการลิขสิทธิ์” ประกอบด้วย ปลัดกระทรวงพาณิชย์เป็นประธานกรรมการ และกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งคณะรัฐมนตรีแต่งตั้งอีกไม่เกินสิบสองคน ในจำนวนนี้จะต้องแต่งตั้งจากผู้แทนของสมาคมเจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงและผู้แทนของสมาคมผู้ใช้งานลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงเป็นจำนวนไม่น้อยกว่าหกคนเป็นกรรมการ

คณะกรรมการจะแต่งตั้งบุคคลใดเป็นเลขานุการและผู้ช่วยเลขานุการก็ได้

 

มาตรา ๕๗  กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิมีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละสองปี กรรมการซึ่งพ้นจากตำแหน่งอาจได้รับแต่งตั้งอีกได้

ในกรณีที่กรรมการพ้นจากตำแหน่งก่อนวาระ หรือในกรณีที่คณะรัฐมนตรีแต่งตั้งกรรมการเพิ่มขึ้นในระหว่างที่กรรมการซึ่งแต่งตั้งไว้แล้วยังมีวาระอยู่ในตำแหน่งให้ผู้ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งแทนหรือเป็นกรรมการเพิ่มขึ้นอยู่ในตำแหน่งเท่ากับวาระที่เหลืออยู่ของกรรมการซึ่งได้แต่งตั้งไว้แล้ว

 

มาตรา ๕๘  กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิพ้นจากตำแหน่งก่อนวาระเมื่อ

(๑)  ตาย

(๒)  ลาออก

(๓)  คณะรัฐมนตรีให้ออก

(๔)  เป็นบุคคลล้มละลาย

(๕)  เป็นคนไร้ความสามารถหรือเสมือนไร้ความสามารถ หรือ

(๖)  ได้รับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก เว้นแต่โทษสำหรับความผิดที่ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ

 

มาตรา ๕๙  การประชุมของคณะกรรมการต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนกรรมการทั้งหมดจึงเป็นองค์ประชุม ถ้าประธานกรรมการไม่มาประชุมหรือไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ให้กรรมการที่มาประชุมเลือกกรรมการคนหนึ่งเป็นประธานในที่ประชุม การวินิจฉัยชี้ขาดของที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก

กรรมการคนหนึ่งให้มีเสียงหนึ่งในการลงคะแนน ถ้าคะแนนเสียงเท่ากันให้ประธานในที่ประชุมออกเสียงเพิ่มขึ้นได้อีกเสียงหนึ่งเป็นเสียงชี้ขาด

 

มาตรา ๖๐  คณะกรรมการมีอำนาจหน้าที่ดังนี้

(๑)  ให้คำแนะนำหรือคำปรึกษาแก่รัฐมนตรีในการออกกฎกระทรวงตามพระราชบัญญัตินี้

(๒)  วินิจฉัยอุทธรณ์คำสั่งของอธิบดีตามมาตรา ๔๕ และมาตรา ๕๕

(๓)  ส่งเสริมหรือสนับสนุนสมาคม หรือองค์กรของผู้สร้างสรรค์หรือนักแสดงเกี่ยวกับการดำเนินการเพื่อจัดเก็บค่าตอบแทนจากบุคคลอื่นที่ใช้งานอันมีลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดง และการคุ้มครองหรือปกป้องสิทธิหรือประโยชน์อื่นใดตามพระราชบัญญัตินี้

(๔)  พิจารณาเรื่องอื่นๆ ตามที่รัฐมนตรีมอบหมาย

ให้คณะกรรมการมีอำนาจแต่งตั้งคณะอนุกรรมการเพื่อพิจารณาหรือปฏิบัติการอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่คณะกรรมการมอบหมายก็ได้ และให้นำมาตรา ๕๙ มาใช้บังคับแก่การประชุมของคณะอนุกรรมการโดยอนุโลม

ในการปฏิบัติหน้าที่ ให้คณะกรรมการหรือคณะอนุกรรมการมีอำนาจออกคำสั่งเป็นหนังสือเรียกบุคคลใดมาให้ถ้อยคำหรือให้ส่งเอกสารหรือวัตถุใดๆ มาเพื่อประกอบการพิจารณาได้ตามความจำเป็น

 

หมวด ๕

ลิขสิทธิ์และสิทธิของนักแสดงระหว่างประเทศ

                  

มาตรา ๖๑  งานอันมีลิขสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์และสิทธิของนักแสดงของประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองลิขสิทธิ์หรืออนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองสิทธิของนักแสดงซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย หรืองานอันมีลิขสิทธิ์ขององค์การระหว่างประเทศ ซึ่งประเทศไทยร่วมเป็นสมาชิกอยู่ด้วยย่อมได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัตินี้

ให้รัฐมนตรีมีอำนาจประกาศรายชื่อประเทศภาคีแห่งอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองลิขสิทธิ์หรืออนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองสิทธิของนักแสดงในราชกิจจานุเบกษา

 

หมวด ๖

คดีเกี่ยวกับลิขสิทธิ์และสิทธิของนักแสดง

                  

มาตรา ๖๒  คดีเกี่ยวกับลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงตามพระราชบัญญัตินี้ ไม่ว่าจะเป็นคดีแพ่งหรือคดีอาญา ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่างานที่มีการฟ้องร้องในคดีนั้น เป็นงานอันมีลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงตามพระราชบัญญัตินี้ และโจทก์เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ หรือสิทธิของนักแสดงในงานดังกล่าว เว้นแต่จำเลยจะโต้แย้งว่าไม่มีผู้ใดเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ หรือสิทธิของนักแสดง หรือโต้แย้งสิทธิของโจทก์

งานใดมีชื่อหรือสิ่งที่ใช้แทนชื่อของบุคคลใดที่อ้างว่าตนเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงแสดงไว้ ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบุคคลซึ่งเป็นเจ้าของชื่อหรือสิ่งที่ใช้แทนชื่อนั้นเป็นผู้สร้างสรรค์หรือนักแสดง

งานใดไม่มีชื่อหรือสิ่งที่ใช้แทนชื่อแสดงไว้ หรือมีชื่อหรือสิ่งที่ใช้แทนชื่อแสดงไว้ แต่มิได้อ้างว่าเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดง และมีชื่อหรือสิ่งใดที่ใช้แทนชื่อของบุคคลอื่นซึ่งอ้างว่าเป็นผู้พิมพ์ ผู้โฆษณา หรือผู้พิมพ์และผู้โฆษณาแสดงไว้ ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าบุคคลซึ่งเป็นผู้พิมพ์ ผู้โฆษณา หรือผู้พิมพ์และผู้โฆษณานั้นเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงในงานนั้น

 

มาตรา ๖๓  ห้ามมิให้ฟ้องคดีละเมิดลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงเมื่อพ้นกำหนดสามปีนับแต่วันที่เจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้กระทำละเมิด แต่ทั้งนี้ต้องไม่เกินสิบปีนับแต่วันที่มีการละเมิดลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดง

 

มาตรา ๖๔  ในกรณีที่มีการละเมิดลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดง ศาลมีอำนาจสั่งให้ผู้ละเมิดชดใช้ค่าเสียหายแก่เจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงตามจำนวนที่ศาลเห็นสมควร โดยคำนึงถึงความร้ายแรงของความเสียหาย รวมทั้งการสูญเสียประโยชน์และค่าใช้จ่ายอันจำเป็นในการบังคับตามสิทธิของเจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงด้วย

 

มาตรา ๖๕  ในกรณีที่มีหลักฐานโดยชัดแจ้งว่าบุคคลใดกระทำการหรือกำลังจะกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่งอันเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดง เจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงอาจขอให้ศาลมีคำสั่งให้บุคคลดังกล่าวระงับหรือละเว้นการกระทำดังกล่าวนั้นได้

คำสั่งของศาลตามวรรคหนึ่งไม่ตัดสิทธิของเจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงในการเรียกร้องค่าเสียหายตามมาตรา ๖๔

 

มาตรา ๖๖  ความผิดตามพระราชบัญญัตินี้เป็นความผิดอันยอมความได้

 

หมวด ๗

พนักงานเจ้าหน้าที่

                  

มาตรา ๖๗  เพื่อประโยชน์ในการปฏิบัติการให้เป็นไปตามพระราชบัญญัตินี้ ให้พนักงานเจ้าหน้าที่เป็นเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญา และให้พนักงานเจ้าหน้าที่มีอำนาจและหน้าที่ดังต่อไปนี้

(๑)  เข้าไปในอาคาร สถานที่ทำการ สถานที่ผลิต หรือสถานที่เก็บสินค้าของบุคคลใดในเวลาระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์ตก หรือในเวลาทำการของสถานที่นั้น หรือเข้าไปในยานพาหนะ เพื่อตรวจค้นสินค้า หรือตรวจสอบเมื่อมีเหตุอันควรสงสัยว่ามีการกระทำความผิดตามพระราชบัญญัตินี้

(๒)  ยึดหรืออายัดเอกสารหรือสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับการกระทำความผิด เพื่อประโยชน์ในการดำเนินคดีในกรณีมีเหตุอันควรสงสัยว่ามีการกระทำความผิดตามพระราชบัญญัตินี้

(๓)  สั่งให้บุคคลใดๆ มาให้ถ้อยคำหรือให้ส่งบัญชี เอกสาร หรือหลักฐานอื่นในกรณีมีเหตุอันควรเชื่อว่าถ้อยคำ สมุดบัญชี เอกสาร หรือหลักฐานดังกล่าวมีประโยชน์แก่การค้นพบหรือใช้เป็นพยานหลักฐานในการพิสูจน์การกระทำความผิดตามพระราชบัญญัตินี้

ในการปฏิบัติหน้าที่ของพนักงานเจ้าหน้าที่ ให้ผู้ซึ่งเกี่ยวข้องอำนวยความสะดวกตามสมควร

 

มาตรา ๖๘  ในการปฏิบัติหน้าที่ พนักงานเจ้าหน้าที่ต้องแสดงบัตรประจำตัวแก่บุคคลซึ่งเกี่ยวข้อง

บัตรประจำตัวพนักงานเจ้าหน้าที่ให้เป็นไปตามแบบที่รัฐมนตรีกำหนด

 

หมวด ๘

บทกำหนดโทษ

                  

มาตรา ๖๙  ผู้ใดกระทำการละเมิดลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงตามมาตรา ๒๗ มาตรา ๒๘ มาตรา ๒๙ มาตรา ๓๐ หรือมาตรา ๕๒ ต้องระวางโทษปรับตั้งแต่สองหมื่นบาทถึงสองแสนบาท

ถ้าการกระทำความผิดตามวรรคหนึ่งเป็นการกระทำเพื่อการค้า ผู้กระทำต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หกเดือนถึงสี่ปี หรือปรับตั้งแต่หนึ่งแสนบาทถึงแปดแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๗๐  ผู้ใดกระทำการละเมิดลิขสิทธิ์ตามมาตรา ๓๑ ต้องระวางโทษปรับตั้งแต่หนึ่งหมื่นบาทถึงหนึ่งแสนบาท

ถ้าการกระทำความผิดตามวรรคหนึ่งเป็นการกระทำเพื่อการค้า ผู้กระทำต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่สามเดือนถึงสองปี หรือปรับตั้งแต่ห้าหมื่นบาทถึงสี่แสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๗๑  ผู้ใดไม่มาให้ถ้อยคำหรือไม่ส่งเอกสารหรือวัตถุใดๆ ตามที่คณะกรรมการหรือคณะอนุกรรมการสั่งตามมาตรา ๖๐ วรรคสาม ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามเดือน หรือปรับไม่เกินห้าหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๗๒  ผู้ใดขัดขวางหรือไม่อำนวยความสะดวกแก่พนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งปฏิบัติหน้าที่ตามมาตรา ๖๗ หรือฝ่าฝืนหรือไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจ้าหน้าที่ซึ่งสั่งตามมาตรา ๖๗ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสามเดือน หรือปรับไม่เกินห้าหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

 

มาตรา ๗๓  ผู้ใดกระทำความผิดต้องระวางโทษตามพระราชบัญญัตินี้ เมื่อพ้นโทษแล้วยังไม่ครบกำหนดห้าปี กระทำความผิดต่อพระราชบัญญัตินี้อีก ต้องระวางโทษเป็นสองเท่าของโทษที่กำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น

 

มาตรา ๗๔  ในกรณีที่นิติบุคคลกระทำความผิดตามพระราชบัญญัตินี้ ให้ถือว่ากรรมการหรือผู้จัดการทุกคนของนิติบุคคลนั้นเป็นผู้ร่วมกระทำผิดกับนิติบุคคลนั้น เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าการกระทำของนิติบุคคลนั้นได้กระทำโดยตนมิได้รู้เห็นหรือยินยอมด้วย

 

มาตรา ๗๕  บรรดาสิ่งที่ได้ทำขึ้นหรือนำเข้ามาในราชอาณาจักรอันเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงตามพระราชบัญญัตินี้ และยังเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้กระทำความผิดตามมาตรา ๖๙ หรือมาตรา ๗๐ ให้ตกเป็นของเจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดง ส่วนสิ่งที่ได้ใช้ในการกระทำความผิดให้ริบเสียทั้งสิ้น

 

มาตรา ๗๖  ค่าปรับที่ได้ชำระตามคำพิพากษา ให้จ่ายแก่เจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงเป็นจำนวนกึ่งหนึ่ง แต่ทั้งนี้ไม่เป็นการกระทบกระเทือนถึงสิทธิของเจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงที่จะฟ้องเรียกค่าเสียหายในทางแพ่งสำหรับส่วนที่เกินจำนวนเงินค่าปรับที่เจ้าของลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดงได้รับแล้วนั้น

 

มาตรา ๗๗  ความผิดตามมาตรา ๖๙ วรรคหนึ่ง และมาตรา ๗๐ วรรคหนึ่ง ให้อธิบดีมีอำนาจเปรียบเทียบปรับได้

 

บทเฉพาะกาล

                  

มาตรา ๗๘  งานอันมีลิขสิทธิ์อยู่แล้วตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พุทธศักราช ๒๔๗๔ หรือพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๒๑ ในวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับให้ได้รับความคุ้มครองลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้

งานที่ได้จัดทำขึ้นก่อนวันที่พระราชบัญญัตินี้ใช้บังคับ และไม่มีลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองวรรณกรรมและศิลปกรรม พุทธศักราช ๒๔๗๔ หรือพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๒๑ แต่เป็นงานที่ได้รับความคุ้มครองลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้ ให้ได้รับความคุ้มครองลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตินี้

 

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

ชวน หลีกภัย

นายกรัฐมนตรี

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๒๑ ได้ใช้บังคับมาเป็นเวลานานแล้ว บทบัญญัติต่างๆ จึงไม่สอดคล้องกับสถานการณ์ทั้งภายในและภายนอกประเทศที่ได้เปลี่ยนแปลงไป โดยเฉพาะการพัฒนาและการขยายตัวทางเศรษฐกิจ การค้า และอุตสาหกรรมของประเทศและระหว่างประเทศ สมควรที่จะได้มีการปรับปรุงมาตรการคุ้มครองด้านลิขสิทธิ์ให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวและเพื่อส่งเสริมให้มีการสร้างสรรค์งานในด้านวรรณกรรม ศิลปกรรม และงานด้านอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องมากยิ่งขึ้น จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้

ศุภสร / อภิสิทธิ์  ผู้จัดทำ

๑๘/๐๓/๒๕๔๖

สุมลรัตน์/แก้ไข

๖/๐๒/๒๕๔๗

สัญชัย/ปรับปรุง

๗ กรกฎาคม ๒๕๔๙


[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๑๑/ตอนที่ ๕๙ ก/หน้า ๑/๒๑ ธันวาคม ๒๕๓๗


 

 

-Unofficial Translation-

 

COPYRIGHT ACT B.E. 2537 (1994)

 

His Majesty King Bhumibol Adulyadej is graciously pleased to proclaim that:

Whereas it is necessary to amend the law regarding copyright;

It is, therefore, enacted by the King, by and with the recommendation and agreement of the National Assembly as follows.

 

Section 1. 

The Act is called the "Copyright Act B.E. 2537 (1994)".

Section 2. 

This Act will come into force ninety days after the date of its publication in the Government Gazette.

Section 3. 

The Copyright Act B.E. 2521 is to be repealed.

Section 4. 

In this Act:

"Author" is defined as a person who makes or creates any work, which is a copyright work as determined by this Act;

 "Copyright" is defined as the exclusive right to execute any act by virtue of this Act regarding the work created by the author;

"Literary work" is defined as any kind of literary work including books, pamphlets, writings, printed matters, lectures, sermons, addresses, speeches, and computer programs;

"Computer program" is defined as instructions, set of instructions or any other matter, which are used with a computer in order to operate the computer or to generate an output, regardless of the computer language;

"Dramatic work" is defined as a work pertaining to choreography, dancing, acting or performance in dramatic arrangement, including pantomime;

"Artistic work" is defined as a work of any one or more of the following characters:

(1) work of painting and drawing, that is a creation of configuration consisting of either lines, lights, colors or other matter or the composition of such matter upon one or more materials;

(2) work of sculpture is defined as a creation of configuration with physical volume;

(3) work of lithography is defined as a creation of a picture through printing process using a printing block or plate to perform the printing;

(4) work of architecture is defined as a design of building or construction, an interior or exterior design as well as a landscape design or a creation of a model of building or construction;

(5) photographic work is defined as an image created with the use of an image-recording device that allows light to pass through a lens to a film or a piece of glass and developed with a liquid chemical of specific formula or with any process that creates images, or a recording of images with other devices or methods;

(6) work of illustration, map, structure, sketch or three-dimensional design with respect to geography, topography or science;

(7) work of applied art is defined as a work applying any one or a combination of the works mentioned in (1) to (6) for other uses other than the enjoyment of the merit of the work, such as for functional use, decoration of materials or appliances, or for commercial gain;

given that, whether or not the work in (1) to (7) has artistic value and it shall include photographs and plans of such works;

"Musical work" is defined as a work amounting to a song which is composed for the purpose of playing or singing either with melody and lyrics or melody alone, including arranged and transcribed musical notes or a musical diagram;

"Audiovisual work" is defined as a work composed of a series of images recorded on any type of materials and capable of being replayed with a device necessary for such material, including the sounds accompanying such work, if any;

"Cinematographic work" is defined as an audiovisual work composed of a series of images which can be displayed in succession as moving pictures or can be recorded upon other materials in order to be shown in succession as moving pictures, including the sounds accompanying such moving pictures, if any;

"Sound recording" is defined as a work composed of a series of music, sounds from a performance or any other sounds recorded on any kind of material and able to be replayed with a device necessary for such material, but not including the sounds accompanying a cinematographic work or another audiovisual work;

"Performer" is defined as a performer, musician, vocalist, choreographer, dancer, or a person who acts, sings, speaks, narrates or performs in along with the script or performs in any other manner;

"Broadcasting work" is defined as a work which is transmitted to the public by way of radio broadcasting, sound and/or video broadcasting on television or by any other like means;

"reproduction" includes any technique of copying, imitating, duplicating, moulding, sound recording, video recording or sound and video recording of the essential part of an original, copy or publication whether in whole or in part and, regarding computer programs, means duplicating or copying the program from any medium of the essential part with any method without a manner of creating a new work whether in whole or in part;

"Adaptation" is defined as a reproduction by transformation, improvement, modification or emulation of the essential part of an original work without creating a new work, whether in whole or in part;

(1) concerning a piece of literary work, it must include a translation, a transformation or a compilation by means of selection and arrangement;

(2) concerning a computer program, it must include a reproduction by means of transformation, improvement or modification of the program of the essential part without creating a new work;

(3) concerning a dramatic work, it must include the alteration of a non-dramatic work to a dramatic work or a dramatic work to a non-dramatic work, whether in the original language or another language;

(4) concerning an artistic work, it must include the alteration of a two-dimensional work or a three-dimensional work to a three-dimensional work or a two-dimensional work or the creation of a model based on the original work;

(5) concerning a musical work, it must include an arrangement of tunes or an alteration of lyrics or melody;

"Communication to public" is described as making the work available to the public by means of performing, lecturing, preaching, playing of music, causing perception by sound or image, constructing, distributing or by any other means;

"Publication" is defined as the distribution of recreated copies of a work, whatever the form or character may be, with the authors consent where such copies are accessible to the public with a reasonable quantity having regard to the nature of the work; assuming that the performance or play of a dramatic work, a musical work or a cinematographic work, the lecture or the recitation of a literary work, the sound and video broadcasting of a work, the exhibition of an artistic work and the construction of a work of architecture shall not constitute publication;

"Official" is described as a person appointed by the Minister for the execution of this Act;

"Director-General" is defined as the Director-General of the Department of Intellectual Property and will include the persons entrusted by the Director-General of the Department of Intellectual Property;

"Board" is defined as the Copyright Board;

"Minister" is defined as the Minister of Commerce who has charge and control of the execution of this Act.

Section 5. 

The Minister of Commerce shall have charge and control of the execution of this Act and shall have the power to appoint competent officials and issue Ministerial Regulations for the execution of this Act.

Such Ministerial Regulations shall come into force upon their publication in the Government Gazette.

  

CHAPTER 1 COPYRIGHT

 

PART 1 COPYRIGHT WORK


Section 6. 

Copyright works by virtue of this Act mean works of authorship in the categories of literary, dramatic, artistic, musical, audiovisual, cinematographic, sound recording, sound and video broadcasting work or any other works in the literary, scientific or artistic domain, whatever may be the mode or form of its expression.

Copyright protection shall not extend to any idea or procedure, process or system or method of use or operation or concept, principle, discovery or scientific or mathematical theory.

Section 7. 

The followings are not deemed copyright works by virtue of this Act:

(1) news of the day and facts having the character of mere information which is not a work in literary, scientific or artistic domain;

(2) constitution and legislation;

(3) regulations, rules, announcements, orders, explanations and official correspondence of the Ministries, Departments or any other government or local units;

(4) judicial decisions, orders, rulings and official reports;

(5) translation and compilation of those in (1) to (4) made by the Ministries, Departments or any other government or local units.

  

PART 2 ACCUSITION OF COPYRIGHT

  

Section 8. 

The author is the owner of copyright in the work of authorship subject to the following conditions:

(1) In the case of unpublished work, the author must be a Thai national or reside in Thailand or be a national of or reside in a country which is a member of the Convention for the protection of copyright of which Thailand is a member, provided that the residence must be at all time or most of the time spent on the creation of the work ;

(2) In the case of published work, the first publication must be made in Thailand or in a country which is a member of the Convention for the copyright protection of which Thailand is a member, or in the case the first publication is made outside Thailand or in a country which is not member of the Convention for the copyright protection of which Thailand is a member, if the publication of the said work is subsequently made in Thailand or in a country which is member of the Convention for the copyright protection of which Thailand is a member within thirty days as from the first publication, or the author has the qualifications as prescribed in (1) at the time of the first publication.

In case the author must be a Thai national, if the author is a juristic person, it must be established under the Thai law.

Section 9. 

Copyright in the work created by the author in the course of employment vests in the author unless it has been otherwise agreed in writing; provided that the employer is entitled to communicate such work to public in accordance with the purpose of the employment.

Section 10. 

Copyright in the work created in the course of commission vests in the employer, unless the author and the employer have agreed otherwise.

Section 11. 

Copyright in the work which is an adaptation of a copyright work by virtue of this Act done with the consent of the owner of copyright vests in the person who makes such adaptation but without prejudice to the owner of copyright in the work, created by the original author, which is adapted.

Section 12. 

Copyright in the work which is a compilation or a composition of copyright works by virtue of this Act done with the consent of the owners of copyright or a compilation or a composition of data or the materials which are readable, or conveyable by a machine or other apparatus vests in the person who makes the compilation or the composition; provided that he has done so by means of selection or arrangement in the manner which is not an imitation of the work of another person but without prejudice to the owners of copyright in the works or data or other materials, created by the original authors, which are complied or composed.

Section 13. 

Section 8, Section 9 and Section 10 shall apply mutatis mutandis to the acquisition of copyright under Section 11 or Section 12.

Section 14. 

Ministries, Departments or other government or local units are the owners of copyright in the works created in the course of employment, order or control unless it is otherwise agreed in writing.

  

PART 3 COPYRIGHT PROTECTION

 

Section 15. 

Subject to Section 9, Section 10 and Section 14, the owner of copyright has the exclusive rights of :

(1) reproduction or adaptation;

(2) communication to public;

(3) letting for hire of the original or the copies of a computer program, an audiovisual work, a cinematographic work and a sound recording;

(4) giving benefits accruing from the copyright to other persons;

(5) licensing the rights mentioned in (1), (2) or (3) with or without conditions, provided that the said conditions shall not unfairly restrict the competition.

Whether the conditions as mentioned in sub-section (5) of paragraph one are unfair restrictions of competition or not shall be considered in accordance with the rules, methods and conditions set forth in the Ministerial Regulation.

Section 16. 

The authorization by the owner of copyright by virtue of this Act to a person to exercise the right according to Section 15(5) shall not restrict the owner of copyright from granting such authorization to another person, except that the restriction is specified in a written authorization.

Section 17. 

Copyright is assignable.

The owner of copyright may assign the copyright in whole or in part and may assign it for a limited duration or for the entire term of copyright protection.

The assignment of copyright by other means, except by inheritance, must be made in writing with signatures of the assignor and the assignee. If the duration is not specified in the assignment contract, the assignment shall be deemed to last for ten years.

Section 18. 

The author of a copyright work by virtue of this Act is entitled to identify himself as the author and to prohibit the assignee or any person from distorting, shortening, adapting or doing anything with the work to the extent that such act would cause damage to the reputation or dignity of the author. When the author is dead, the heir of the author is entitled to a litigation for the enforcement of such right through the term of copyright protection, unless otherwise agreed in writing.

 

PART 4 TERM OF COPYRIGHT PROTECTION

 

Section 19. 

Subject to Section 21 and Section 22, copyright by virtue of this Act endures for the life of the author and fifty years after the death of the author.

In the case of a work of joint authorship, copyright endures for the life of the joint-authors and fifty years as from the death of the last surviving joint-author.

If the author or all joint-authors is or are dead prior to the publication of the work, copyright endures for fifty years as from the first publication of the work.

In the case of the author being a juristic person, copyright endures for fifty years as from the authorship; provided that if the work is published during such period, copyright endures for fifty years as from the first publication.

Section 20. 

Copyright by virtue of this Act in a work which is created by a pseudonymous or anonymous author endures for fifty years as from the authorship; provided that if the work is published during such period, copyright endures for fifty years as from the first publication.

If the identity of the author becomes known, Section 19 shall apply mutatis mutandis.

Section 21. 

Copyright in a photographic work, an audiovisual work, a cinematographic work, a sound recording or an audio and video broadcasting work endures for fifty years as from the authorship; provided that if the work is published during such period, copyright endures for fifty years as from the first publication.

Section 22. 

Copyright in a work of applied art endures for twenty- five years as from the authorship; provided that if the work is published during such period, copyright endures for fifty years as from the first publication.

Section 23. 

Copyright in a work which is created in the course of employment, instruction or control in accordance with Section 14 endures for fifty years as from the authorship; provided that if the work is published during such period, copyright endures for fifty years as from the first publication.

Section 24. 

The publication under Section 19, Section 20, Section 21, Section 22 or Section 23 which is the commencement of the term of copyright protection means the publication of the work with consent of the owner of copyright.

Section 25. 

When the term of copyright protection expires during a year and the expiry date is not the last calendar day of the year or the exact date of expiration is not known, copyright endures until the last day of that calendar year.

Section 26. 

The publication of a copyright work after the expiration of the term of copyright protection shall not cause anew the copyright in such work.

 

PART 5 INFRINGEMENT OF COPYRIGHT

Section 27.

Any of the following acts against a copyright work by virtue of this Act without authorization in accordance with Section 15 (5) is deemed an infringement of copyright:

(1) reproduction or adaptation;

(2) communication to public.

Section 28. 

Any of the following acts against an audiovisual work, a, cinematographic work or a sound recording copyrightable by virtue of this Act without authorization in accordance with Section 15(5) whether against the sounds or images is deemed an infringement of copyright :

(1) reproduction or adaptation;

(2) communication to public;

(3) letting for hire of the original or copies of the work.

Section 29. 

Any of the following acts against a sound and video broadcasting copyrightable by virtue of this Act without authorization in accordance with Section 15(5) is deemed an infringement of copyright:

(1) making an audiovisual work, a cinematographic work, a sound recording or a sound and video broadcasting work whether in whole or in part;

(2) rebroadcasting whether in whole or in part;

(3) making a sound and video broadcasting work to be heard or seen in public by charging money or other commercial benefits.

Section 30. 

Any of the following acts against a computer program copyrightable by virtue of this Act without authorization in accordance with Section 15(5) is deemed an infringement of copyright:

(1) reproduction or adaptation;

(2) communication to public;

(3) letting for hire of the original or copy of the work.

Section 31. 

Any person who knows or should have known that a work is made by infringing the copyright of another person and commits any of the following acts against the work for profit is deemed to infringe the copyright:

(1) selling, occupying for sale, offering for sale, letting for hire, offering for letting for hire, selling by hire purchase or offering for hire purchase;

(2) communication to public;

(3) distribution in the manner which may affect prejudicially the owner of copyright;

(4) self-importation or importation by order into the Kingdom.

 

PART 6 EXCEPTIONS OF INFRINGEMENT OF COPYRIGHT

 

Section 32. 

An act against a copyright work by virtue of this Act of another person which does not conflict with a normal exploitation of the copyright work by the owner of copyright and does not unreasonably prejudice the legitimate right of the owner of copyright is not deemed an infringement of copyright.

Subject to paragraph one, any act against the copyright work in paragraph one is not deemed an infringement of copyright; provided that the act is each of the followings:

(1) research or study of the work which is not for profit;

(2) use for personal benefit or for self benefit together with the benefit of other family members or close relatives;

(3) comment, criticism or introduction of the work with an acknowledgement of the ownership of copyright in such work;

(4) news reporting through mass media with an acknowledgement of the ownership of copyright in such work;

(5) reproduction, adaptation, exhibition or display for the benefit of judicial proceedings or administrative proceedings by authorized officials or reporting such proceedings;

(6) reproduction, adaptation, exhibition or display by an instructor for the benefit of instruction provided that the act is not for profit;

(7) reproduction, adaptation in part of a work or abridgement or making a summary by an instructor or an educational institution so as to distribute or sell to students in a class or in an educational institution provided that the act is not for profit;

(8) use of the work as part of questions and answers in an examination.

Section 33. 

A reasonable recitation, quotation, copying, emulation or reference in part from a copyright work by virtue of this Act with an acknowledgement of the ownership of copyright in such work is not deemed an infringement of copyright; provided that Section 32 paragraph one is complied with.

Section 34. 

A reproduction of a copyright work by virtue of this Act by a librarian in the following cases is not deemed an infringement of copyright; provided that the purpose of such reproduction is not for profit and Section 32 paragraph one is complied with :

(1) reproduction for use in the library or another library;

(2) reasonable reproduction in part of a work for another person for the benefit of research or study.

Section 35.  

An act against a computer program which is a copyright work by virtue of this Act in the following cases is not deemed an infringement of copyright; provided that the purpose is not for profit and Section 32 paragraph one is complied with :

(1) research or study of the computer program;

(2) use for the benefit of the owner of the copy of the computer program;

(3) comment, criticism or introduction of the work with an acknowledgement of the ownership of the copyright in the computer program;

(4) news reporting through mass media with an acknowledgement of the ownership of copyright in the computer program;

(5) making a reasonable quantity of copies of a computer program by a person who has legitimately bought or obtained the program from another person so as to keep them for maintenance or prevention of loss;

(6) reproduction, adaptation, exhibition or display for the benefit of judicial proceedings or administrative proceedings by authorized officials or reporting such proceedings;

(7) use of the computer program as part of questions and answers in an examination;

(8) adapting the computer program as necessary for use;

(9) making copies of the computer program so as to keep them for reference or research for public interest.

Section 36. 

The public performance, as appropriate, of a dramatic work or a musical work which is not organized or conducted for seeking profit from such activity and without direct or indirect charge and the performers not receiving remuneration for such performance is not deemed an infringement of copyright; provided that it is conducted by an association, foundation or another organization having objectives for public charity, education, religion or social welfare and that Section 32 paragraph one is complied with.

Section 37. 

A drawing, painting, construction, engraving, moulding, carving, lithographing, photographing, cinematographing, video broadcasting or any similar act of an artistic work, except an architectural work, which is openly located in a public place is not deemed an infringement of copyright in the artistic work.

Section 38. 

A drawing, painting, engraving, moulding, carving, lithographing, photographing, cinematographing or video broadcasting of an architectural work is not deemed an infringement of copyright in the architectural work.

Section 39. 

A photographing or a cinematographing or a video broadcasting of a work of which an artistic work is a component is not deemed an infringement of copyright in the artistic work.

Section 40. 

In case another person apart from the author jointly owns the copyright in an artistic work, the subsequent creation by the same author of the artistic work in such a manner that a part of the original artistic work is reproduced or the printing pattern, sketch, plan, model or data derived from a study which has been applied in the creation of the original artistic work is used is not deemed an infringement of copyright in the artistic work; provided that the author does not reproduce or copy the significant part of the original artistic work.

Section 41. 

A restoration in the same appearance of a building which is a copyright architectural work by virtue of this Act is not deemed an infringement of copyright.

Section 42. 

When the term of protection for a cinematographic work expires, the communication to public of the cinematographic work is not deemed an infringement of copyright in the literary work, dramatic work, artistic work, musical work, audiovisual work, sound recording or any work previously used to make such cinematographic work.

Section 43. 

A reproduction of a copyright work by virtue of this Act for the benefit of government service by an authorized official or by an order of such official which is in the possession of the government is not deemed an infringement of copyright; provided that Section 32 paragraph one is complied with.

  

CHAPTER 2: PERFORMERS' RIGHTS

 

Section 44. 

A performer has the following exclusive rights with respect to the acts concerning his performance of:

(1) sound and video broadcasting or communication to public of the performance, except sound and video broadcasting or communication to public from a recording material which has been recorded;

(2) recording the performance which has not been recorded;

(3) reproducing the recording material of the performance which has been recorded without consent of the performer, or the recording material of the performance with consent of the performer for different purposes, or the recording material of the performance which has been done pursuant to the exceptions of the infringement of performer's rights by virtue of Section 53.

Section 45. 

Any person who directly uses a sound recording of a performance, which has been published for commercial purposes or the copies thereof in a broadcast or a communication to public, is bound to pay an equitable remuneration to the performer. In case the parties can not agree upon the remuneration, the Director-General shall stipulate the remuneration by taking into account the normal rate of remuneration in such specific business.

A party may appeal against the order of the Director-General according to paragraph one to the Board within ninety days as from the date of the receipt of the letter informing the order of the Director-General. The decision of the Board shall be final.

Section 46. 

Where there are more than one performer involved in a performance or an audio recording of a performance, those performers may appoint a joint agent to monitor or administer their rights.

Section 47. 

A performer has the rights in his performance according to Section 44, provided that the following conditions are met:

(1) the performer has Thai nationality or has a habitual residence in the Kingdom or;

(2) the performance or the major part of the performance takes place in the Kingdom or in a country which is a member of the Convention for the protection of performers' rights of which Thailand is also a member.

Section 48. 

A performer is eligible to a remuneration according to Section 45, provided that the following conditions are met:

(1) the performer has Thai nationality or has a habitual residence in the Kingdom when the audio recording of the performance takes place or when he exercises a claim of his rights or;

(2) the audio recording of the performance or the major part of the audio recording of the performance takes place in the Kingdom or in a country which is a member of the Convention for the protection of performers' rights of which Thailand is also a member.

Section 49. 

The performer's rights according to Section 44 last for fifty years as from the last day of the calendar year in which the performance takes place. In case the performance is recorded, the performer's rights last for fifty years as from the last day of the calendar year in which the recording of the performance takes place.

Section 50. 

The performer's rights according to Section 45 last for fifty years as from the last day of the calendar year in which the recording of the performance takes place.

Section 51. 

The performer's rights according to Section 44 and Section 45 are assignable, whether in whole or in part, and may be assignable for a fixed duration or for the whole term of protection.

In case there are more than one performer involved, each performer is entitled to assign the mere portion of his rights.

The assignment of rights by other means except by inheritance must be made in writing with signatures of the assignor and the assignee. If the duration is not specified in the assignment contract, the assignment is deemed to last for three years.

Section 52. 

Any person who acts as specified in Section 44 without consent of the performer or without paying remuneration in accordance with Section 45 is deemed to infringe the performer's rights.

Section 53. 

Section 32, Section 33, Section 34, Section 36, Section 42, and Section 43 shall apply mutatis mutandis to the performer's rights.

 

CHAPTER 3 USE OF COPYRIGHT IN SPECIAL CIRCUMSTANCES

  
Section 54. 

A Thai national who may wish to seek a copyright license for a work, which has already been communicated to public in the form of printed materials or other analogous forms pursuant to this Act, for the benefit of study, teaching or research without a profit-seeking purpose may submit an application to the Director-General together with an evidence showing that the applicant has previously sought from the copyright owner a license to translate the work into Thai or to reproduce the copies of the translation published in Thai but his request has been denied or after a reasonable period of time has elapsed the agreement can not be concluded; provided that at the time of submitting the application:

(1) the copyright owner has not translated or authorized any person to translate the work into the Thai language for publication within three years after the first publication of the work; or

(2) the copyright owner has published the translation in the Thai language but, beyond three years after the last publication of the translation, no further publication is made and all editions of the published translation are out of print.

The application according to paragraph one shall follow these rules, methods and conditions:

(1) the Director-General shall not grant the license for the application according to paragraph one if the time specified in paragraph one (1) or (2) has elapsed not exceeding six months;

(2) in case the Director-General grants the license, the grantee shall be solely entitled to translate or publish the licensed translation provided that the Director-General shall not permit another person to make the Thai translation from the same original copyright work if the time specified in the license has not elapsed or has elapsed not exceeding six months;

(3) the grantee is prohibited from assigning the granted license to another person;

(4) if either the copyright owner or the licensee can convince the Director-General that he has made the Thai translation or has published the translated version in Thai, the content of which is identical to that of the printed materials which are the subjects of license according to Section 55 and has distributed the printed materials at reasonable price comparable with that of related works being sold in Thailand, the Director-General shall order that the license granted to the grantee be terminated and shall inform the grantee of such order without delay;
The grantee may distribute the copies of the printed materials which have been made or published prior to the order of termination by the Director-General until they are out of stock.

(5) the grantee is prohibited to export copies of the printed materials of the licensed translation or publication in Thai, except for the following conditions:

(a) the recipient abroad is a Thai national;

(b) the printed materials are used for the purposes of study, teaching or research;

(c) the delivery of the printed materials is not for commercial purposes; and

(d) the country to which the printed materials are delivered allows Thailand to deliver or distribute the printed materials to or within that country.

Section 55. 

Upon receiving the application according to Section 54, the Director-General shall arrange an agreement between the concerning parties as to the remuneration and the conditions of the license. In case the parties can not reach the agreement, the Director-General shall give an order stipulating an equitable remuneration by taking into account the normal rate of remuneration in such business and may stipulate conditions for the license as he deems appropriate.

When the remuneration and conditions have been stipulated, the Director-General shall issue the certificate of license to the applicant.

Each party may appeal against the order of the Director-General according to paragraph one to the Board within ninety days as from the date of the receipt of the letter informing the order of the Director-General. The decision of the Board shall be final.

    

CHAPTER 4 COPYRIGHT BOARD


Section 56. 

There shall be a Copyright Board consisting of the Permanent-Secretary for Commerce as Chairman and qualified members not exceeding twelve persons appointed by the Council of Ministers in which not less than six persons are appointed from representatives of the associations of owners of copyright or performers' rights and representatives of the associations of users of copyright or performers' rights.

The Board may appoint any persons secretary and assistant secretaries.

Section 57. 

A qualified member shall hold office for a term of two years. A member who vacates office may be reappointed.

In the case where a member vacates office before the expiration of term or where the Council of Ministers appoints additional members while already appointed members still hold office, notwithstanding that it is an additional or replacing appointment, the appointee shall hold office for the remaining term of the members already appointed.

Section 58. 

A qualified member vacates office upon:

(1) death;

(2) resignation;

(3) being removed by the Council of Ministers,

(4) being a bankrupt,

(5) being an incompetent or quasi-incompetent person;

(6) being imprisoned by a final judgement inflicting imprisonment, except an imprisonment for the offence which has been committed by negligence or for a petty offence.

Section 59. 

At a meeting of the Board, the presence of not less than one-half of the total number of the members is required to constitute a quorum. In the case the Chairman is not present at the meeting or is unable to perform the duty, the members present shall elect one among themselves to preside over the meeting. A decision of a meeting shall be by a majority of votes.

In casting votes, each member shall have one vote. In the case of an equality of votes, the person presiding over the meeting shall have an additional vote as a casting vote.

Section 60. 

The Board shall have the powers and duties as follows:

(1) to give advice or consultation to the Minister with regard to the issuance of Ministerial Regulations under this Act;

(2) to decide an appeal against an order of the Director-General according to Section 45 and Section 55;

(3) to promote or to support the associations or organizations of authors or performers with respect to the collection of royalties from users of the copyright work or the performer's rights and the protection or the safeguard of the rights or any other benefits under this Act;

(4) to consider other matters as entrusted by the Minister.

The Board may appoint a sub-committee for considering or performing any matters as entrusted by the Board, and Section 59 shall apply to the meeting of the sub-committee mutatis mutandis.

In performing the duty, the Board or the sub-committee has the power to issue a written order summoning any person to give statements or furnish documents or any materials for consideration as necessary.

 

CHAPTER 5 INTERNATIONAL COPYRIGHT AND PERFORMER'S RIGHTS


Section 61. 

A copyright work of an author as well as the rights of a performer of a country which is a member of the Convention for the protection of copyright or the Convention for the protection of performer's rights of which Thailand is also a member or a copyright work of an international organization of which Thailand is a member shall be protected by this Act.

The Minister shall have the power to proclaim the names of member countries of the Convention for the protection of copyright or the Convention for the protection of performer's rights in the Government Gazette.

 

CHAPTER 6 LITIGATION WITH RESPECT TO COPYRIGHT AND PERFORMER'S RIGHTS


Section 62. 

It shall be presumed in a litigation with respect to copyright or performer's rights, no matter it is a civil or criminal case, that the work in dispute is a copyright work or the subject of performer's rights by virtue of this Act and the plaintiff is the owner of copyright or performer's rights in such work or subject, unless the defendant argues that no one owns the copyright or the performer's rights or disputes the plaintiff's right.

As for a work or a subject bearing a name or a substitution for name of a person claiming to be the owner of copyright or performer's rights, the person who owns the name or the substitution for name shall be presumed to be the author or the performer.

As for a work or a subject bearing no name or no substitution for name, or bearing a name or a substitution for name but ownership in copyright or performer's rights is not raised therein and having a name or a substitution for name of a person claiming to be the printer or the publisher or the printer and publisher, the person who is the printer or the publisher or the printer and publisher shall be presumed to be the owner of copyright or performer's rights in such work or subject.

Section 63. 

No action of copyright infringement or performer's rights infringement shall be filed after three years as from the day the owner of copyright or performer's rights becomes aware of the infringement and of the identity of the infringer; provided that the action shall be filed not later than ten years as from the day the infringement of copyright or performer's rights takes place.

Section 64. 

In the case of infringement of copyright or performer's rights, the court has the authority to order the infringer to compensate the owner of copyright or performer's rights with damages the amount which the Court considers appropriate by taking into account the gravity of injury, including the loss of benefits and the expenses necessary for the enforcement of the right of the owner of copyright or performer's rights.

Section 65. 

In case there is an explicit evidence that a person is doing or about to do any act which is an infringement of copyright or performer's rights, the owner of copyright or performer's rights may seek a judicial injunction to order the person to cease or refrain from such act.

The judicial injunction according to paragraph one does not prejudice the owner of copyright or performer's rights to claim damages under Section 64.

Section 66. 

The offence in this Act is a compoundable offence.

 

CHAPTER 7 OFFICIALS
 

Section 67. 

For the purpose of performing duties under this Act, a competent official shall be an official under the Penal Code and shall have the powers and duties as follows :

(1) to enter a building, office, factory or warehouse of any person during sunrise and sunset or during working hours of such place or to enter a vehicle for the purposes of searching for the merchandise or examining, when there is a reasonable doubt that an offence pursuant to this Act is committed,

(2) to seize or to attach documents or materials relating to the offence for the purpose of proceeding a litigation, when there is a reasonable doubt that an offence pursuant to this Act is committed,

(3) to order any person to give statements or to furnish accounts, documents or other evidences when there is a reasonable ground to believe that such statements, accounts, documents or evidences shall be useful for the finding of evidence or the use as evidence for proving the offence pursuant to this Act.

Any person concerned shall provide suitable assistance to the competent official on duty.

Section 68. 

The competent official shall produce to the persons concerned their identification.

The identification shall be in accordance with the form prescribed by the Minister.


CHAPTER 8 PENALTIES

  

Section 69. 

Any person who infringes the copyright or the performer's rights according to Section 27, Section 28, Section 29, Section 30 or Section 52 shall be liable to a fine from twenty thousand Baht up to two hundred thousand Baht.

If the offence in paragraph one is committed with commercial purposes, the offender shall be liable to imprisonment for a term from six months up to four years or to a fine from one hundred thousand Baht up to eight hundred thousand Baht, or to both.

Section 70. 

Any person who commits a copyright infringement according to Section 31 shall be liable to a fine from ten thousand Baht up to one hundred thousand Baht.

If the offence in paragraph one is committed with commercial purposes, the offender shall be liable to imprisonment for a term from three months up to two years or to a fine from fifty thousand Baht up to four hundred thousand Baht, or to both.

Section 71. 

Any person who fails to give statements or to furnish documents or materials in compliance with the order of the Board or the sub-committee issued according to Section 60 paragraph three shall be liable to imprisonment for a term not exceeding three months or to a fine not exceeding fifty thousand Baht, or to both.

Section 72. 

Any person who obstructs or fails to provide assistance to a competent official who performs his duty according to Section 67 or defies or ignores the order of the official who issues the order according to Section 67 shall be liable to imprisonment for a term not exceeding three months or to a fine not exceeding fifty thousand Baht, or to both.

Section 73. 

Any person who has committed an offence and has been punished by virtue of this Act and subsequently commits an offence pursuant to this Act within five years after being discharged from the penalty shall be liable to twice as much penalty as that provided for such offence.

Section 74. 

In case a juristic person commits an offence pursuant to this Act, it shall be deemed that all directors or managers of the juristic person are joint offenders with the juristic person, unless they can prove that the offence committed by the juristic person is beyond their knowledge or consent.

Section 75. 

All things made or imported into the Kingdom which constitute an infringement of copyright or performer's rights by virtue of this Act and the ownership of which still vests in the offender pursuant to Section 69 or Section 70 shall devolve on the owner of copyright or performer's rights; provided that all things used for committing the offence shall be forfeited.

Section 76. 

One half of the fine paid in accordance with the judgement shall be disbursed to the owner of copyright or performer's right; provided that the right of the owner of copyright or performer's rights to bring a civil action for damages for the amount which exceeds the fine that the owner of copyright or performer's rights has received shall not be prejudiced.

Section 77. 

The Director-General shall have the power to settle the offence by imposing the fine for the offence pursuant to Section 69 paragraph one and Section 70 paragraph one.

 

TRANSITORY PROVISION

 

Section 78. 

The existing copyright works by virtue of the Act for the Protection of Literary and Artistic Works B.E. 2474 or the Copyright Act B.E. 2521 on the day this Act comes into force shall be protected by this Act.

The works which have been made before this Act comes into force and which are not copyright works by virtue of the Act for the Protection of Literary and Artistic Works B.E. 2474 or the Copyright Act B.E. 2521 but become copyright works by virtue of this Act shall be protected by this Act.

 

 

Countersigned by Mr. Chuan Leekpai as Prime Minister

 

NOTE:

The reason for the promulgation of this Act is as follows:

Whereas the Copyright Act B.E. 2521 has long been in force, the provisions therein become inconsistent with the changing internal and external circumstances particularly the development and expansion of domestic and international economy, trade and industry, the copyright protection measures therefore should be improved to be more efficient so as to accommodate those changes and to promote the increasing creation of work in literary and artistic domain and other relevant fields.  This Act so be enacted.

 


--------------------------------------------------------------------------------

 

Ministerial Regulation* (B.E. 2540)

Issued under the Copyright Act B.E. 2537

    

By virtue of Section 5 and Section 15 paragraph 2 of the Copyright Act B.E. 2537, the Minister of Commerce hereby issues the Ministerial Regulation as follows:

Clause 1. 

Whether any licensing condition pursuant to Section 15(5) is of the manner of unfair restriction of competition or not must be considered on a case by case basis by taking into account the purposes or the intent to cause the unfair restriction of competition as well as the result which occurs or may occur from such condition.

Subject to the foregoing paragraph, licensing conditions pursuant to Section 15 (5) of the following manners shall be deemed the conditions that unfairly restrict competition.

(1) A condition binding the licensee to obtain materials used in the production of the licensed work in whole or in part from the copyright owner or from the seller specified by the copyright owner either with or without remuneration, unless the condition is necessary to make the copies fulfill the standard as set by the copyright owner, or the materials are not available from other sources within the territory and the remuneration is not higher than the price of materials of equal quality which are obtainable from other persons.

(2) A condition prohibiting the licensee to obtain materials used in the manufacture of the licensed work in whole or in part from one or several sellers specified by the copyright owner, unless the omission of the condition would make the produced copies fail to fulfill the standards set by the copyright owner, or the materials are not obtainable from other sources in the territory.

(3) A condition or restriction binding the licensee concerning the employment of persons to produce the copies of work under the license, unless it is necessary to make the copies fulfill the standard as set by the copyright owner or to keep the trade secret of the copyright owner or to render necessary technical service.

(4) A condition stipulating a royalty rate for the copyright license which is unfair when compared to the rate stipulated by the copyright owner in another license for the same copyright work in which the said licensee has similar relationship or status and the license takes place at the same period of time.

(5) A condition or restriction binding the licensee concerning the research or study of the licensed copyright work.

(6) A condition binding the licensee to assign the copyright in the work adapted or developed from the licensed copyright work to the copyright owner or to any other person, or to authorize the copyright owner or another person to hold exclusively the right with respect to the adapted or developed work unless the copyright owner or the said person shall pay reasonable remuneration to the licensee.

(7) A condition in favor of the licensor to terminate the license arbitrarily and without reasonable cause.

Clause 2.  

Licensing conditions pursuant to Section 15 (5) of the following characteristics shall be deemed the conditions that are in the manner of unfair restriction of competition.

(1) A condition binding the licensee to use other copyright works of the copyright owner with remuneration for such use, unless it is necessary to use those copyright works together or to connect a technology work system or to make the copies of work fulfill the standard as set by the copyright owner.

(2) A condition prohibiting the licensee to use a copyright work of another person, unless it is necessary to lay down such condition in order that the utilization of the licensed work would generate a result as set by objectives or goals, or to connect a technology work system.

  

Given on 14th February B.E. 2540 by Mr. Narongchai Akaraseranee as Minister of Commerce

 

  



 

พระราชบัญญัติ

คุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์

พ.ศ. ๒๕๔๖

                       

 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.

ให้ไว้ ณ วันที่ ๒๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๖

เป็นปีที่ ๕๘ ในรัชกาลปัจจุบัน

 

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า

 

โดยที่เป็นการสมควรให้มีกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์

 

พระราชบัญญัตินี้มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๕๐ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย

 

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้

 

มาตรา ๑  พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า “พระราชบัญญัติคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ พ.ศ.๒๕๔๖”

 

มาตรา ๒[๑]  พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดหนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

 

หมวด ๑

บททั่วไป

                  

 

มาตรา ๓  ในพระราชบัญญัตินี้

“สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์”  หมายความว่า ชื่อ สัญลักษณ์ หรือสิ่งอื่นใดที่ใช้เรียกหรือใช้แทนแหล่งภูมิศาสตร์ และที่สามารถบ่งบอกว่าสินค้าที่เกิดจากแหล่งภูมิศาสตร์นั้นเป็นสินค้าที่มีคุณภาพ ชื่อเสียง หรือคุณลักษณะเฉพาะของแหล่งภูมิศาสตร์ดังกล่าว

“แหล่งภูมิศาสตร์”  หมายความว่า พื้นที่ของประเทศ เขต ภูมิภาคและท้องถิ่นและให้หมายความรวมถึงทะเล ทะเลสาบ แม่น้ำ ลำน้ำ เกาะ ภูเขา หรือพื้นที่อื่นทำนองเดียวกันด้วย

“สินค้า”  หมายความว่า สิ่งของที่สามารถซื้อขาย แลกเปลี่ยน หรือโอนกันได้ ไม่ว่าจะเกิดโดยธรรมชาติหรือเป็นผลิตผลทางการเกษตร รวมตลอดถึงผลิตภัณฑ์ทางหัตถกรรมและอุตสาหกรรม

“ชื่อสามัญ”  หมายความว่า ชื่อที่รู้จักกันโดยทั่วไปว่าเป็นชื่อที่ใช้เรียกขานสินค้าชนิดใดชนิดหนึ่ง

“คณะกรรมการ”  หมายความว่า คณะกรรมการสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์

“พนักงานเจ้าหน้าที่”  หมายความว่า ผู้ซึ่งอธิบดีแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้

“นายทะเบียน”  หมายความว่า อธิบดีหรือผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้เป็นนายทะเบียนเพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้

“อธิบดี”  หมายความว่า อธิบดีกรมทรัพย์สินทางปัญญา

“รัฐมนตรี”  หมายความว่า รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้

 

มาตรา ๔  ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้และให้มีอำนาจแต่งตั้งนายทะเบียน ออกกฎกระทรวงกำหนดค่าธรรมเนียมไม่เกินอัตราท้ายพระราชบัญญัตินี้ ลดหรือยกเว้นค่าธรรมเนียม และกำหนดกิจการอื่นเพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้

กฎกระทรวงนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้

 

หมวด ๒

การขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์

                  

 

มาตรา ๕  สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ขอขึ้นทะเบียนสำหรับสินค้าใดต้องไม่มีลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใดดังต่อไปนี้

(๑)  เป็นชื่อสามัญของสินค้าที่จะใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์นั้น

(๒)  เป็นสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ขัดต่อความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชนหรือนโยบายแห่งรัฐ

 

มาตรา ๖  สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ของต่างประเทศที่จะได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัตินี้ จะต้องปรากฏหลักฐานชัดเจนว่าเป็นสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายของประเทศนั้น และมีการใช้สืบเนื่องตลอดมาจนถึงวันที่ยื่นคำขอขึ้นทะเบียนในประเทศไทย

 

มาตรา ๗  ผู้มีสิทธิขอขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์มีดังนี้

(๑)  ส่วนราชการ หน่วยงานของรัฐ รัฐวิสาหกิจ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น หรือองค์กรอื่นของรัฐที่เป็นนิติบุคคลซึ่งมีเขตรับผิดชอบครอบคลุมบริเวณแหล่งภูมิศาสตร์ของสินค้า

(๒)  บุคคลธรรมดา กลุ่มบุคคล หรือนิติบุคคลซึ่งประกอบกิจการค้าเกี่ยวข้องกับสินค้าที่ใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ และมีถิ่นที่อยู่ในแหล่งภูมิศาสตร์ของสินค้า

(๓)  กลุ่มผู้บริโภคหรือองค์กรผู้บริโภคสินค้าที่ใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์

 

มาตรา ๘  ผู้ขอขึ้นทะเบียนตามมาตรา ๗ ซึ่งมิได้มีสัญชาติไทยและมีความประสงค์จะขอขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ของต่างประเทศต้องมีคุณสมบัติอย่างใดอย่างหนึ่งดังต่อไปนี้ด้วย

(๑)  มีสัญชาติของประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาหรือความตกลงระหว่างประเทศเกี่ยวกับการคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย

(๒)  มีภูมิลำเนาหรือสถานที่ประกอบธุรกิจอย่างแท้จริงในประเทศไทยหรือประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาหรือความตกลงระหว่างประเทศเกี่ยวกับการคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย

 

มาตรา ๙  การขอขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

 

มาตรา ๑๐  คำขอขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์จะต้องประกอบด้วยรายละเอียดเกี่ยวกับคุณภาพ ชื่อเสียงหรือคุณลักษณะอื่นของสินค้า แหล่งภูมิศาสตร์และรายละเอียดอื่นที่กำหนดในกฎกระทรวง

 

มาตรา ๑๑  เมื่อได้รับคำขอขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจสอบว่าคำขอขึ้นทะเบียนดังกล่าวเป็นไปตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดไว้ในมาตรา ๕ มาตรา ๖ มาตรา ๗ มาตรา ๘ มาตรา ๙ และมาตรา ๑๐ หรือไม่ และให้ทำรายงานผลการตรวจสอบเสนอความเห็นต่อนายทะเบียนภายในหนึ่งร้อยยี่สิบวันนับแต่วันที่ได้รับคำขอขึ้นทะเบียน

 

มาตรา ๑๒  การตรวจสอบคำขอตามมาตรา ๑๑ พนักงานเจ้าหน้าที่อาจเรียกให้ผู้ขอขึ้นทะเบียนหรือผู้ที่เกี่ยวข้องมาให้ถ้อยคำชี้แจงหรือแสดงหลักฐานเพิ่มเติมต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ด้วยก็ได้ ในกรณีที่จำเป็นต้องรับฟังความเห็นของผู้เชี่ยวชาญในสาขาที่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่ต้องวินิจฉัยให้นายทะเบียนส่งเรื่องให้ผู้เชี่ยวชาญพิจารณาและให้ความเห็น

 

มาตรา ๑๓  ในกรณีที่คำขอขึ้นทะเบียนไม่เป็นไปตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดในมาตรา ๕ มาตรา ๖ มาตรา ๗ มาตรา ๘ มาตรา ๙ หรือมาตรา ๑๐ ให้นายทะเบียนมีคำสั่งยกคำขอขึ้นทะเบียนนั้นภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับรายงานการตรวจสอบ และให้มีหนังสือแจ้งคำสั่งพร้อมด้วยเหตุผลให้ผู้ขอขึ้นทะเบียนทราบภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่มีคำสั่ง

ผู้ขอขึ้นทะเบียนมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งของนายทะเบียนต่อคณะกรรมการได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งนั้น การอุทธรณ์ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

 

มาตรา ๑๔  เมื่อคณะกรรมการได้มีคำวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้ขอขึ้นทะเบียนแล้ว ให้มีหนังสือแจ้งคำวินิจฉัยพร้อมด้วยเหตุผลให้ผู้ขอขึ้นทะเบียนทราบภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่มีคำวินิจฉัย

เมื่อคณะกรรมการมีคำวินิจฉัยแล้ว ถ้าผู้ขอขึ้นทะเบียนไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยของคณะกรรมการ ให้มีสิทธินำคดีไปสู่ศาลได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยนั้นถ้าไม่ดำเนินคดีภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ให้ถือว่าคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเป็นที่สุด

 

มาตรา ๑๕  ในกรณีที่คำขอขึ้นทะเบียนเป็นไปตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดในมาตรา ๕ มาตรา ๖ มาตรา ๗ มาตรา ๘ มาตรา ๙ และมาตรา ๑๐ และนายทะเบียนเห็นควรให้ขึ้นทะเบียนโดยมีเงื่อนไขหรือไม่มีเงื่อนไข ให้นายทะเบียนมีคำสั่งประกาศโฆษณาการรับขึ้นทะเบียนตามวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

 

มาตรา ๑๖  ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันประกาศโฆษณาตามมาตรา ๑๕ บุคคลผู้มีส่วนได้เสียอาจยื่นคำคัดค้านการขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ขอขึ้นทะเบียนได้

การยื่นคำคัดค้านตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

 

มาตรา ๑๗  เมื่อมีการคัดค้านตามมาตรา ๑๖ ให้ส่งสำเนาคำคัดค้านให้ผู้ขอขึ้นทะเบียนภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่มีการคัดค้าน

ให้ผู้ขอขึ้นทะเบียนยื่นคำโต้แย้งภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับสำเนาคำคัดค้านและให้พนักงานเจ้าหน้าที่ส่งสำเนาคำโต้แย้งดังกล่าวให้ผู้คัดค้าน ในกรณีที่ผู้ขอขึ้นทะเบียนไม่ยื่นคำโต้แย้ง ให้ถือว่าผู้ขอขึ้นทะเบียนละทิ้งคำขอ

ในการพิจารณาและวินิจฉัยคำคัดค้านและคำโต้แย้ง ให้นำมาตรา ๑๒ มาใช้บังคับโดยอนุโลม

 

มาตรา ๑๘  เมื่อนายทะเบียนวินิจฉัยคำคัดค้านและคำโต้แย้งแล้ว ให้มีหนังสือแจ้งคำวินิจฉัยพร้อมด้วยเหตุผลให้ผู้ขอขึ้นทะเบียนและผู้คัดค้านทราบภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่มีคำวินิจฉัย

ผู้ขอขึ้นทะเบียนและผู้คัดค้านมีสิทธิอุทธรณ์คำวินิจฉัยของนายทะเบียนต่อคณะกรรมการได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ไดัรับแจ้งคำวินิจฉัยนั้น การอุทธรณ์ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

เมื่อคณะกรรมการมีคำวินิจฉัยแล้ว ถ้าฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยของคณะกรรมการ ให้มีสิทธินำคดีไปสู่ศาลได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยนั้นถ้าไม่ดำเนินคดีภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ไห้ถือว่าคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเป็นที่สุด

 

มาตรา ๑๙  เมื่อไม่มีการคัดค้านตามมาตรา ๑๖ หรือมีคำคัดค้านแต่นายทะเบียนหรือคณะกรรมการหรือศาล แล้วแต่กรณี มีคำวินิจฉัยอันเป็นที่สุดตามมาตรา ๑๘ หรือมีคำพิพากษาถึงที่สุดให้ยกคำคัดค้าน ให้นายทะเบียนขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ขอขึ้นทะเบียนภายในสิบห้าวันนับแต่วันถัดจากวันสิ้นสุดระยะเวลาที่กำหนดไว้ในมาตรา ๑๖ วรรคหนึ่ง หรือวันที่นายทะเบียนได้รับคำวินิจฉัยหรือคำพิพากษาดังกล่าว ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

 

มาตรา ๒๐  เมื่อนายทะเบียนขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ตามมาตรา ๑๕ หรือมาตรา ๑๙ แล้ว ให้การคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์มีผลตั้งแต่วันยื่นคำขอขึ้นทะเบียน

 

หมวด ๓

การแก้ไขและเพิกถอนทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์

                  

 

มาตรา ๒๑  ในกรณีที่มีข้อผิดพลาดหรือคลาดเคลื่อนเล็กน้อยในรายการที่รับขึ้นทะเบียน เมื่อผู้ขอขึ้นทะเบียนมีคำขอหรือเมื่อข้อผิดพลาดหรือคลาดเคลื่อนปรากฏแก่นายทะเบียน นายทะเบียนอาจมีคำสั่งให้แก้ไขข้อผิดพลาดหรือคลาดเคลื่อนนั้นได้

 

มาตรา ๒๒  เมื่อนายทะเบียนได้รับขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ตามมาตรา ๑๙ แล้ว หากปรากฏหลักฐานภายหลังว่าการขอขึ้นทะเบียนหรือการขึ้นทะเบียนได้ดำเนินการไปโดยมิชอบด้วยกฎหมาย หรือโดยอำพราง หรือโดยมีรายการข้อความผิดจากความเป็นจริงในขณะที่รับขึ้นทะเบียน ผู้มีส่วนได้เสียหรือพนักงานเจ้าหน้าที่อาจขอให้นายทะเบียนส่งเรื่องให้คณะกรรมการมีคำวินิจฉัยให้แก้ไขหรือเพิกถอนทะเบียนได้ การแก้ไขหรือเพิกถอนให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

เมื่อคณะกรรมการมีคำวินิจฉัยให้แก้ไขหรือเพิกถอนทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ตามวรรคหนึ่งแล้ว ให้มีหนังสือแจ้งการแก้ไขหรือเพิกถอนทะเบียนพร้อมด้วยเหตุผลให้ผู้ขอขึ้นทะเบียนทราบภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่คณะกรรมการได้มีคำวินิจฉัยให้แก้ไขหรือเพิกถอนทะเบียน และให้ประกาศโฆษณาการแก้ไขหรือเพิกถอนทะเบียนนั้นตามวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

 

มาตรา ๒๓  ในกรณีที่ปรากฏว่าสถานการณ์เปลี่ยนแปลงไปภายหลังการขึ้นทะเบียนตามมาตรา ๑๙ และการเปลี่ยนแปลงนั้นทำให้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์มีลักษณะต้องห้ามตามมาตรา ๕ หรือทำให้รายการเกี่ยวกับแหล่งภูมิศาสตร์หรือรายการอื่นเปลี่ยนแปลงไปจากที่ลงไว้ในทะเบียน ผู้มีส่วนได้เสียหรือพนักงานเจ้าหน้าที่อาจขอให้นายทะเบียนส่งเรื่องให้คณะกรรมการมีคำวินิจฉัยแก้ไขหรือเพิกถอนทะเบียนได้ และให้นำความในมาตรา ๒๒ วรรคสองมาใช้บังคับโดยอนุโลม

 

มาตรา ๒๔  เว้นแต่กรณีการเพิกถอนทะเบียนโดยเหตุตามมาตรา ๕(๒) เมื่อคณะกรรรมการมีคำวินิจฉัยให้แก้ไขหรือเพิกถอนทะเบียนตามมาตรา ๒๒ หรือมาตรา ๒๓ ถ้าผู้มีส่วนได้เสียไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยของคณะกรรมการ ให้มีสิทธินำคดีไปสู่ศาลได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยนั้น ถ้าไม่ดำเนินคดีภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ให้ถือว่าคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเป็นที่สุด

 

หมวด ๔

การใช้และการสั่งระงับการใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์

                  

 

มาตรา ๒๕  เมื่อมีการขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์สำหรับสินค้าใดแล้ว ผู้ผลิตสินค้านั้นซึ่งอยู่ในแหล่งภูมิศาสตร์ของสินค้าดังกล่าว หรือผู้ประกอบการค้าเกี่ยวกับสินค้านั้นมีสิทธิใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ขึ้นทะเบียนกับสินค้าที่ระบุ ตามเงื่อนไปที่นายทะเบียนกำหนด

 

มาตรา ๒๖  ในกรณีที่บุคคลตามมาตรา ๒๕ ใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์โดยไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่ได้ขึ้นทะเบียนไว้ ให้นายทะเบียนมีหนังสือแจ้งให้บุคคลนั้นปฏิบัติตามเงื่อนไขภายในเวลาที่นายทะเบียนกำหนด หากยังไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขโดยไม่มีเหตุผลอันสมควรภายในเวลาดังกล่าว นายทะเบียนอาจมีคำสั่งเป็นหนังสือระงับการใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ของบุคคลนั้นเป็นระยะเวลาไม่เกินสองปีนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง

ผู้ถูกระงับการใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ตามวรรคหนึ่งมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งของนายทะเบียนต่อคณะกรรมการได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง การอุทธรณ์ให้เป็นตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

เมื่อคณะกรรมการมีคำวินิจฉัยแล้ว ถ้าบุคคลดังกล่าวไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยของคณะกรรมการ ให้มีสิทธินำคดีไปสู่ศาลได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยนั้นถ้าไม่ดำเนินคดีภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ให้ถือว่าคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเป็นที่สุด

 

มาตรา ๒๗  การกระทำดังต่อไปนี้ถือว่าเป็นการกระทำโดยมิชอบ

(๑)  การใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์เพื่อแสดงหรือทำให้บุคคลอื่นหลงเชื่อว่าสินค้าที่มิได้มาจากแหล่งภูมิศาสตร์ที่ระบุในคำขอขึ้นทะเบียนเป็นสินค้าที่มาจากแหล่งภูมิศาสตร์ดังกล่าว

(๒)  การใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์โดยประการใดที่ทำให้เกิดความสับสนหรือหลงผิดในแหล่งภูมิศาสตร์ของสินค้าและในคุณภาพ ชื่อเสียง หรือคุณลักษณะอื่นของสินค้านั้น เพื่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้ประกอบการค้ารายอื่น

การกระทำดังกล่าวตามวรรคหนึ่งถ้าได้กระทำก่อนวันขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ให้ถือว่าเป็นการกระทำโดยชอบ

 

หมวด ๕

การคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์สำหรับสินค้าเฉพาะอย่าง

                  

 

มาตรา ๒๘  รัฐมนตรีอาจประกาศให้สินค้าประเภทใดเป็นสินค้าเฉพาะอย่างก็ได้โดยกำหนดในกฎกระทรวง

ภายใต้บังคับวรรคสี่ เมื่อประกาศให้สินค้าประเทศใดเป็นสินค้าเฉพาะอย่างตามวรรคหนึ่งการใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์กับสินค้าที่มิได้มีแหล่งภูมิศาสตร์ที่ระบุในคำขอขึ้นทะเบียนเป็นการกระทำโดยมิชอบแม้ว่าผู้ใช้จะได้ระบุแหล่งภูมิศาสตร์อันแท้จริงของสินค้านั้นไว้ด้วย หรือได้ใช้คำหรือได้กระทำการใดที่แสดงให้ทราบถึงแหล่งภูมิศาสตร์อันแท้จริงของสินค้านั้นก็ตาม

การแสดงให้ทราบถึงแหล่งภูมิศาสตร์อันแท้จริงของสินค้าตามวรรคสองให้รวมถึงการใช้คำว่า “ชนิด” “ประเภท” “แบบ” หรือคำหรือสิ่งทำนองเดียวกันประกอบกับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ที่ใช้กับสินค้านั้น

การกระทำตามวรรคสองมิให้ถือว่าเป็นการกระทำโดยมิชอบหากผู้ใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์นั้นได้ใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ดังกล่าวเป็นระยะเวลาสิบปีติดต่อกันก่อนวันที่ ๑๕ เมษายน พ.ศ. ๒๕๓๗ หรือโดยสุจริตก่อนวันดังกล่าว

 

มาตรา ๒๙  ในกรณีที่สินค้าเฉพาะอย่างที่กำหนดในกฎกระทรวงมีสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์เหมือนหรือพ้องกันแต่เป็นสินค้าที่มีแหล่งภูมิศาสตร์ต่างกัน เมื่อมีการขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์สำหรับสินค้าดังกล่าว ให้การใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ในกรณีนี้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

 

หมวด ๖

คณะกรรมการสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์

                  

 

มาตรา ๓๐  ให้มีคณะกรรมการคณะหนึ่งเรียกว่า “คณะกรรมการสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์” ประกอบด้วยปลัดกระทรวงพาณิชย์ เป็นประธานกรรมการ ปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา อัยการสูงสุด ผู้แทนสภาทนายความ และผู้ทรงคุณวุฒิในสาขานิติศาสตร์ รัฐศาสตร์ วิทยาศาสตร์ เกษตรศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ ศิลปศาสตร์ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ หรือโบราณคดี ซึ่งคณะรัฐมนตรีแต่งตั้งอีกไม่เกินสิบสี่คน โดยในจำนวนนี้ให้แต่งตั้งจากผู้ทรงคุณวุฒิในภาคเอกชนอย่างน้อยหกคนซึ่งมีผู้ทรงคุณวุฒิจากองค์กรหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองผู้บริโภคด้วยเป็นกรรมการ

ให้อธิบดีกรมทรัพย์สินทางปัญญาเป็นกรรมการและเลขานุการ

คณะกรรมการอาจแต่งตั้งบุคคลใดเป็นผู้ช่วยเลขานุการก็ได้

 

มาตรา ๓๑  ให้คณะกรรมการมีอำนาจหน้าที่ดังต่อไปนี้

(๑)  ให้คำแนะนำหรือคำปรึกษาแก่รัฐมนตรีในการออกกฎกระทรวงตามพระราชบัญญัตินี้

(๒)  พิจารณาวินิจฉัยอุทธรณ์ตามพระราชบัญญัตินี้

(๓)  พิจารณาสั่งให้แก้ไขหรือเพิกถอนทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ตามพระราชบัญญัตินี้

(๔)  พิจารณาเรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ตามที่รัฐมนตรีมอบหมาย

(๕)  พิจารณาแต่งตั้งผู้เชี่ยวชาญตามมาตรา ๑๒

(๖)  ปฏิบัติการอื่นตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้

 

มาตรา ๓๒  กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิมีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละสี่ปี กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งพ้นจากตำแหน่งอาจได้รับการแต่งตั้งอีกได้แต่ต้องไม่เกินสองวาระติดต่อกัน

 

มาตรา ๓๓  นอกจากการพ้นจากตำแหน่งตามวาระ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิพ้นจากตำแหน่งเมื่อ

(๑)  ตาย

(๒)  ลาออก

(๓)  คณะรัฐมนตรีให้ออก

(๔)  เป็นบุคคลล้มละลาย

(๕)  เป็นคนไร้ความสามารถหรือคนเสมือนไร้ความสามารถ

(๖)  ได้รับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก เว้นแต่เป็นโทษสำหรับความผิดที่ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ

 

มาตรา ๓๔  ในกรณีที่มีการแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิแทนกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งพ้นจากตำแหน่งก่อนวาระ หรือในกรณีที่มีการแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิเพิ่มขึ้นในระหว่างที่กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งแต่งตั้งไว้แล้วยังมีวาระอยู่ในตำแหน่ง ให้ผู้ได้รับแต่งตั้งอยู่ในตำแหน่งเท่ากับวาระที่เหลืออยู่ของกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งแต่งตั้งไว้แล้วนั้น

 

มาตรา ๓๕  ในกรณีที่กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิดำรงตำแหน่งครบวาระแล้วแต่ยังมิได้มีการแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิขึ้นใหม่ ให้กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งพ้นจากตำแหน่งตามวาระปฏิบัติหน้าที่ไปพลางก่อนจนกว่าจะได้มีการแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิขึ้นใหม่

 

มาตรา ๓๖  การประชุมของคณะกรรมการต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนกรรมการทั้งหมดจึงจะเป็นองค์ประชุม ถ้าประธานกรรมการไม่อยู่ในที่ประชุมหรือไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ ให้กรรมการที่มาประชุมเลือกกรรมการคนหนึ่งขึ้นทำหน้าที่แทน

การวินิจฉัยชี้ขาดของที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก กรรมการคนหนึ่งให้มีเสียงหนึ่งในการลงคะแนน ถ้าคะแนนเสียงเท่ากัน ให้ประธานในที่ประชุมออกเสียงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเสียงเป็นเสียงชี้ขาด

 

มาตรา ๓๗  ให้คณะกรรมการมีอำนาจแต่งตั้งคณะอนุกรรมการเพื่อพิจารณาหรือปฏิบัติการอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่คณะกรรมการมอบหมายก็ได้ และให้นำมาตรา ๓๖ มาใช้บังคับแก่การประชุมของคณะอนุกรรมการโดยอนุโลม

 

มาตรา ๓๘  ในการปฏิบัติหน้าที่ ให้คณะกรรมการหรือคณะอนุกรรมการมีอำนาจออกคำสั่งเป็นหนังสือเรียกบุคคลที่เกี่ยวข้องมาให้ถ้อยคำหรือให้ส่งเอกสารหรือสิ่งใดมาเพื่อประกอบการพิจารณาได้ตามความจำเป็น ทั้งนี้ ตามระเบียบที่คณะกรรมการกำหนด

 

หมวด ๗

บทกำหนดโทษ

                  

 

มาตรา ๓๙  ผู้ใดกระทำการตามมาตรา ๒๗ ต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองแสนบาท

 

มาตรา ๔๐  ผู้ใดกระทำการตามมาตรา ๒๘ วรรคสอง ต้องระวางโทษปรับไม่เกินสองแสนบาท

 

มาตรา ๔๑  ผู้ใดไม่มาให้ถ้อยคำหรือไม่ส่งเอกสารหรือสิ่งใดต่อคณะกรรมการหรือคณะอนุกรรมการตามมาตรา ๓๘ ต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าพันบาท

 

มาตรา ๔๒  ในกรณีที่ผู้กระทำความผิดซึ่งต้องรับโทษตามพระราชบัญญัตินี้เป็นนิติบุคคล กรรมการผู้จัดการ ผู้จัดการ หรือผู้แทนนิติบุคคลนั้น ต้องรับโทษตามที่บัญญัติไว้สำหรับความผิดนั้นด้วย เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าตนมิได้รู้เห็นหรือยินยอมในการกระทำความผิดของนิติบุคคลนั้น

 

มาตรา ๔๓  ความผิดตามพระราชบัญญัตินี้ ให้อธิบดีมีอำนาจเปรียบเทียบได้ และเมื่อผู้ต้องหาได้ชำระค่าปรับตามคำเปรียบเทียบแล้ว ให้ถือว่าคดีเลิกกันตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา

 

 

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

พันตำรวจโททักษิณ ชินวัตร

นายกรัฐมนตรี

 

อัตราค่าธรรมเนียม

                  

(๑)  คำขอขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์                          ฉบับละ    ๑,๐๐๐     บาท

(๒)  คำคัดค้านการขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์                 ฉบับละ    ๑,๐๐๐     บาท

(๓)  คำอุทธรณ์คำสั่งหรือคำวินิจฉัยของนายทะเบียน                ฉบับละ    ๑,๐๐๐     บาท

(๔)  คำขอแก้ไขทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์                       ฉบับละ      ๒๐๐     บาท

(๕)  คำขอเพิกถอนทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์                   ฉบับละ      ๒๐๐     บาท

(๖)  คำขออื่นๆ                                                         ฉบับละ      ๒๐๐     บาท

 

หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาสใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เนื่องจากประเทศไทยมีนโยบายที่จะให้ความคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์เพื่อป้องกันไม่ให้ประชาชนสับสนหรือหลงผิดในแหล่งภูมิศาสตร์ของสินค้า โดยกำหนดให้มีการขอขึ้นทะเบียนสิ่งบ่งชี้ทางภูมืศาสตร์สำหรับสินค้าที่มาจากแหล่งภูมิศาสตร์และห้ามการใช้สิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์อันจะทำให้เกิดความสับสนหรือหลงผิดในแหล่งภูมิศาสตร์อันแท้จริงของสินค้าที่ระบุในทะเบียน ขณะเดียวกันนโยบายดังกล่าวเป็นการอนุวัติการตามพันธกรณีที่ประเทศไทยมีตามข้อ ๒๒ ถึงขัอ ๒๔ แห่งความตกลงว่าด้วยสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาที่เกี่ยวกับการค้าในภาคผนวกท้ายความตกลงมาร์ราเกซจัดตั้งองค์การการค้าโลกด้วย แต่กฎหมายไทยในปัจจุบันยังไม่เพียงพอที่จะรองรับนโยบายการให้ความคุ้มครองและรองรับพันธกรณีดังกล่าวได้ สมควรมีกฎหมายคุ้มครองสิ่งบ่งชี้ทางภูมิศาสตร์ จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญยัตินี้

 

บรรณพต/พิมพ์

๑๒ พฤศจิกายน ๒๕๔๖

 

บรรณพต/แก้ไข

๑๔ พฤศจิกายน ๒๕๔๖

 

พงษ์พิลัย / ตรวจ

๑๗ พฤศจิกายน ๒๕๔๖

 

วาทินี/ปฐมพร/ปรับปรุง

๑๔ กรกฎาคม ๒๕๔๙


[๑] ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๒๐/ตอนที่ ๑๐๘ ก/หน้า ๓/๓๑ ตุลาคม ๒๕๔๖

 

 

-Unofficial Translation-

 

Act on Protection of Geographical Indication B.E.2546 (2003)

 

H.M. KING BHUMIBHOL ADULYADEJ

Given on the 20th Day of October B.E.2546;

Being the 58th Year of the Present Reign.

 

His Majesty King Bhumibhol Adulyadej is graciously pleased to proclaim that:

Where as it is expedient to enact the law on Protection of Geographical Indication;

Being aware that this Act contains certain provisions restricting the rights and liberties of persons, in respect of which Section 29, in conjunction with Section 50 of the Constitution of the Kingdom of Thailand so permit by virtue of law;

Be it, therefore, enacted by His Majesty the King, by and with the advice and consent of The National Assembly, as follows:

 

Section 1.

This Act is called the "Act on Protection of Geographical Indications B.E.2546 (2003)".

Section 2.

This Act shall come into force after a period of one hundred and eighty days from the date of its publication in the Government Gazette.

 

Chapter I

General Provisions

 

Section 3.

In this Act:

“Geographical Indication” means name, symbol or any other thing which is used for calling or representing a geographical origin and can identify the goods originating from such geographical origin where the quality, reputation or other characteristic of the goods is attributable to the geographical origin.

“Geographical origin” means area of country, zone, region and locality, and shall mean to include sea, lake, river, waterway, island, mountain or any other similar area.

“Goods” means articles which can be traded, exchanged or transferred, whether they are natural or are agricultural produces, including handicraft and industrial products.

“Generic name” means name which is generally known as the designation of any kind of goods.

“Board” means the Geographical Indications Board.

“Competent official” means the person appointed by the Director-General for the purpose of performance under this Act.

“Registrar” means the Director-General or the person appointed by the Minister to be the Registrar for the purpose of performance under this Act.

“Director-General” means the Director-General of the Department of Intellectual Property.

“Minister” means the Minister having charge and control under this Act.

Section 4.

The Minister of Commerce shall have charge and control of the execution of this Act and shall have the power to appoint the Registrar, to issue Ministerial Regulations, to fix the fees not exceeding the rates annexed hereto, to reduce or exempt the fees and to prescribe other business for the carrying out of this Act.

Such Ministerial Regulations shall come into force upon their publication in the Government Gazette.

 

Chapter II

Registration of Geographical Indications

 

Section 5.

 A geographical indication which may be applied to register for any goods must not be composed of any of the following prohibited features:

(1) Being a generic name of the goods that are to use such geographical indication.

(2) Being a geographical indication which is contrary to public order or good morals or public policy.

Section 6.

For a geographical indication of foreign country to enjoy the protection under this Act, there must be explicit evidence that such geographical indication is protected under the law of such country and has been used continuously until the date of filing an application for registration in Thailand.

Section 7.

The following persons shall be eligible to apply for registration of a geographical indication:

(1) Government agency, public body, state enterprise, local administration organization or other state organization which is a juristic person having area of responsibility covering the geographical origin of the goods.

(2) Natural person, group of persons or juristic person engaging in trade which is related to the goods using geographical indication and domiciled in the geographical origin of the goods.

(3) Group of consumers or organization of consumers of the goods using geographical indication.

Section 8.

An applicant under Section7 who is not a Thai national and wishes to apply for registration of a geographical indication of foreign country must also possess any of the following qualifications:

(1) Having nationality of the country that is a member to the convention or the agreement among countries concerning protection of geographical indications to which Thailand is also a member.

(2) Having domicile or actual business office in Thailand or in the country that is a member to the convention or the agreement among countries concerning protection of geographical indications to which Thailand is also a member.

Section 9.

Application for registration of geographical indication shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in Ministerial Regulations.

Section 10.

An application for registration of geographical indication must consist of details concerning quality, reputation or other characteristic of the goods, geographical origin and other details as prescribed in Ministerial Regulations.

Section 11.

When an application for registration of geographical indication is received, the competent official shall examine such application to determine whether it is in accordance with the rules prescribed in Section 5, Section 6, Section 7, Section 8, Section 8, Section 9 and Section10 or not, and shall report the results of examination and propose his opinion to the Registrar within one hundreds and twenty days from the date of receiving the application.

Section 12.

In examining the application under Section 11, the competent official may call an applicant or any person concerned to give explanation or furnish additional evidence to the competent official. Where it is necessary to have opinion of an expert in the field related to matter under consideration, the Registrar shall send the matter to the expert for his consideration and opinion.

Section 13.

In case that an application for registration is not in accordance with the rules prescribed in Section 5, Section 6, Section 7, Section 8, Section 9 or Section 10, the Registrar shall have an order to deny such application within thirty days from the date of receiving a report of examination and send a written notice of such order, together with reasons, to the applicant within fifteen days from the date of the order.

The applicant shall have the right to appeal against an order of the Registrar to the Board within ninety days from the date of receiving a notice of such order. The appeal shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in Ministerial Regulations.

Section 14.

When the Board has a decision concerning the appeal of an applicant, the Board shall send a written notice of such decision, together with reasons, to the applicant within fifteen days from the date of the decision.

When the Board has a decision, if the applicant does not agree with the decision of the Board, the applicant shall have the right to bring an action in court within ninety days from the date of receiving the notice of decision. If no action is brought within such period of time, it shall be deemed that the decision of the Board is final.

Section 15.

In case that an application for the registration is in accordance with the rules prescribed in Section 5, Section 6, Section 7, Section 8, Section 9 and Section 10 and the Registrar considers it expedient to accept registration with or without condition, the Registrar shall issue an order for publication of the acceptance for registration in accordance with the procedures prescribed in Ministerial Regulations.

Section 16.

Within ninety days from the date of publication under Section 15, an interested person may file an opposition against the registration of geographical indication applied to register.

Filing of an opposition under the first paragraph shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in Ministerial Regulations.

Section 17.

When there is an opposition under Section 16, a copy of the opposition shall be sent to the applicant within fifteen days from the date of the opposition.

The applicant shall file a counter-statement within ninety days from the date of receiving a copy of the opposition, and the competent official shall send a copy of such counterstatement to the opposer. In case that the applicant fails to file a counter-statement, it shall be deemed that the applicant abandons his application.

Section12 shall apply to the consideration and decision of opposition and counter statement mutatis mutandis.

Section 18.

When the Registrar has decided the opposition and counter-statement, the Registrar shall send written notice of decision, together with reasons, to the applicant and the opposer within fifteen days from the date of the decision.

The applicant and the opposer shall have the right to appeal against the decision of the Registrar to the Board within ninety days from the date of receiving a notice of such decision.

The appeal shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in Ministerial Regulations.

When the Board has a decision, if either party does not agree with the decision of the Board, such party shall have the right to bring an action in court within ninety days from the date of receiving the notice of decision. If no action is brought within such period of time, it shall be deemed that the decision of the Board is final.

Section 19.

In the event there is no opposition under Section 16, or there has been an opposition but the Registrar or the Board or the Court, as the case may be, has a final decision under Section 18 or a final judgment to dismiss the opposition, the Registrar shall register the geographical indication applied for registration within fifteen days from the day following the last date of period specified in the first paragraph of Section 16, or the date on which the Registrar receives such decision or judgment, in accordance with the rules and procedures prescribed in Ministerial Regulations.

Section 20.

When the Registrar registers a geographical indication under Section 15 or Section 19, the protection of such geographical indication shall take effect as from the date of filing an application for registration.

 

Chapter III

Amendment and Revocation of Registration of Geographical Indications

 

Section 21.

If there is any minor mistake or inaccuracy in the particulars of registration, when the applicant files an application or such minor mistake or inaccuracy appears to the Registrar, the Registrar may have an order to amend such minor mistake or inaccuracy.

Section 22.

When the Registrar has accepted registration of a geographical indication under Section 19, if there appears evidence at a later time that the application for registration or the registration was unlawful or fictitious or consisted of particulars deviating from the facts at the time of acceptance for registration, the interested person or competent official may request the Registrar to submit the matter to the Board for a decision to amend or revoke the registration. The amendment or revocation shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in Ministerial Regulations.

When the Board has a decision to amend or revoke the registration of a geographical indication under the first paragraph, the Board shall send written notice of the amendment or revocation of registration, together with reasons, to the applicant within fifteen days from the date on which the Board has such a decision and shall publish such amendment or revocation in accordance with the procedures prescribed in Ministerial Regulations.

Section 23.

If it shall appear that the situation has changed after the registration under Section 19 and such change has caused the geographical indication consist of any prohibited feature under Section 5 or has caused the particulars concerning geographical origin or other particulars to vary from the registered particulars, the interested person or competent official may request the Registrar to submit the matter to the Board for a decision to amend or revoke the registration and the provisions in the second paragraph of Section 22 shall apply mutatis mutandis.

Section 24.

Except for the revocation of registration due to reason under Section 5 (2), when the Board has a decision to amend or revoke the registration under Section 22 or Section 23, if the interested person does not agree with the decision of the Board, he shall have the right to bring an action in court within ninety days from the date of receiving the notice of decision.  If no action is brought within such period of time, it shall be deemed that the decision of the Board is final.

 

Chapter IV

Use and Order for Suspension of Use of Geographical Indications

 

Section 25.

When registration of geographical indication has been effected for any goods, the manufacturers of the goods in the geographical origin of the goods or persons engaging in trade related to the goods shall be eligible to use the registered geographical indication with the goods as specified in accordance with the conditions prescribed by the registrar.

Section 26.

In case that any person under Section 25 users the geographical indication without complying with the conditions as registered, the Registrar shall send written notice requiring such person to comply with the conditions within a period of time prescribed by the Registrar. If that person still fails to comply with the conditions without proper reason within such period of time, the Registrar may issue an order in writing to suspend the use of the geographical indication by such person for a period not exceeding two years from the date of receiving the order.

The person who is subject to suspension of the use of geographical indication under the first paragraph may appeal against an order of the Registrar to the Board within ninety days from the date of receiving the order. The appeal shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in Ministerial Regulations.

When the Board has a decision, if such person does not agree with the decision of the Board, such person shall have the right to bring an action in court within ninety days from the date of receiving the notice of decision. If no action is brought within such period of time, it shall be deemed that decision of the Board is final.

Section 27.

The following acts shall be deemed unlawful:

(1) The use of a geographical indication to show or mislead other persons that the goods not originating from the geographical origin specified in an application for registration are goods originating from that geographical origin.

(2) The use of a geographical indication in any manner which causes confusion or misunderstanding as to the geographical origin of the goods and the quality, reputation or any other characteristic of the goods so as to cause damage to other traders.

If the act under the first paragraph is done before the date of registration of the geographical indication, it shall be deemed lawful.

 

Chapter V

Protection to Geographical Indications for Specific Goods

 

Section 28.

The Minister may announce any types of goods as specific goods by prescribing them in Ministerial Regulations.

Subject to the fourth paragraph, when there is announcement of any types of goods as specific goods according to the first paragraph, the use of the geographical indication with the goods not originating from the geographical origin specified in the application for registration shall be unlawful even if the user also indicates the true geographical origin of the goods or uses the wording or does any act to indicate the true geographical origin of the goods.

Indication of the true geographical origin of the goods under the second paragraph shall include the use of the expressions “kind”, “type”, “Style” including any similar expression or the like in conjunction with the geographical indication used with the goods.

The act under the second paragraph shall not be deemed unlawful if the user of the geographical indication has used such geographical indication for a continuous period of ten years before April 15, 1994, or has used the same in good faith before that date.

Section 29.

In case that the specific goods prescribed in Ministerial Regulations have the same or homonymous geographical indication but different geographical origin, when registration of a geographical indication for those goods is effected, the use of geographical indication in this case shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in Ministerial Regulations.

 

Chapter VI

Geographical Indication Board

 

Section 30.

There shall be a committee called the “Geographical Indications Board” , composed of the Permanent Secretary for Commerce as the Board Chairman, Permanent Secretary for Agriculture and Cooperatives, Secretary-General of the Juridical Council, Attorney-General, representative of the Lawyers’ Society and no more than fourteen qualified persons in area of law, political science, science, agriculture, economy, liberal arts, history, geography or archeology whom are appointed by the Cabinet with at least six of whom appointed from those in private sector and comprising qualified persons from organization or agency related to consumer protection, as Board Members.

The Director-General of the Department of Intellectual Property shall be the Board Member and Secretary.

The Board may appoint any person to be the Assistant Secretary.

Section 31.

The Board shall have the following powers and duties:

(1) To give recommendations or advice to the Minister in the issuance of Ministerial Regulations under this Act.

(2) To consider and decide the appeals under this Act.

(3) To order the amendment or revocation of geographical indication registration under this Act.

(4) To consider other matters related to geographical indications as assigned by the Minister.

(5) To consider the appointment of experts under Section 12.

(6) To perform any other act as prescribed in this Act.

Section 32.

The Board Members who are qualified person shall hold office for a term of four years at a time. A retiring Member may be reappointed, but for no more than two consecutive terms.

Section 33.

Apart from retirement upon expiration of their term, the Board Members who are qualified persons shall cease to hold their positions upon:

(1) Death.

(2) Resignation.

(3) Removal by the Cabinet.

(4) Being bankrupt

(5) Being incompetent or quasi-incompetent.

(6) Being sentenced to a term of imprisonment by a final judgment, except for offence committed by negligence or a petty offence.

Section 34.

In the event of appointment of a Board Member who is a qualified person in place of a Board Member who leaves his office before the expiration of his term, or in case of appointment of additional Board Member who is a qualified person while the Board Member previously appointed are still holding their positions, such appointed person shall be in office for a period equal to the remaining term of the Board Member previously appointed.

Section 35.

In the event that the Board Members who are qualified persons have completed their term of office but the new Board Members are not yet appointed, retiring Board Members shall continue to perform duties on a temporary basis until the new Board Members are appointed.

Section 36.

Meetings of the Board must be attended by not less than one half of the total number of Board Members in order to constitute a quorum. If the Chairman of the Board is not present at a meeting or is unable to perform duties, the meeting shall select a Board Member to preside over the meeting.

Decisions of the meeting shall be carried by a majority vote. Each Board Member shall have one vote. In the event of a tie, the Chairman of the meeting shall have an additional casting vote.

Section 37.

The Board is empowered to appoint subcommittees to make consideration or perform any act as assigned by the Board. The provisions in Section 36 shall apply to meetings of the subcommittees mutatis mutandis.

Section 38.

In performing duties, the Board or the subcommittees shall have the power to issue order in writing to summon any persons concerned to give statement or furnish documents or anything to support consideration as necessary in accordance with the regulations prescribed by the Board.

 

Chapter VII

Penalties

 

Section 39

Any person who commits any act under Section 27 shall be punished with a fine not exceeding two hundred thousand Baht.

Section 40.

Any person who commits any act under Section 28, paragraph two shall be punished with a fine not exceeding two hundred thousand Baht.

Section 41.

Any person who fails to give statement or furnish documents or anything to the Board or the subcommittees under Section 38 shall be punished with a fine not exceeding five thousand Baht.

Section 42.

In case that a person who commits an offence punishable under this Act is a juristic person, the managing director, manager or representative of such juristic person shall also receive a punishment as prescribed for such offence, unless it can be proven that such persons were not cognizant of nor consented to the commission of such offence of the juristic person.

Section 43.

The Director-General shall be empowered to compound the offence under this Act. When an alleged offender has paid a fine so compounded, the case shall be settled in accordance with the Criminal Procedure Code.

 

Rates

(1) Application for registration of geographical indication = 1,000 Baht each

(2) Opposition to registration of geographical indication = 1,000 Baht each

(3) Appeal against order or decision of the Registrar = 1,000 Baht each

(4) Application for amendment of registration of 200 Baht each geographical indication

(5) Application for revocation of registration of 200 Baht each geographical indication

(6) Other applications = 200 Baht each

 

  

 


 

                                                      พระราชบัญญัติ

                                                     คุ้มครองพันธุ์พืช

                                                       พ.ศ. ๒๕๔๒

                       


                                                  ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.

                                    ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๔ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๒

                                            เป็นปีที่ ๕๔ ในรัชกาลปัจจุบัน


                        พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ

ให้ประกาศว่า

                        โดยที่เป็นการสมควรให้มีกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองพันธุ์พืช

                        พระราชบัญญัตินี้มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล

ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๔๘ และมาตรา ๕๐ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้

กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย

                        จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอม

ของรัฐสภา ดังต่อไปนี้


                        มาตรา ๑  พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า "พระราชบัญญัติคุ้มครองพันธุ์พืช พ.ศ. ๒๕๔๒"


                        มาตรา ๒* พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจา

นุเบกษาเป็นต้นไป

                        *[รก.๒๕๔๒/๑๑๘ก/๑๕/๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๔๒]


                        มาตรา ๓  ในพระราชบัญญัตินี้

                        "พืช" หมายความว่า  สิ่งมีชีวิตในอาณาจักรพืชและให้หมายความรวมถึงเห็ดและ

สาหร่ายแต่ไม่รวมถึงจุลชีพอื่น

                        "พันธุ์พืช" หมายความว่า  กลุ่มของพืชที่มีพันธุกรรมและลักษณะทางพฤกษศาสตร์

เหมือนหรือคล้ายคลึงกัน มีคุณสมบัติเฉพาะตัวที่สม่ำเสมอ คงตัว และแตกต่างจากกลุ่มอื่นในพืชชนิด

เดียวกัน และให้หมายความรวมถึงต้นพืชที่จะขยายพันธุ์ให้ได้กลุ่มของพืชที่มีคุณสมบัติดังกล่าวข้างต้น

                        "พันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่น" หมายความว่า  พันธุ์พืชที่มีอยู่เฉพาะในชุมชนใดชุมชน

หนึ่งภายในราชอาณาจักรและไม่เคยจดทะเบียนเป็นพันธุ์พืชใหม่ ซึ่งได้จดทะเบียนเป็นพันธุ์พืชพื้นเมือง

เฉพาะถิ่นตามพระราชบัญญัตินี้

                        "พันธุ์พืชป่า" หมายความว่า  พันธุ์พืชที่มีหรือเคยมีอยู่ในประเทศตามสภาพธรรมชาติ

และยังมิได้นำมาใช้เพาะปลูกอย่างแพร่หลาย

                        "พันธุ์พืชพื้นเมืองทั่วไป" หมายความว่า  พันธุ์พืชที่กำเนิดภายในประเทศหรือมีอยู่ใน

ประเทศซึ่งได้มีการใช้ประโยชน์อย่างแพร่หลาย และให้หมายความรวมถึงพันธุ์พืชที่ไม่ใช่พันธุ์พืชใหม่

พันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่น หรือพันธุ์พืชป่า

                        "สารพันธุกรรม" หมายความว่า  สารเคมีที่ทำหน้าที่กำหนดลักษณะเฉพาะของสิ่งมีชีวิต

โดยสามารถเป็นต้นแบบในการจำลองตนเองและถ่ายทอดไปยังรุ่นต่อไปได้

                        "การตัดต่อสารพันธุกรรม" หมายความว่า  กระบวนการในการนำสารพันธุกรรมที่มี 

ต้นกำเนิดจากสิ่งที่มีชีวิตทั้งที่เป็นสารพันธุกรรมธรรมชาติ สารพันธุกรรมที่ดัดแปลงจากธรรมชาติหรือ

สารพันธุกรรมที่สังเคราะห์ขึ้น ถ่ายเข้าไปรวมหรือร่วมอย่างถาวรกับสารพันธุกรรมเดิมของพืชทำให้มี

ลักษณะที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนตามธรรมชาติ

                        "สภาพทางพันธุกรรม" หมายความว่า  องค์ประกอบโดยรวมของข้อมูลพันธุกรรมที่

กำหนดการแสดงออกซึ่งลักษณะต่าง ๆ ของสิ่งมีชีวิตร่วมกับสภาพแวดล้อม

                        "ส่วนขยายพันธุ์" หมายความว่า  พืชหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของพืชที่สามารถทำให้เกิดพืช

ต้นใหม่ได้โดยวิธีปกติทางเกษตรกรรม

                        "นักปรับปรุงพันธุ์พืช" หมายความว่า  ผู้ซึ่งทำการปรับปรุงพันธุ์ หรือพัฒนาพันธุ์จนได้

พันธุ์พืชใหม่

                        "ชุมชน" หมายความว่า  กลุ่มของประชาชนที่ตั้งถิ่นฐานและสืบทอดระบบวัฒนธรรม

ร่วมกันมาโดยต่อเนื่อง และได้ขึ้นทะเบียนตามพระราชบัญญัตินี้

                        "คณะกรรมการ" หมายความว่า  คณะกรรมการคุ้มครองพันธุ์พืช

                        "พนักงานเจ้าหน้าที่" หมายความว่า  ผู้ซึ่งรัฐมนตรีประกาศแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตาม

พระราชบัญญัตินี้

                        "อธิบดี" หมายความว่า  อธิบดีกรมวิชาการเกษตร

                        "รัฐมนตรี" หมายความว่า  รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้


                        มาตรา ๔  ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์รักษาการตามพระราช

บัญญัตินี้ และให้มีอำนาจแต่งตั้งพนักงานเจ้าหน้าที่ กับออกกฎกระทรวงกำหนดค่าธรรมเนียมไม่เกิน

อัตราท้ายพระราชบัญญัตินี้ และกำหนดกิจการอื่นและออกประกาศเพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้

                        กฎกระทรวงและประกาศนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้


                                                               หมวด ๑

                                                 คณะกรรมการคุ้มครองพันธุ์พืช

                       


                        มาตรา ๕  ให้มีคณะกรรมการคุ้มครองพันธุ์พืช ประกอบด้วยปลัดกระทรวงเกษตรและ

สหกรณ์เป็นประธานกรรมการ เลขาธิการคณะกรรมการคุ้มครองผู้บริโภค อธิบดีกรมการค้าภายใน

อธิบดีกรมทรัพย์สินทางปัญญา อธิบดีกรมประมง อธิบดีกรมป่าไม้ อธิบดีกรมส่งเสริมการเกษตร

ผู้อำนวยการศูนย์พันธุวิศวกรรมและเทคโนโลยีชีวภาพแห่งชาติ ผู้อำนวยการสถาบันการแพทย์แผนไทย

ผู้อำนวยการองค์การสวนพฤกษศาสตร์ และกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งคณะรัฐมนตรีแต่งตั้งสิบสองคน

ในจำนวนนี้จะต้องแต่งตั้งจากเกษตรกรหกคน นักวิชาการด้านปรับปรุงพันธุ์พืชจากสถาบันการศึกษา

หนึ่งคน นักวิชาการด้านอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติจากสถาบันการศึกษาหนึ่งคน ผู้แทนองค์การพัฒนา

เอกชนที่ไม่แสวงหากำไรที่มีกิจกรรมเกี่ยวกับการเกษตรและการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติสองคน

ผู้แทนสมาคมที่มีวัตถุประสงค์เกี่ยวกับการปรับปรุงพันธุ์และขยายพันธุ์พืช หรือเกี่ยวกับเมล็ดพันธุ์พืช

สองคนเป็นกรรมการและอธิบดีกรมวิชาการเกษตรเป็นกรรมการและเลขานุการ

                        กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งเป็นเกษตรกร ต้องเป็นผู้ที่มีประสบการณ์ด้านการอนุรักษ์

พัฒนาหรือใช้ประโยชน์จากพันธุ์พืช โดยให้คัดเลือกจากการเสนอชื่อของกลุ่ม ชมรมสมาคม กลุ่ม

เกษตรกรหรือสหกรณ์การเกษตรของทุกภูมิภาคโดยต้องมีกรรมการจากภูมิภาคละอย่างน้อยหนึ่งคน

                        กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิจากองค์การพัฒนาเอกชนที่ไม่แสวงหากำไรที่มีกิจกรรมเกี่ยวกับ

การเกษตรและการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติตามวรรคหนึ่ง ให้คัดเลือกจากรายชื่อที่เสนอโดยองค์การ

พัฒนาเอกชนดังกล่าว

                        การคัดเลือกกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดใน

กฎกระทรวง


                        มาตรา ๖  ให้คณะกรรมการมีอำนาจหน้าที่ดังต่อไปนี้

                        (๑) เสนอแนะรัฐมนตรีในการออกกฎกระทรวงและประกาศตามพระราชบัญญัตินี้

                        (๒) พิจารณา วินิจฉัยอุทธรณ์คำสั่งของอธิบดีตามมาตรา ๒๕ และมาตรา ๒๖

                        (๓) ให้ความเห็นหรือคำแนะนำแก่รัฐมนตรีเกี่ยวกับการปฏิบัติการตามพระราชบัญญัติ

นี้

                        (๔) วางระเบียบเกี่ยวกับการศึกษา ทดลอง วิจัย และปรับปรุงหรือพัฒนาพันธุ์พืชจาก

พันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่น พันธุ์พืชพื้นเมืองทั่วไป และพันธุ์พืชป่าหรือส่วนหนึ่งส่วนใดของพันธุ์พืช

ดังกล่าว

                        (๕) วางระเบียบเกี่ยวกับการบริหารกองทุนคุ้มครองพันธุ์พืช

                        (๖) กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการในการให้บำเหน็จพิเศษแก่ลูกจ้างหรือเจ้าหน้าที่ของ

รัฐซึ่งปรับปรุงพันธุ์พืชใหม่ให้แก่หน่วยงานต้นสังกัด

                        (๗) กำหนดหน่วยงานหรือสถาบันให้มีอำนาจหน้าที่ตรวจสอบประเมินผลกระทบด้าน

ความปลอดภัยทางชีวภาพและสิ่งแวดล้อม

                        (๘) ปฏิบัติการอื่นตามที่กฎหมายบัญญัติให้เป็นหน้าที่ของคณะกรรมการ


                        มาตรา ๗  กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิมีวาระการดำรงตำแหน่งคราวละสองปี

                        กรรมการซึ่งพ้นจากตำแหน่งอาจได้รับการแต่งตั้งอีกได้ แต่จะดำรงตำแหน่งเกิน

สองวาระติดต่อกันไม่ได้


                        มาตรา ๘  นอกจากการพ้นจากตำแหน่งตามวาระตามมาตรา ๗ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ

พ้นจากตำแหน่ง เมื่อ

                        (๑) ตาย

                        (๒) ลาออก

                        (๓) เป็นบุคคลล้มละลาย

                        (๔) เป็นคนไร้ความสามารถหรือคนเสมือนไร้ความสามารถ

                        (๕) ได้รับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก เว้นแต่เป็นโทษสำหรับความผิดที่

กระทำโดยประมาท หรือความผิดลหุโทษ

                        ในกรณีที่กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิพ้นจากตำแหน่งก่อนวาระ ให้คณะรัฐมนตรีแต่งตั้ง

บุคคลซึ่งได้รับการคัดเลือกตามมาตรา ๕ เป็นกรรมการแทน เว้นแต่วาระการดำรงตำแหน่งของ

กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิเหลือไม่ถึงเก้าสิบวันจะไม่แต่งตั้งก็ได้ และให้ผู้ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่ง

แทนอยู่ในตำแหน่งเท่ากับวาระที่เหลืออยู่ของผู้ซึ่งตนแทน


                        มาตรา ๙  การประชุมของคณะกรรมการต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่ง

ของจำนวนกรรมการทั้งหมดจึงจะเป็นองค์ประชุม

                        ถ้าประธานกรรมการไม่อยู่ในที่ประชุม หรือไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ให้กรรมการซึ่ง

มาประชุมเลือกกรรมการคนหนึ่งขึ้นทำหน้าที่แทน

                        การวินิจฉัยชี้ขาดของที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก กรรมการคนหนึ่งมีเสียงหนึ่งในการ

ลงคะแนน ถ้าคะแนนเสียงเท่ากัน ให้ประธานในที่ประชุมออกเสียงเพิ่มขึ้นอีกเสียงหนึ่งเป็นเสียงชี้ขาด

                        ในกรณีที่กรรมการเป็นผู้มีส่วนได้เสียไม่ว่าโดยตรงหรือโดยอ้อมในเรื่องใดห้ามมิให้

กรรมการผู้นั้นเข้าร่วมประชุม


                        มาตรา ๑๐  ในการปฏิบัติหน้าที่ตามพระราชบัญญัตินี้ คณะกรรมการมีอำนาจแต่งตั้ง

คณะอนุกรรมการ เพื่อปฏิบัติการตามที่คณะกรรมการมอบหมายได้

                        คณะอนุกรรมการตามวรรคหนึ่งมีอำนาจหน้าที่ตามที่คณะกรรมการมอบหมาย

                        ให้นำมาตรา ๙ มาใช้บังคับแก่การประชุมของคณะอนุกรรมการโดยอนุโลม


                                                              หมวด ๒

                                                               พันธุ์พืช

                       


                        มาตรา ๑๑  พันธุ์พืชตามพระราชบัญญัตินี้ต้องประกอบด้วยลักษณะดังต่อไปนี้

                        (๑) มีความสม่ำเสมอของลักษณะประจำพันธุ์ทางด้านสัณฐานวิทยา สรีรวิทยาหรือ

คุณสมบัติอื่นที่เป็นผลเนื่องจากการแสดงออกของสภาพทางพันธุกรรมที่จำเพาะต่อพันธุ์พืชนั้น

                        (๒) มีความคงตัวของลักษณะประจำพันธุ์ที่สามารถแสดงลักษณะประจำพันธุ์ได้ใน    ทุกครั้งของการผลิตส่วนขยายพันธุ์พืชนั้น เมื่อขยายพันธุ์ด้วยวิธีทั่วไปสำหรับพืชนั้น

                        (๓) มีลักษณะประจำพันธุ์แตกต่างจากพันธุ์อื่นอย่างเด่นชัด ทางสัณฐานวิทยา สรีรวิทยา

หรือมีคุณสมบัติอย่างหนึ่งอย่างใด ซึ่งเป็นผลเนื่องจากการแสดงออกของสภาพทางพันธุกรรมที่แตกต่าง

จากพันธุ์พืชอื่น

                        ลักษณะของพันธุ์พืชตาม (๑) ไม่ใช้บังคับกับพันธุ์พืชป่า


                                                            หมวด ๓

                                                  การคุ้มครองพันธุ์พืชใหม่

                       


                        มาตรา ๑๒  พันธุ์พืชที่จะขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ตามพระราชบัญญัตินี้ต้องมี

องค์ประกอบดังต่อไปนี้

                        (๑) เป็นพันธุ์พืชที่ไม่มีการนำส่วนขยายพันธุ์มาใช้ประโยชน์ไม่ว่าจะเป็นการขายหรือ

จำหน่ายด้วยประการใด ทั้งในหรือนอกราชอาณาจักรโดยนักปรับปรุงพันธุ์ หรือด้วยความยินยอมของ

นักปรับปรุงพันธุ์เกินกว่าหนึ่งปีก่อนวันยื่นขอจดทะเบียน

                        (๒) มีความแตกต่างจากพันธุ์พืชอื่นที่ปรากฏอยู่ในวันยื่นขอจดทะเบียน โดยความ

แตกต่างนั้นเกี่ยวข้องกับลักษณะที่เป็นประโยชน์ต่อการเพาะปลูก การบริโภค เภสัชกรรม การผลิต

หรือการแปรรูป และให้หมายความรวมถึงมีความแตกต่างจากพันธุ์พืช ดังต่อไปนี้ด้วย

                             (ก) พันธุ์พืชที่ได้รับการจดทะเบียนคุ้มครองไว้แล้ว ไม่ว่าในหรือนอกราชอาณาจักร

ก่อนวันยื่นขอจดทะเบียน

                             (ข) พันธุ์พืชที่มีการยื่นขอจดทะเบียนในราชอาณาจักรไว้แล้ว และได้รับการ

จดทะเบียนในเวลาต่อมา


                        มาตรา ๑๓  พันธุ์พืชใหม่ที่มีผลกระทบอย่างรุนแรงในทางตรงหรือทางอ้อมต่อ

สิ่งแวดล้อม สุขภาพ หรือสวัสดิภาพของประชาชน ห้ามมิให้จดทะเบียนตามพระราชบัญญัตินี้

                        พันธุ์พืชใหม่ที่ได้จากการตัดต่อสารพันธุกรรมจะจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ได้ต่อเมื่อผ่าน

การประเมินผลกระทบทางด้านความปลอดภัยต่อสิ่งแวดล้อม สุขภาพ หรือสวัสดิภาพของประชาชนจาก

กรมวิชาการเกษตรหรือหน่วยงานหรือสถาบันอื่นที่คณะกรรมการกำหนดตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่

กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๑๔  ให้รัฐมนตรีโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ มีอำนาจประกาศใน

ราชกิจจานุเบกษากำหนดพืชชนิดใดให้เป็นพันธุ์พืชใหม่ที่จะได้รับการคุ้มครองและพืชชนิดใดที่มี

ความสำคัญต่อความมั่นคงของประเทศ


                        มาตรา ๑๕  ผู้ขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ ต้องเป็นนักปรับปรุงพันธุ์พืชและมีคุณสมบัติ

อย่างใดอย่างหนึ่งดังต่อไปนี้

                        (๑) มีสัญชาติไทย หรือเป็นนิติบุคคลที่มีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในประเทศไทย

                        (๒) มีสัญชาติของประเทศที่ยินยอมให้บุคคลสัญชาติไทย หรือนิติบุคคลที่มีสำนักงาน

ใหญ่ตั้งอยู่ในประเทศไทย ขอรับการคุ้มครองในประเทศนั้นได้

                        (๓)  มีสัญชาติของประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาหรือความตกลงระหว่างประเทศ

เกี่ยวกับการคุ้มครองพันธุ์พืชที่ประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย

                        (๔) มีภูมิลำเนา หรือประกอบอุตสาหกรรมหรือพาณิชยกรรมอย่างจริงจังในประเทศ

ไทยหรือประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาหรือความตกลงระหว่างประเทศเกี่ยวกับการคุ้มครองพันธุ์พืช

ที่ประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย


                        มาตรา ๑๖  สิทธิขอรับความคุ้มครองพันธุ์พืชใหม่สำหรับการปรับปรุงพันธุ์พืชซึ่งลูกจ้าง

หรือผู้รับจ้างได้กระทำขึ้นโดยการทำงานตามสัญญาจ้าง หรือโดยสัญญาจ้างที่มีวัตถุประสงค์ให้ทำการ

ปรับปรุงพันธุ์พืชใหม่ ย่อมตกเป็นของนายจ้างหรือผู้ว่าจ้าง แล้วแต่กรณี เว้นแต่สัญญาจ้างระบุไว้เป็น

อย่างอื่น  ทั้งนี้ ในการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่นายจ้างหรือผู้ว่าจ้างต้องมีคุณสมบัติตาม (๑) (๒) (๓)

หรือ (๔) ของมาตรา ๑๕ ด้วย

                        สิทธิขอรับความคุ้มครองพันธุ์พืชใหม่สำหรับการปรับปรุงพันธุ์พืชซึ่งเจ้าหน้าที่ของรัฐ

ได้กระทำการตามหน้าที่ตกเป็นของหน่วยงานของรัฐต้นสังกัดของเจ้าหน้าที่ผู้นั้น

                        ถ้านายจ้าง ผู้ว่าจ้าง หรือหน่วยงานของรัฐต้นสังกัดของเจ้าหน้าที่ของรัฐได้รับ

ผลประโยชน์จากการปรับปรุงพันธุ์พืชใหม่ ให้ลูกจ้าง ผู้รับจ้าง หรือเจ้าหน้าที่ของรัฐผู้นั้นได้รับบำเหน็จ

พิเศษนอกเหนือจากค่าจ้างหรือเงินเดือนตามปกติ แล้วแต่กรณี

                        การได้รับบำเหน็จพิเศษตามวรรคสาม ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่

คณะกรรมการกำหนด


                        มาตรา ๑๗  ถ้ามีบุคคลหลายคนทำการปรับปรุงพันธุ์ หรือทำการพัฒนาพันธุ์พืชใหม่

ร่วมกันบุคคลเหล่านั้นมีสิทธิขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ร่วมกัน

                        ในกรณีที่นักปรับปรุงพันธุ์พืชร่วมรายใดไม่ยอมร่วมขอจดทะเบียนหรือติดต่อไม่ได้

หรือขาดคุณสมบัติตามมาตรา ๑๕  นักปรับปรุงพันธุ์พืชร่วมรายอื่นจะขอจดทะเบียนสำหรับพันธุ์พืชใหม่

ที่ได้ทำร่วมกันนั้นในนามของตนเองก็ได้

                        นักปรับปรุงพันธุ์พืชร่วมซึ่งไม่ได้ร่วมขอจดทะเบียน จะขอเข้าเป็นผู้ร่วมขอจดทะเบียน

เมื่อใดก็ได้ก่อนมีการออกหนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่  เมื่อได้รับคำขอแล้วให้

พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจสอบข้อเท็จจริงว่าผู้ร่วมขอจดทะเบียนมีสิทธิขอจดทะเบียนหรือไม่  ในการนี้

ให้พนักงานเจ้าหน้าที่แจ้งกำหนดวันตรวจสอบและส่งสำเนาคำขอไปยังผู้ขอจดทะเบียนและผู้ร่วมขอ

จดทะเบียนด้วย

                        ในการตรวจสอบตามวรรคสาม พนักงานเจ้าหน้าที่จะเรียกผู้ขอจดทะเบียนและผู้ร่วมขอ

จดทะเบียนมาให้ถ้อยคำ ชี้แจง หรือให้ส่งเอกสารหลักฐานเพื่อประกอบการพิจารณาก็ได้ เมื่อพนักงาน

เจ้าหน้าที่ได้ดำเนินการตรวจสอบแล้วให้เสนอความเห็นต่ออธิบดี เมื่ออธิบดีได้วินิจฉัยแล้ว ให้แจ้ง

คำวินิจฉัยไปยังผู้ขอจดทะเบียนและผู้ร่วมขอจดทะเบียน


                        มาตรา  ๑๘ ในกรณีที่นักปรับปรุงพันธุ์พืชหลายรายต่างทำการปรับปรุงพันธุ์พืชหรือ

พัฒนาพันธุ์พืชใหม่ที่เป็นพันธุ์พืชเดียวกันโดยมิได้ร่วมกัน ให้ผู้ซึ่งยื่นคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ไว้

ก่อนเป็นผู้มีสิทธิดีกว่า

                        ถ้าการขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ตามวรรคหนึ่งได้กระทำในวันเดียวกัน ให้ผู้ยื่นคำขอ

ตกลงกันว่าจะให้ผู้ใดมีสิทธิแต่ผู้เดียวหรือให้มีสิทธิร่วมกัน ถ้าตกลงกันไม่ได้ภายในเวลาที่อธิบดีกำหนด

ให้คู่กรณีนำคดีไปสู่ศาลภายในกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันสิ้นระยะเวลาที่อธิบดีกำหนด  ถ้าไม่นำคดีไปสู่

ศาลภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ให้ถือว่าบุคคลเหล่านั้นละทิ้งคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่


                        มาตรา ๑๙  การขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่

กำหนดในกฎกระทรวง

                        คำขอจดทะเบียนต้องมีรายการดังต่อไปนี้

                        (๑) ชื่อพันธุ์พืชใหม่ และรายละเอียดที่เป็นลักษณะสำคัญของพันธุ์พืชใหม่

                        (๒) ชื่อนักปรับปรุงพันธุ์พืชซึ่งมีส่วนร่วมในการปรับปรุงพันธุ์ หรือพัฒนาพันธุ์พืชใหม่

                        (๓) รายละเอียดแสดงที่มาของพันธุ์พืชใหม่ หรือสารพันธุกรรมที่ใช้ในการปรับปรุง

พันธุ์หรือพัฒนาพันธุ์พืชใหม่ ตลอดจนกรรมวิธีในการปรับปรุงพันธุ์พืช โดยต้องมีรายละเอียดที่ทำให้

สามารถเข้าใจกรรมวิธีดังกล่าวได้อย่างชัดเจน

                        (๔) คำรับรองว่าจะส่งมอบส่วนขยายพันธุ์ของพันธุ์พืชใหม่ที่ขอจดทะเบียนและสาร

พันธุกรรมที่ใช้ในการปรับปรุงพันธุ์หรือพัฒนาพันธุ์พืชใหม่ตาม (๓) ให้แก่พนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อทำ

การตรวจสอบตามเวลาที่พนักงานเจ้าหน้าที่กำหนด

                        (๕) ข้อตกลงแบ่งปันผลประโยชน์ในกรณีที่การใช้พันธุ์พืชพื้นเมืองทั่วไป หรือพันธุ์พืช

ป่า หรือส่วนหนึ่งส่วนใดของพันธุ์พืชดังกล่าวในการปรับปรุงพันธุ์สำหรับใช้ประโยชน์ในทางการค้า

                        (๖) รายการอื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๒๐  ผู้ซึ่งได้ยื่นคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ไว้นอกราชอาณาจักร ถ้ายื่นคำขอ

จดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่นั้นในราชอาณาจักรภายในหนึ่งปีนับแต่วันที่ได้ยื่นคำขอจดทะเบียนนอก

ราชอาณาจักรเป็นครั้งแรก ผู้นั้นจะขอให้ระบุว่าวันที่ได้ยื่นคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่นอก

ราชอาณาจักรเป็นครั้งแรกเป็นวันที่ได้ยื่นคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ในราชอาณาจักรก็ได้

หากประเทศที่ขอจดทะเบียนเป็นครั้งแรกและผู้ขอจดทะเบียนมีสัญชาติของประเทศที่ให้สิทธิทำนอง

เดียวกันแก่บุคคลสัญญาชาติไทย

                        พนักงานเจ้าหน้าที่อาจสั่งให้ผู้ยื่นคำขอตามวรรคหนึ่งส่งสำเนาคำขอจดทะเบียน

พันธุ์พืชใหม่ที่ได้ยื่นไว้ในต่างประเทศพร้อมคำแปลเป็นภาษาไทย หรือหลักฐานอื่นภายในเวลาที่

กำหนดซึ่งจะต้องไม่น้อยกว่าเก้าสิบวัน


                        มาตรา ๒๑  ในการพิจารณาคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ทำการ

ตรวจสอบดังนี้

                        (๑) ตรวจสอบคำขอจดทะเบียนให้ถูกต้องตามมาตรา ๑๙

                        (๒) ตรวจสอบว่ามีลักษณะเป็นพันธุ์พืชตามมาตรา ๑๑ เป็นพันธุ์พืชใหม่ที่มีคุณสมบัติ

ตามมาตรา ๑๒ ไม่ต้องห้ามมิให้จดทะเบียนตามมาตรา ๑๓ วรรคหนึ่ง และผ่านการประเมินตามมาตรา

๑๓ วรรคสอง

                        ทั้งนี้ ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

                        ถ้ามีค่าใช้จ่ายในการตรวจสอบพันธุ์พืชนั้น ให้ผู้ขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ชำระ

ค่าใช้จ่ายเท่าจำนวนที่จ่ายจริงต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งจากพนักงาน

เจ้าหน้าที่ ถ้าผู้ขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ไม่ชำระภายในระยะเวลาที่กำหนดไว้ ให้ถือว่าละทิ้งคำขอ

จดทะเบียน


                        มาตรา ๒๒  เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ได้ตรวจสอบตามมาตรา ๒๑ แล้ว ให้พนักงาน

เจ้าหน้าที่ทำรายงานการตรวจสอบเสนอต่ออธิบดี

                        เมื่ออธิบดีพิจารณารายงานการตรวจสอบของพนักงานเจ้าหน้าที่ตามวรรคหนึ่งแล้ว

เห็นว่าคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ถูกต้องตามมาตรา ๑๙ ให้อธิบดีมีคำสั่งให้ประกาศโฆษณาคำขอ

จดทะเบียนดังกล่าวภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับรายงาน โดยให้ผู้ขอจดทะเบียนเป็นผู้ออก

ค่าใช้จ่ายในการประกาศโฆษณาตามจำนวนที่จ่ายจริง ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดใน

กฎกระทรวง


                        มาตรา ๒๓  ผู้ใดเห็นว่าตนมีสิทธิในพันธุ์พืชใหม่ดีกว่าผู้ขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่

หรือเห็นว่าคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ใดไม่ชอบด้วยมาตรา ๑๒ มาตรา ๑๓ มาตรา ๑๕ มาตรา ๑๖

หรือมาตรา ๒๐  ผู้นั้นจะยื่นคำคัดค้านก็ได้ โดยให้ยื่นต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ภายในเก้าสิบวันนับแต่วัน

เริ่มประกาศโฆษณาตามมาตรา ๒๒

                        เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ได้รับคำคัดค้านตามวรรคหนึ่ง ให้ส่งสำเนาคำคัดค้านไปยังผู้ขอ

จดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ ให้ผู้ขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ยื่นคำโต้แย้งภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับ

สำเนาคำคัดค้าน  ถ้าผู้ขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ไม่ยื่นคำโต้แย้งภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ให้ถือว่า

ละทิ้งคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่นั้น

                        คำคัดค้านและคำโต้แย้งให้ยื่นพร้อมหลักฐานประกอบ


                        มาตรา ๒๔  ในการพิจารณาคำคัดค้านและคำโต้แย้ง ผู้คัดค้านหรือผู้โต้แย้งจะนำ

พยานหลักฐานมาแสดงหรือแถลงเพิ่มเติมก็ได้  ทั้งนี้ ตามระเบียบที่อธิบดีกำหนด

                        ให้อธิบดีวินิจฉัยคำคัดค้านและคำโต้แย้งตามวรรคหนึ่งให้เสร็จสิ้นภายในหกสิบวัน

นับแต่วันที่ได้รับคำคัดค้านหรือคำโต้แย้ง


                        มาตรา ๒๕  ในกรณีที่อธิบดีได้วินิจฉัยว่าผู้คัดค้านเป็นผู้มีสิทธิในพันธุ์พืชใหม่ดีกว่าผู้ขอ

จดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ ให้อธิบดีสั่งยกคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่  ผู้ขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่มี

สิทธิอุทธรณ์คำสั่งของอธิบดีต่อคณะกรรมการภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งของอธิบดี

                        ในกรณีที่ผู้ขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่มิได้อุทธรณ์คำสั่งของอธิบดี หรือได้อุทธรณ์แต่

คณะกรรมการได้วินิจฉัยยืนตามคำสั่งของอธิบดี ถ้าผู้คัดค้านได้ยื่นคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ภายใน

หนึ่งร้อยแปดสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งของอธิบดีหรือคำวินิจฉัยของคณะกรรมการ แล้วแต่กรณี

ให้ถือว่าผู้คัดค้านได้ยื่นคำขอจดทะเบียนในวันเดียวกับวันที่ผู้ขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ยื่นคำขอ

จดทะเบียน และให้ถือว่าการประกาศโฆษณาคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ของผู้ยื่นคำขอเดิมเป็นการ

ประกาศโฆษณาคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ของผู้คัดค้านด้วย


                        มาตรา ๒๖  ในกรณีที่อธิบดีได้วินิจฉัยว่าผู้คัดค้านเป็นผู้ไม่มีสิทธิในพันธุ์พืชใหม่ 

ให้อธิบดีสั่งยกคำคัดค้านนั้น

                        ผู้คัดค้านมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งของอธิบดีต่อคณะกรรมการภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่

ได้รับแจ้งคำสั่งของอธิบดี

                        ให้คณะกรรมการวินิจฉัยอุทธรณ์ให้เสร็จสิ้นภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับ

คำอุทธรณ์


                        มาตรา ๒๗  เมื่อคณะกรรมการได้วินิจฉัยตามมาตรา ๒๕ หรือมาตรา ๒๖ แล้ว ถ้าผู้ขอ

จดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่หรือผู้คัดค้าน แล้วแต่กรณี ไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยของคณะกรรมการให้มีสิทธิ

นำคดีไปสู่ศาลได้ภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัย  ถ้าไม่ดำเนินคดีภายในกำหนดเวลา

ดังกล่าว ให้ถือว่าคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเป็นที่สุด

                        ในกรณีที่ศาลได้มีคำสั่งหรือคำพิพากษาถึงที่สุดให้ผู้คัดค้านเป็นผู้มีสิทธิในพันธุ์พืชใหม่

ให้นำความในมาตรา ๒๕ วรรคสอง มาใช้บังคับโดยอนุโลม


                        มาตรา ๒๘  ถ้าปรากฏว่าคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ไม่ชอบด้วยมาตรา ๑๒

มาตรา ๑๓ มาตรา ๑๕ มาตรา ๑๖ มาตรา ๑๙ หรือมาตรา ๒๐ ให้อธิบดีสั่งยกคำขอจดทะเบียน

พันธุ์พืชใหม่และให้พนักงานเจ้าหน้าที่แจ้งคำสั่งไปยังผู้ขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่รวมทั้งผู้คัดค้าน

ในกรณีที่มีการคัดค้านตามมาตรา ๒๓

                        ถ้าการยกคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ได้กระทำภายหลังจากการประกาศโฆษณาตาม

มาตรา ๒๒ ให้ประกาศโฆษณาคำสั่งยกคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ โดยให้นำความในมาตรา ๒๒

มาใช้บังคับโดยอนุโลม


                        มาตรา ๒๙  เมื่ออธิบดีพิจารณารายงานผลการตรวจสอบของพนักงานเจ้าหน้าที่และ

กระบวนการขอจดทะเบียนโดยตลอดแล้วเห็นว่าไม่มีเหตุขัดข้องในการรับจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ 

ให้อธิบดีมีคำสั่งให้รับจดทะเบียน

                        ให้ผู้ขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ชำระค่าธรรมเนียมการออกหนังสือสำคัญแสดงการ

จดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ภายในหกสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้ง  ถ้าผู้ขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ไม่ชำระ

ค่าธรรมเนียมภายในเวลาที่กำหนด ให้ถือว่าละทิ้งคำขอ

                        เมื่อผู้ขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ได้ชำระค่าธรรมเนียมตามวรรคสองแล้ว ให้พนักงาน

เจ้าหน้าที่จดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่และออกหนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ให้แก่ผู้ขอ

จดทะเบียนภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ได้รับชำระค่าธรรมเนียม

                        หนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ ให้เป็นไปตามแบบที่กำหนดใน

กฎกระทรวง


                        มาตรา ๓๐  ให้อธิบดีประกาศชื่อพันธุ์พืชใหม่ที่ได้รับการจดทะเบียนตามพระราช

บัญญัตินี้ในราชกิจจานุเบกษา


                        มาตรา ๓๑  หนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ ให้มีอายุดังต่อไปนี้

                        (๑) พืชที่ให้ผลผลิตตามลักษณะประจำพันธุ์ได้หลังจากปลูกจากส่วนขยายพันธุ์

ภายในเวลาไม่เกินสองปี ให้มีอายุสิบสองปี

                        (๒) พืชที่ให้ผลผลิตตามลักษณะประจำพันธุ์ได้หลังจากปลูกจากส่วนขยายพันธุ์

ในเวลาเกินกว่าสองปี ให้มีอายุสิบเจ็ดปี

                        (๓) พืชที่ใช้ประโยชน์จากเนื้อไม้ที่ให้ผลผลิตตามลักษณะประจำพันธุ์ได้หลังจากปลูก

จากส่วนขยายพันธุ์ในเวลาเกินกว่าสองปี ให้มีอายุยี่สิบเจ็ดปี

                        อายุหนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ตามวรรคหนึ่ง ให้นับตั้งแต่วันที่

ออกหนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่


                        มาตรา ๓๒  ให้ผู้ได้รับหนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่เป็นผู้ทรงสิทธิ

ในพันธุ์พืชใหม่นั้น

                        ผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชใหม่จะอนุญาตให้บุคคลใดใช้สิทธิในพันธุ์พืชใหม่ของตนหรือจะ

โอนสิทธิในพันธุ์พืชใหม่ให้แก่บุคคลอื่นก็ได้

                        ในกรณีที่บุคคลหลายคนเป็นผู้ทรงสิทธิร่วมกัน การโอนสิทธิหรือการอนุญาตให้บุคคล

อื่นใช้สิทธิจะกระทำได้ก็แต่ด้วยความยินยอมของผู้ทรงสิทธิทุกคน

                        การโอนสิทธิหรือการอนุญาตให้บุคคลอื่นใช้สิทธิตามวรรคสอง ต้องทำเป็นหนังสือและ

จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๓๓  ผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชใหม่มีสิทธิแต่เพียงผู้เดียวในการผลิต ขาย หรือ

จำหน่ายด้วยประการใด นำเข้ามาในราชอาณาจักร ส่งออกนอกราชอาณาจักร หรือมีไว้เพื่อกระทำการ

อย่างหนึ่งอย่างใดดังกล่าวซึ่งส่วนขยายพันธุ์ของพันธุ์พืชใหม่

                        ความในวรรคหนึ่งไม่ใช้บังคับแก่กรณีดังต่อไปนี้

                        (๑) การกระทำเกี่ยวกับพันธุ์พืชใหม่ที่ได้รับความคุ้มครอง โดยไม่มีวัตถุประสงค์เพื่อใช้

เป็นส่วนขยายพันธุ์

                        (๒) การศึกษา ค้นคว้า ทดลอง หรือวิจัยเกี่ยวกับพันธุ์พืชใหม่ที่ได้รับความคุ้มครองเพื่อ

ปรับปรุงพันธุ์หรือพัฒนาพันธุ์พืช

                        (๓) การกระทำเกี่ยวกับพันธุ์พืชใหม่ที่ได้รับความคุ้มครองซึ่งกระทำโดยสุจริต

                        (๔) การเพาะปลูกหรือขยายพันธุ์สำหรับพันธุ์พืชใหม่ที่ได้รับความคุ้มครองโดย

เกษตรกรด้วยการใช้ส่วนขยายพันธุ์ที่ตนเองเป็นผู้ผลิต แต่ในกรณีที่รัฐมนตรีโดยความเห็นชอบของ

คณะกรรมการประกาศให้พันธุ์พืชใหม่นั้นเป็นพันธุ์พืชที่ควรส่งเสริมการปรับปรุงพันธุ์ให้เกษตรกร

สามารถเพาะปลูกหรือขยายพันธุ์ได้ไม่เกินสามเท่าของปริมาณที่ได้มา

                        (๕) การกระทำเกี่ยวกับพันธุ์พืชใหม่ที่ได้รับความคุ้มครอง โดยไม่มีวัตถุประสงค์เพื่อ

การค้า

                        (๖) การขายหรือจำหน่ายด้วยประการใด นำเข้ามาในราชอาณาจักร ส่งออกนอก

ราชอาณาจักรหรือมีไว้เพื่อกระทำการอย่างหนึ่งอย่างใดดังกล่าว ซึ่งส่วนขยายพันธุ์ของพันธุ์พืชใหม่

ที่ได้รับความคุ้มครองซึ่งถูกนำออกจำหน่าย โดยผู้ทรงสิทธิหรือด้วยความยินยอมของผู้ทรงสิทธิ


                        มาตรา ๓๔  ในการขายหรือจำหน่ายด้วยประการใด ซึ่งส่วนขยายพันธุ์ของพันธุ์พืชใหม่

ผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชใหม่ต้องแสดงเครื่องหมายให้ปรากฏที่ส่วนขยายพันธุ์ของพันธุ์พืชใหม่ภาชนะ

บรรจุ หรือหีบห่อของส่วนขยายพันธุ์ของพันธุ์พืชใหม่

                        เครื่องหมายตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามแบบที่อธิบดีกำหนด


                        มาตรา ๓๕  การจดทะเบียนการรับโอนสิทธิในพันธุ์พืชใหม่โดยทางมรดกให้เป็นไปตาม

หลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๓๖  เมื่อมีความจำเป็นในการป้องกันรักษาโรคและส่งเสริมสุขภาพการรักษา

สวัสดิภาพของประชาชน การรักษาและอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและความหลากหลายทางชีวภาพ หรือเพื่อ

ประโยชน์สาธารณะอย่างอื่น  รัฐมนตรีโดยความเห็นชอบของคณะกรมการมีอำนาจประกาศห้ามมิให้

ผลิต ขายหรือจำหน่ายด้วยประการใด นำเข้ามาในราชอาณาจักร หรือส่งออกนอกราชอาณาจักรซึ่ง

พันธุ์พืชใหม่เป็นระยะเวลาตามที่กำหนดไว้ในประกาศได้

                        เพื่อประโยชน์ต่อความมั่นคงของประเทศ ในการรักษาความมั่นคงทางอาหาร

การป้องกันการผูกขาดทางการค้า หรือเพื่อประโยชน์สาธารณะอย่างอื่น รัฐมนตรีโดยความเห็นชอบ

ของคณะกรรมการมีอำนาจออกประกาศอนุญาตให้บุคคลทั่วไปให้กระทำการตามมาตรา ๓๓ วรรคหนึ่ง

ได้ โดยต้องเสียค่าตอบแทนที่เหมาะสมแก่ผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชใหม่  ประกาศดังกล่าวจะต้องกำหนด

ระยะเวลาอนุญาตให้กระทำการและกำหนดอัตราค่าตอบแทนไว้ด้วย

                        หลังจากที่ได้ดำเนินการตามความในวรรคสองแล้ว แต่ยังปรากฏว่าไม่สามารถป้องกัน

หรือบรรเทาเหตุตามวรรคสองได้อย่างมีประสิทธิผล รัฐมนตรีโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการอาจ

มีคำสั่งเพิกถอนหนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่นั้นได้


                        มาตรา ๓๗  เมื่อพ้นกำหนดสามปีนับแต่วันจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ บุคคลอื่นจะยื่น

คำขอใช้สิทธิตามมาตรา ๓๓ วรรคหนึ่ง ต่ออธิบดีก็ได้ ถ้าปรากฏว่าในขณะที่ยื่นคำขอดังกล่าวไม่มีการ

ขายส่วนขยายพันธ์ของพันธุ์พืชใหม่ หรือมีการขายส่วนขยายพันธุ์ดังกล่าวในปริมาณที่ไม่เพียงพอต่อ

ความต้องการของประชาชนภายในราชอาณาจักร หรือขายในราคาสูงเกินควร เว้นแต่ผู้ทรงสิทธิใน

พันธุ์พืชใหม่จะพิสูจน์ได้ว่า การนั้นเกิดขึ้นจากพฤติการณ์ที่ตนไม่สามารถควบคุมได้หรือพันธุ์พืชใหม่

นั้นเป็นสายพันธุ์สำหรับใช้ประโยชน์เพื่อการผลิตเมล็ดพันธุ์ลูกผสม ซึ่งมีการผลิตเมล็ดพันธุ์ลูกผสมใน

ปริมาณที่เพียงพอต่อความต้องการของประชาชนภายในราชอาณาจักรและขายในราคาที่ไม่สูงเกินควร

                        อธิบดีโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการมีอำนาจอนุญาตให้มีการใช้สิทธิตาม

มาตรา ๓๓ วรรคหนึ่งได้ โดยให้ผู้ขอใช้สิทธิจ่ายค่าตอบแทนตามสมควรแก่ผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชใหม่

                        การขอใช้สิทธิในพันธุ์พืชใหม่ การกำหนดค่าตอบแทน และระยะเวลาการใช้สิทธิ

ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๓๘  อธิบดีโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการมีอำนาจเพิกถอนหนังสือสำคัญ

แสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ได้ในกรณี ดังต่อไปนี้

                        (๑) พันธุ์พืชนั้นไม่มีลักษณะตามมาตรา ๑๑ และมาตรา ๑๒

                        (๒) หนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนคุ้มครองพันธุ์พืชใหม่ ออกไปโดยไม่ชอบด้วย

มาตรา ๑๓ มาตรา ๑๕ มาตรา ๑๖ มาตรา ๑๗ มาตรา ๑๙ และมาตรา ๒๐

                        (๓) รายละเอียดในคำขอจดทะเบียนที่ยื่นต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามมาตรา ๑๙ เป็นเท็จ

                        ในกรณีที่มีเหตุตาม (๑) (๒) หรือ (๓) บุคคลใดจะกล่าวอ้างหรือยื่นฟ้องต่อศาล

ขอให้มีคำสั่งเพิกถอนหนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ก็ได้


                        มาตรา ๓๙  ผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชใหม่ต้องชำระค่าธรรมเนียมรายปีตามอัตราและ

วิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง และต้องชำระภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับหนังสือสำคัญแสดง

การจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ และของทุก ๆ ปีถัดไป


                        มาตรา ๔๐  ถ้าผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชใหม่ไม่ชำระค่าธรรมเนียมรายปีตามมาตรา ๓๙

ต้องชำระค่าธรรมเนียมเพิ่มร้อยละสามสิบของเงินค่าธรรมเนียมรายปีที่ค้างชำระ

                        ถ้าผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชใหม่ไม่ชำระค่าธรรมเนียมรายปีและค่าธรรมเนียมเพิ่มภายใน

เก้าสิบวันนับแต่วันสิ้นกำหนดชำระค่าธรรมเนียมรายปีตามมาตรา ๓๙ ให้อธิบดีโดยความเห็นชอบของ

คณะกรรมการมีอำนาจสั่งเพิกถอนหนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่นั้น


                        มาตรา ๔๑  คำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ คำคัดค้านการขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่

หนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ คำขอจดทะเบียนการอนุญาตให้ใช้สิทธิตามหนังสือ

สำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ คำขอจดทะเบียนการโอนสิทธิตามหนังสือสำคัญแสดงการ

จดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ ใบแทนหนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ให้เสียค่าธรรมเนียม

ตามที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๔๒  ในกรณีที่หนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ชำรุดหรือ

สูญหายให้ผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชใหม่ขอรับใบแทนหนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่ได้

ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง


                                                               หมวด ๔

                                              การคุ้มครองพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่น

                       


                        มาตรา ๔๓  พันธุ์พืชที่จะขอจดทะเบียนเป็นพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นตาม

พระราชบัญญัตินี้ต้องประกอบด้วยลักษณะดังต่อไปนี้

                        (๑) เป็นพันธุ์พืชที่มีอยู่เฉพาะในท้องที่ใดท้องที่หนึ่งภายในราชอาณาจักรเท่านั้น

                        (๒) เป็นพันธุ์พืชที่ไม่เคยจดทะเบียนเป็นพันธุ์พืชใหม่


                        มาตรา ๔๔  บุคคลซึ่งบรรลุนิติภาวะแล้วที่ตั้งถิ่นฐานและสืบทอดระบบวัฒนธรรม

ร่วมกันมาโดยต่อเนื่อง ซึ่งได้ร่วมกันอนุรักษ์ หรือพัฒนาพันธุ์พืชที่เข้าลักษณะที่กำหนดไว้ตาม

มาตรา ๔๓ อาจขอขึ้นทะเบียนเป็นชุมชนตามพระราชบัญญัตินี้ โดยตั้งตัวแทนยื่นคำขอเป็นหนังสือ

ต่อผู้ว่าราชการจังหวัดแห่งท้องที่

                        คำขออย่างน้อยต้องมีรายการดังต่อไปนี้

                        (๑) พันธุ์พืชที่ร่วมกันอนุรักษ์ หรือพัฒนา และวิธีดำเนินการในการอนุรักษ์หรือพัฒนา

พันธุ์พืชนั้น

                        (๒) รายชื่อของผู้เป็นสมาชิกชุมชน

                        (๓) สภาพพื้นที่พร้อมทั้งแผนที่สังเขปแสดงเขตพื้นที่ชุมชนและเขตติดต่อ

                        การยื่นคำขอและการพิจารณาอนุมัติขึ้นทะเบียนชุมชนให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และ

วิธีการที่กำหนดในกำกระทรวง


                        มาตรา ๔๕  พันธุ์พืชที่มีอยู่เฉพาะในท้องที่ใดและชุมชนเป็นผู้อนุรักษ์ หรือพัฒนา

พันธุ์พืชดังกล่าวแต่ผู้เดียว ให้ชุมชนนั้นมีสิทธิยื่นคำร้องต่อองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ชุมชนนั้นตั้งอยู่

ในเขตปกครองให้ดำเนินการยื่นคำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นแทนชุมชนดังกล่าวได้

                        เมื่อได้รับคำร้องจากชุมชนตามวรรคหนึ่ง ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นดำเนินการ

ขอจดทะเบียนพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นต่อคณะกรรมการนับแต่วันที่ได้รับเอกสารและข้อมูลที่จำเป็น

ในการขอจดทะเบียนครบถ้วน

                        ในกรณีที่ชุมชนตามวรรคหนึ่งรวมตัวกันจัดตั้งเป็นกลุ่มเกษตรกร หรือสหกรณ์ตาม

กฎหมายว่าด้วยสหกรณ์ ให้กลุ่มเกษตรกรหรือสหกรณ์นั้นมีสิทธิขอจดทะเบียนคุ้มครองพันธุ์พืชพื้นเมือง

เฉพาะถิ่นแทนชุมชนได้


                        มาตรา ๔๖  การขอจดทะเบียน การพิจารณาคำขอจดทะเบียน และการออกหนังสือ

สำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่น ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการและเงื่อนไข

ที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๔๗  เมื่อได้จดทะเบียนคุ้มครองพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นของชุมชนใดแล้ว

ให้ชุมชนนั้นมีสิทธิแต่ผู้เดียวในการปรับปรุงพันธุ์ ศึกษา ค้นคว้า ทดลอง วิจัย ผลิต ขาย ส่งออกนอก

ราชอาณาจักร หรือจำหน่ายด้วยประการใดซึ่งส่วนขยายพันธุ์ของพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่น  ทั้งนี้

ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กลุ่มเกษตรกรหรือสหกรณ์ที่ได้รับหนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียน

พันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นเป็นผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นนั้นแทนชุมชนดังกล่าว

                        ความในวรรคหนึ่งไม่ใช้บังคับแก่กรณีดังต่อไปนี้

                        (๑) การกระทำเกี่ยวกับพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นที่ได้รับความคุ้มครอง โดยไม่มี

วัตถุประสงค์เพื่อใช้เป็นส่วนขยายพันธุ์

                        (๒) การกระทำเกี่ยวกับพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นที่ได้รับความคุ้มครอง ซึ่งกระทำ

โดยสุจริต

                        (๓) การเพาะปลูกหรือขยายพันธุ์สำหรับพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นที่ได้รับความ

คุ้มครอง โดยเกษตรกรด้วยการใช้ส่วนขยายพันธุ์ที่ตนเองเป็นผู้ผลิต แต่ในกรณีที่รัฐมนตรีโดยความ

เห็นชอบของคณะกรรมการประกาศให้พันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นนั้นเป็นพันธุ์พืชที่ควรส่งเสริมการ

ปรับปรุงพันธ์ให้เกษตรกรสามารถเพาะปลูกหรือขยายพันธุ์ได้ไม่เกินสามเท่าของปริมาณที่ได้มา

                        (๔) การกระทำเกี่ยวกับพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นที่ได้รับความคุ้มครอง โดยไม่มี

วัตถุประสงค์เพื่อการค้า


                        มาตรา ๔๘  ผู้ใดเก็บ จัดหา หรือรวบรวมพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นหรือส่วนหนึ่ง

ส่วนใดของพันธุ์พืชดังกล่าว เพื่อการปรับปรุงพันธุ์  ศึกษา ทดลอง หรือวิจัยเพื่อประโยชน์ในทางการค้า

จะต้องทำข้อตกลงแบ่งปันผลประโยชน์ที่ได้รับจากการใช้พันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นนั้น

                        ในการอนุญาตให้ผู้ใดกระทำการตามวรรคหนึ่ง และการทำข้อตกลงแบ่งปัน

ผลประโยชน์ ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กลุ่มเกษตรกร หรือสหกรณ์ที่ได้รับหนังสือสำคัญแสดง

การจดทะเบียนพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่น เป็นผู้ทำนิติกรรมแทนชุมชน  ทั้งนี้ จะต้องได้รับความ

เห็นชอบจากคณะกรรมการก่อน


                        มาตรา ๔๙  ผลประโยชน์ที่ได้รับจากการอนุญาตให้ผู้อื่นใช้สิทธิในพันธุ์พืชพื้นเมือง

เฉพาะถิ่นให้จัดสรรแก่ผู้ซึ่งอนุรักษ์หรือพัฒนาพันธุ์พืชนั้นร้อยละยี่สิบ เป็นรายได้ร่วมกันของชุมชน

ร้อยละหกสิบ และองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กลุ่มเกษตรกรหรือสหกรณ์ที่เป็นผู้ทำนิติกรรมร้อยละยี่สิบ

                        การแบ่งผลประโยชน์ในระหว่างผู้ซึ่งอนุรักษ์หรือพัฒนาพันธุ์พืชให้เป็นไปตามระเบียบ

ที่คณะกรรมการกำหนด

                        ในกรณีที่มีข้อโต้แย้งใด ๆ เกี่ยวกับการจัดสรรผลประโยชน์ตามวรรคหนึ่ง  ให้คณะ

กรรมการเป็นผู้วินิจฉัยชี้ขาด


                        มาตรา ๕๐  ให้นำบทบัญญัติในมาตรา ๓๑ มาใช้บังคับแก่อายุของหนังสือสำคัญแสดง

การจดทะเบียนพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นโดยอนุโลม

                        อายุของหนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นตามวรรคหนึ่ง

อาจขยายเวลาต่อได้คราวละสิบปี หากอธิบดีเห็นว่าพันธุ์พืชนั้นยังประกอบด้วยลักษณะตามมาตรา ๔๓

และชุมชนนั้นยังคงมีคุณสมบัติตามมาตรา ๔๔ และมาตรา ๔๕

                        การขอขยายอายุสิทธิและการอนุญาตให้ขยายอายุสิทธิให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และ

วิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๕๑  ให้นำบทบัญญัติในมาตรา ๓๖ และมาตรา ๓๗ มาใช้บังคับกับพันธุ์พืช

พื้นเมืองเฉพาะถิ่นโดยอนุโลม


                                                            หมวด ๕

                                        การคุ้มครองพันธุ์พืชพื้นเมืองทั่วไปและพันธุ์พืชป่า

                       


                        มาตรา ๕๒  ผู้ใดเก็บ จัดหา หรือรวบรวมพันธุ์พืชพื้นเมืองทั่วไป พันธุ์พืชป่าหรือ

ส่วนหนึ่งส่วนใดของพันธุ์พืชดังกล่าว เพื่อการปรับปรุงพันธุ์  ศึกษา ทดลอง หรือวิจัยเพื่อประโยชน์

ในทางการค้าจะต้องได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ และทำข้อตกลงแบ่งปันผลประโยชน์ โดยให้

นำเงินรายได้ตามข้อตกลงแบ่งปันผลประโยชน์ส่งเข้ากองทุนคุ้มครองพันธุ์พืช  ทั้งนี้ ให้เป็นไปตาม

หลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง

                        ข้อตกลงแบ่งปันผลประโยชน์อย่างน้อยต้องมีรายการดังต่อไปนี้

                        (๑) วัตถุประสงค์ของการเก็บหรือรวบรวมพันธุ์พืช

                        (๒) จำนวนหรือปริมาณของตัวอย่างพันธุ์พืชที่ต้องการ

                        (๓) ข้อผูกพันของผู้ได้รับอนุญาต

                        (๔) การกำหนดความเป็นเจ้าของทรัพย์สินทางปัญญาในผลงานการปรับปรุงพันธุ์ ศึกษา

ทดลอง หรือวิจัยที่ได้มาจากการใช้พันธุ์พืชในข้อตกลง

                        (๕) การกำหนดจำนวน อัตรา และระยะเวลาการแบ่งปันผลประโยชน์ตามข้อตกลง

แบ่งปันผลประโยชน์ในผลิตภัณฑ์ที่ได้มาจากการใช้พันธุ์พืชในข้อตกลง

                        (๖) อายุของข้อตกลง

                        (๗) การยกเลิกข้อตกลง

                        (๘) การกำหนดวิธีการระงับข้อพิพาท

                        (๙) รายการอื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๕๓  ผู้ใดทำการศึกษา ทดลอง หรือวิจัยพันธุ์พืชพื้นเมืองทั่วไป พันธุ์พืชป่าหรือ

ส่วนหนึ่งส่วนใดของพันธุ์พืชดังกล่าวที่มิได้มีวัตถุประสงค์เพื่อประโยชน์ในทางการค้า ให้ปฏิบัติตาม

ระเบียบที่คณะกรรมการกำหนด


หมวด ๖

กองทุนคุ้มครองพันธุ์พืช

                       


                        มาตรา ๕๔  ให้จัดตั้งกองทุนขึ้นกองทุนหนึ่งเรียกว่า "กองทุนคุ้มครองพันธุ์พืช"

ในกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เพื่อเป็นทุนใช้จ่ายในการช่วยเหลือและอุดหนุนกิจการที่เกี่ยวกับการ

อนุรักษ์ การวิจัย และการพัฒนาพันธุ์พืช ประกอบด้วยเงินและทรัพย์สินดังต่อไปนี้

                        (๑) เงินรายได้จากข้อตกลงแบ่งปันผลประโยชน์ตามมาตรา ๕๒

                        (๒) เงินหรือทรัพย์สินที่ได้รับจากการจดทะเบียนคุ้มครองพันธุ์พืช

                        (๓) เงินอุดหนุนจากรัฐบาล

                        (๔) เงินหรือทรัพย์สินที่มีผู้อุทิศให้

                        (๕) ดอกผลและผลประโยชน์อื่นใดที่เกิดจากกองทุน

                        เงินและทรัพย์สินอื่นตามวรรคหนึ่ง ให้ส่งเข้ากองทุนโดยไม่ต้องนำส่งคลังเป็นรายได้

แผ่นดิน


                        มาตรา ๕๕  เงินกองทุนให้ใช้จ่ายเพื่อกิจการดังต่อไปนี้

                        (๑) ช่วยเหลือและอุดหนุนกิจการใด ๆ ของชุมชนที่เกี่ยวกับการอนุรักษ์ การวิจัยและ

การพัฒนาพันธุ์พืช

                        (๒) ให้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นใช้เพื่ออุดหนุนการอนุรักษ์ การวิจัย และการพัฒนา

พันธุ์พืชของชุมชน

                        (๓) เป็นค่าใช้จ่ายในการบริหารกองทุน

                        การบริหารกองทุนและการควบคุมการใช้จ่ายเงินกองทุน ให้เป็นไปตามระเบียบที่

คณะกรรมการกำหนดโดยความเห็นชอบของกระทรวงการคลัง


                        มาตรา ๕๖  ให้มีคณะกรรมการกองทุนคณะหนึ่ง ประกอบด้วยปลัดกระทรวงเกษตร

และสหกรณ์เป็นประธานกรรมการ และบุคคลอื่นซึ่งคณะกรรมการแต่งตั้งไม่เกินเจ็ดคนเป็นกรรมการ

และอธิบดีกรมวิชาการเกษตรเป็นกรรมการและเลขานุการ


                        มาตรา ๕๗  ให้คณะกรรมการกองทุนมีอำนาจหน้าที่ดังต่อไปนี้

                        (๑) เสนอแนวทาง หลักเกณฑ์ เงื่อนไข และลำดับความสำคัญของการใช้จ่ายเงินกองทุน

ตามวัตถุประสงค์ที่กำหนดไว้ในมาตรา ๕๕ ต่อคณะกรรมการ

                        (๒) กำหนดระเบียบเกี่ยวกับหลักเกณฑ์และวิธีการขอจัดสรร ขอเงินช่วยเหลือหรือขอ

เงินอุดหนุนจากกองทุน

                        (๓) พิจารณาจัดสรรเงินกองทุนเพื่อใช้ตามวัตถุประสงค์ที่กำหนดไว้ในมาตรา ๕๕  ทั้งนี้

ตามแนวทาง หลักเกณฑ์ เงื่อนไข และลำดับความสำคัญที่คณะกรรมการกำหนด

                        (๔) พิจารณาอนุมัติคำขอรับการส่งเสริมและช่วยเหลือตามมาตรา ๕๕

                        (๕) ปฏิบัติการอื่นใดตามที่คณะกรรมการมอบหมาย


                        มาตรา ๕๘  ให้นำความในมาตรา ๗ และมาตรา ๘ มาใช้บังคับแก่วาระการดำรง

ตำแหน่งและการพ้นจากตำแหน่งของคณะกรรมการกองทุนโดยอนุโลม

                        ให้นำความในมาตรา ๙ มาใช้บังคับแก่การประชุมของคณะกรรมการกองทุน

โดยอนุโลม


                        มาตรา ๕๙  ให้จัดสรรเงินจากกองทุนคุ้มครองพันธุ์พืชในส่วนที่ได้รับจากการใช้

ประโยชน์พันธุ์พืชพื้นเมืองทั่วไปตามข้อตกลงแบ่งปันผลประโยชน์ตามมาตรา ๕๒ ให้แก่องค์กรปกครอง

ส่วนท้องถิ่นที่เป็นแหล่งที่นำพันธุ์พืชพื้นเมืองทั่วไปมาใช้ประโยชน์ตามหลักเกณฑ์ วิธีการและอัตราที่

กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๖๐ ภายในหนึ่งร้อยยี่สิบวันนับแต่วันสิ้นปีปฏิทิน ให้คณะกรรมการกองทุน

เสนองบดุลและรายงานการรับจ่ายเงินกองทุนในปีที่ล่วงมาแล้วต่อสำนักงานการตรวจเงินแผ่นดินเพื่อ

ตรวจสอบรับรองและเสนอต่อคณะกรรมการ

                        งบดุลและรายงานการรับจ่ายเงินดังกล่าว ให้คณะกรรมการเสนอต่อรัฐมนตรีและให้

รัฐมนตรีเสนอต่อคณะรัฐมนตรีเพื่อทราบและจัดให้มีการประกาศในราชกิจจานุเบกษา


                                                            หมวด ๗

                                        การคุ้มครองสิทธิของผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืช

                       


                        มาตรา ๖๑  ในกรณีที่มีการฝ่าฝืนสิทธิของผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชใหม่หรือผู้ทรงสิทธิใน

พันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นตามมาตรา ๓๓ หรือมาตรา ๔๗ แล้วแต่กรณี ศาลมีอำนาจสั่งให้ผู้ฝ่าฝืนชดใช้

ค่าเสียหายแก่ผู้ทรงสิทธิตามจำนวนที่ศาลเห็นสมควรโดยคำนึงถึงความร้ายแรงของความเสียหาย รวมทั้ง

การสูญเสียผลประโยชน์และค่าใช้จ่ายอันจำเป็นในการบังคับตามสิทธิของผู้ทรงสิทธิด้วย


                        มาตรา ๖๒  บรรดาพันธุ์พืชหรือสิ่งที่อยู่ในความครอบครองของผู้กระทำการอันเป็นการ

ฝ่าฝืนสิทธิของผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชใหม่หรือผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นตามมาตรา ๓๓

หรือมาตรา ๔๗ แล้วแต่กรณี ให้ศาลสั่งริบเสียทั้งสิ้น

                        บรรดาสิ่งที่ศาลสั่งริบ ให้ตกเป็นของแผ่นดิน และให้กรมวิชาการเกษตรนำไป

ดำเนินการตามระเบียบที่อธิบดีกำหนด โดยความเห็นชอบของคณะกรรมการ


หมวด ๘

บทกำหนดโทษ

                       

 

                        มาตรา ๖๓  พนักงานเจ้าหน้าที่ผู้ใดซึ่งมีหน้าที่เกี่ยวกับการจดทะเบียนคุ้มครองพันธุ์พืช

ใหม่เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับกรรมวิธีในการปรับปรุงพันธุ์พืชตามมาตรา ๑๙ (๓) ใช้ ยินยอมให้ผู้อื่นใช้

หรือให้แก่ผู้อื่นซึ่งส่วนขยายพันธุ์ของพันธุ์พืชใหม่ หรือสารพันธุกรรมที่ส่งมอบให้แก่ตนตามคำรับรอง

ตามมาตรา ๑๙ (๔) โดยมิชอบด้วยกฎหมายหรือมิได้รับความยินยอมจากผู้ขอจดทะเบียน ต้องระวาง

โทษจำคุกไม่เกินสองปี หรือปรับไม่เกินสี่แสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ


                        มาตรา ๖๔  ผู้ใดกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่งตามมาตรา ๓๓ หรือมาตรา ๔๗ โดยไม่ได้

รับอนุญาตจากผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชนั้น ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปี หรือปรับไม่เกินสี่แสนบาท

หรือทั้งจำทั้งปรับ


                        มาตรา ๖๕  ผู้ทรงสิทธิในพันธุ์พืชใหม่ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๓๔ ต้องระวางโทษ

จำคุกไม่เกินหนึ่งเดือน หรือปรับไม่เกินสองหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ


                        มาตรา ๖๖  ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๔๘ หรือมาตรา ๕๒ ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน

สองปี หรือปรับไม่เกินสี่แสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ


                        มาตรา ๖๗  ผู้ใดปลอมแปลง หรือใช้เครื่องหมายเลียนแบบ หรือกระทำการใด ๆ

เพื่อให้บุคคลอื่นหลงเข้าใจผิดว่า พันธุ์พืชนั้นเป็นพันธุ์พืชที่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัตินี้

ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่หกเดือนถึงห้าปี และปรับตั้งแต่สองหมื่นถึงสองแสนบาท


                        มาตรา ๖๘  ผู้ใดขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่หรือพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นโดยการ

แสดงข้อความอันเป็นเท็จแก่พนักงานเจ้าหน้าที่เพื่อให้ได้หนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืช

ใหม่ หรือหนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่น แล้วแต่กรณี ต้องระวางโทษ

จำคุกไม่เกินสองปี หรือปรับไม่เกินสี่แสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ


                        มาตรา ๖๙  ในกรณีที่ผู้กระทำความผิดซึ่งต้องรับโทษตามพระราชบัญญัตินี้เป็น

นิติบุคคล ผู้แทนของนิติบุคคลนั้นต้องรับโทษตามที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับความผิดนั้น ๆ ด้วย

เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าการกระทำของนิติบุคคลนั้นได้กระทำโดยตนมิได้รู้เห็นหรือยินยอมด้วย


 

ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

          ชวน หลีกภัย

         นายกรัฐมนตรี


                       

 

                                                              อัตราค่าธรรมเนียม

                       


            ๑. คำขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่                                     ฉบับละ             ๑,๐๐๐ บาท

            ๒. คำคัดค้านการขอจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่                    ฉบับละ             ๑,๐๐๐ บาท

            ๓. หนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่            ฉบับละ             ๑,๐๐๐ บาท

            ๔. ค่าธรรมเนียมรายปีสำหรับการคุ้มครองพันธุ์พืชใหม่     ปีละ                  ๑,๐๐๐ บาท

            ๕. คำขอจดทะเบียนการอนุญาตให้ใช้สิทธิตามหนังสือ

                สำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่                       ฉบับละ                ๕๐๐ บาท

            ๖. คำขอจดทะเบียนการโอนสิทธิตามหนังสือ

                สำคัญแสดงการจดทะเบียนพันธุ์พืชใหม่                       ฉบับละ                ๕๐๐ บาท

            ๗. ใบแทนหนังสือสำคัญแสดงการจดทะเบียน

                 พันธุ์พืชใหม่                                                             ฉบับละ                ๕๐๐ บาท


                       

หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่เป็นการสมควรส่งเสริมให้มีการ

ปรับปรุงพันธุ์และพัฒนาพันธุ์พืช เพื่อให้มีพันธุ์พืชใหม่เพิ่มเติมจากที่มีอยู่เดิม อันเป็นการส่งเสริมการ

พัฒนาทางด้านเกษตรกรรม โดยการส่งเสริมและสร้างแรงจูงใจด้วยการให้สิทธิและความคุ้มครองตาม

กฎหมาย ตลอดจนเพื่อเป็นการอนุรักษ์ และพัฒนาการใช้ประโยชน์พันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่น พันธุ์พืช

พื้นเมืองทั่วไป และพันธุ์พืชป่า เพื่อให้ชุมชนมีส่วนร่วมในการดูแลบำรุงรักษา และใช้ประโยชน์พันธุ์พืช

อย่างยั่งยืน  จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้

 

 

-Unofficial Translation-

 

Varieties Protection Act, B.E. 2542 (1999)

   

BHUMIBOL ADULYADEJ, REX.

Given on the 14th Day of November B.E. 2542;

Being the 54th Year of the Present Reign.

 

His Majesty King Bhumibol Adulyadej is graciously pleased to proclaim that:

Whereas it is expedient to have the law on plant varieties protection;

Whereas this Act contains certain provisions relating to the restriction of rights and liberties of the people, which Section 29 in conjunction with Section 48 and Section 50 of the Constitution of the Kingdom of Thailand allow to be done by virtue of law;

Be it, therefore, enacted by the King, by and with the advice and consent of the National Assembly, as follows:

 

Section 1.

This Act shall be called the “Plant Varieties Protection Act, B.E. 2542 (1999)”.

Section 2.

This Act shall come into force as from the day following the date of its publication in the Government Gazette. *

Section 3.

In this Act,

“plant” means a living organism in the kingdoms of plants and shall include mushroom and seaweed but exclude other micro-organisms;

“plant variety” means a plant grouping of similar or identical genetic and botanical characteristics, with particular features which are uniform, stable and distinct from other grouping in the same species of plant and shall include trees the propagation of which is conducive to the plant grouping of the aforesaid features;

“local domestic plant variety” means a plant variety which exists only in a particular locality within the Kingdom and has never been registered as a new plant variety and which is registered as a local domestic plant variety under this Act;

“wild plant variety” means a plant variety which currently exists or used to exist in the natural habitat and has not been commonly cultivated;

“general domestic plant variety” means a plant variety originating or existing in the country and commonly exploited and shall include a plant variety which is not a new plant variety, a local domestic plant variety or a wild plant variety;

“genetic material” means the chemical material defining particular features of a living organism and capable of being a pattern for self-model and of passing to its next generation.

“genetic modification” means a process for the permanent combination of a genetic material originating from a living organism, be it a natural, induced or synthesized genetic material, with the initial genetic material of a given plant, thereby resulting in a characteristic unfound in its natural setting;

“genotype” means the overall genetic data defining the expression of characteristics of a living organism in conjunction with its environment;

“propagating material” means a plant or any part thereof capable of producing a new plant by an ordinary agricultural means;

“breeder” means a person who has bred or developed a variety and, as a consequence thereof, obtained a new plant variety;

“locality” means a group of people residing and commonly inheriting and passing over culture continually and registered under this Act;

“Commission” means the “Plant Variety Protection Commission;

“competent official” means a person appointed by the Minister for the execution of this Act;

“Director-General” means the Director-General of the Department of Agriculture;

“Minister” means the Minister having charge and control of the execution of this Act.

Section 4.

The Minister of Agriculture and Cooperatives shall have charge and control of the execution of this Act and shall have the power to appoint competent officials, issue Ministerial Regulations prescribing fees not exceeding the rate attached hereto and prescribing other activities and issue Notifications for the execution of this Act.

The Ministerial Regulations and Notifications shall come into force upon its publication in the Government Gazette.

 

CHAPTER I

Plant Variety Protection Commission

 

Section 5.

There shall be a Plant Variety Protection Commission consisting of Permanent Secretary of the Ministry of Agriculture and Cooperatives as Chairman, Secretary-General of the Consumer Protection Board, Director-General of the Department of Internal Trade, Director-General of the Department of Intellectual Property, Director-General of the Department of Fisheries, Director-General of the Royal Forest Department, Director-General of the Department of Agriculture Extension, Director of the National Genetic Engineering and Biological Technology, Director of the Institute of Thai Traditional Medicine, Director of the Botanic Gardens Organization, and twelve qualified members appointed by the Council of Ministers as members, provided that six must be appointed from farmers, one from academics in the field of plant variety breeding in educational institutions, one from academics in the field of natural resources conservation in educational institutions, two from representatives of non-governmental organizations not seeking profit whose activities are related to agriculture and natural resource conservation, and two from representatives of associations whose objects involve the breeding and propagation of plant varieties, as members and Director-General of the Department of Agriculture as member and secretary.

Qualified members who are farmers must have experience in the conservation, development or exploitation of plant varieties and shall be selected from the nomination made by agricultural groups, clubs, associations, farmers' groups or agricultural co-operatives of all regions, and there shall be at least one member from each region.

Qualified members from non-governmental organizations not seeking profit and whose activities are related to agriculture and natural resource conservation under paragraph one shall be selected from the nomination made by such non-governmental organizations.

The selection of qualified members shall be in accordance with the rules and procedure prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 6.

The Commission shall have the following powers and duties:

(1) to submit recommendations to the Minister on the issuance of Ministerial Regulations and Notifications under this Act,

(2) to consider and decide appeals against orders of the Director-General under Section 25 and Section 26;

(3) to give opinions or advice to the Minister with regard to the execution of this Act;

(4) to prescribe regulations with regard to the studies, experimentation, research, breeding or development of or into plant varieties from local domestic plant varieties, general domestic plant varieties and wild plant varieties or any part thereof;

(5) to prescribe regulations with regard to the management of the Plant Varieties Protection Fund;

(6) to lay down rules and procedure for giving special remuneration to State employees or officials who have bred new plant varieties for the agencies to which they are attached;

(7) to determine agencies or institutions to be authorized to examine and appraise biological and environmental safety impacts;

(8) to perform such other acts as prescribed by law to be under the responsibility of the Commission.

Section 7.

A qualified member shall hold office for a term of two years.

The outgoing qualified member may be re-appointed but may not serve for more than two consecutive terms.

Section 8.

In addition to the vacation of office upon the expiration of the term under Section 7, a qualified member vacates office upon:

(1) death;

(2) resignation;

(3) becoming a bankrupt;

(4) being an incompetent or a quasi-incompetent person;

(5) having been imprisoned by a final judgment to a term of imprisonment, except for an offence committed through negligence or a petty offence.

In the case where the qualified member vacates office before the expiration of term, the Council of Minister shall appoint other person to fill the vacancy, but if less than ninety days remain in the term of office of the qualified member, such appointment may be omitted. The person who is appointed to fill the vacancy shall be in office for the remaining term of the person he replaces.

Section 9.

At a meeting of the Commission, the presence of not less than one-half of the total number of members is required to constitute a quorum.

If the Chairman is not present at the meeting or is unable to perform the duty, the members present shall elect one among themselves to preside over the meeting.

A decision of the meeting shall be by a majority of votes. Each member shall have one vote. In the case of an equality of votes, the presiding chairman shall have an additional vote as a casting vote.

In the case where a member is directly or indirectly interested in any particular matter, that member shall not attend the meeting.

Section 10.

In the performance of duties under this Act, the Commission has the power to appoint a sub-committee for performing such act as entrusted by the Commission.

A sub-committee under paragraph one shall have the same powers and duties as those of the Commission in respect of the matter entrusted.

Section 10 shall apply mutatis mutandis to a meeting of a sub-committee.

 

CHAPTER II

Plant Varieties

 

Section 11.

A plant variety under this Act shall be of the following descriptions:

(1) being of uniformity in the particular features of the variety in respect of shape and appearance or in respect of other characteristics resulting from the expression of the genotype specific to such plant variety;

(2) being stable in the particular features of the variety which are capable of expressing such particular features in every cycle of the production of the propagating material of such plant;

(3) having the particular features distinct from other varieties in respect of shape or appearance, or having any characteristic resulting from the expression of the genotype distinct from other plant.

The description of a plant variety under (1) shall not apply to a wild plant variety.

 

CHAPTER III

Protection of New Plant Varieties

 

Section 12.

A plant variety capable of registration as a new plant variety under this Act shall be of the following descriptions:

(1) being a plant variety the propagating material of which has not been exploited, whether by means of sale or distribution in any manner whatsoever, in or outside the Kingdom by the breeder or with the breeder’s consent for more than one year prior to the date of filing the application;

(2) being distinct from other plant varieties existing on the date of filing the application, provided that such distinctness is related to the feature beneficial to the cultivation, consumption, pharmacy, production or transformation, including the distinctness from the following plant varieties:

(a) plant varieties already registered and protected, whether in or outside the Kingdom, prior to the date of filing the application;

(b) plant varieties in respect of which application for registration has been made in the Kingdom and which will subsequently have been registered.

Section 13.

No registration under this Act shall be made of a new plant variety having a severely adverse impact, directly or indirectly, on environment, health or public welfare.

A new plant variety derived from genetic modification may be registered as a new plant variety only upon a successful result of a safety appraisal with regard to environment, health or public welfare conducted by the Department of Agriculture or other agency or institution designated by the Commission, in accordance with the rules and procedure prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 14.

The Minister, with the approval of the Commission, may by publication in the Government Gazette designate any particular type of plant as a new plant to which protection is to be afforded and any particular type of plant as being important to national security.

Section 15.

An applicant for registration of a new plant variety shall be a breeder with the following qualifications:

(1) being of Thai nationality or being a juristic person having a head office in Thailand;

(2) being of the nationality of a country allowing Thai nationals or juristic persons having head offices in Thailand to apply for protection in that country;

(3) being of the nationality of a country which is a party to an international convention or agreement on the protection of plant varieties to which Thailand is also a party;

(4) having a domicile or carrying out real and effective industry or business in Thailand or in a country which is a party to an international convention or agreement on the protection of plant varieties to which Thailand is also a party.

Section 16.

The right to apply for protection of a new plant variety the breeding of which was made by an employee or a contractor hired to work under a contract of employment or a contract of hire for the purpose of breeding a new plant variety shall vest in the employer or the hirer, as the case may be, unless otherwise provided in the contract. In this connection, in registering the new plant variety, the employer or the hirer must also possess the qualifications under (1), (2), (3) or (4) of Section 15.

The right to apply for protection of a plant variety the breeding of which was made by a State official in the performance of official duties shall vest in the agency to which that official is attached.

If the employer, the hirer or the agency to which the State official is attached receives benefit from the breeding of the new plant variety, that employee, contractor or State official shall be rewarded special remuneration in addition to his normal wages or salaries, as the case may be.

The entitlement to the special remuneration under paragraph three shall be in accordance with the rules and procedure prescribed by the Commission.

Section 17.

If several persons have jointly bred or developed a new plant variety, these persons shall have the right to apply for registration thereof jointly.

In the case where any joint breeder refuses to make a joint application for registration or cannot be contacted or does not meet the qualifications set forth in Section 15, other joint breeder(s) may apply for registration of that new plant variety jointly bred in his or their own names.

The joint breeder who fails to join the application for registration may, at any time before the issuance of a certificate of registration of the new plant variety, submit an application for joining the former application. Upon receipt of the latter application, the competent official shall conduct an inquiry as to the applicant’s eligibility therefore. For this purpose, the competent official shall notify the date of inquiry, and furnish a copy of the application to the applicants and the joining applicant.

In conducting the examination under paragraph three, the competent official may summon the applicants and the joining applicant to give statements or explanations or furnish documents or evidence for the purpose of consideration. The competent official shall, upon completion of the examination, submit his opinion to the Director-General. When the Director-General has made a decision, it shall be notified to the applicants and the joining applicant.

Section 18.

In the case where several breeders have individually bred or developed a new and identical plant variety without having done so jointly, the person who first files an application for the protection of the new plant variety shall have the right of priority.

If the applications for registration of the new plant variety under paragraph one are filed on the same day, the applicants shall agree as to whether the rights thereto shall vest solely in one applicant or in several applicants jointly. If such an agreement cannot be reached within the time specified by the Director-General, the parties shall bring an action to the Court within ninety days as from the date of the expiration of the time specified by the Director-General. If no such action is brought to the Court within such time, those persons shall be deemed to have abandoned the applications for registration of the new plant variety.

Section 19.

The application for registration of a new plant variety shall be in accordance with the rules and procedure prescribed in the Ministerial Regulation.

An application shall have the following particulars:

(1) the name of the new plant variety and particulars of essential features of the new plant variety;

(2) the name of the breeder participating in the breeding or developing the new plant variety;

(3) details showing the origin of the new plant variety or the genetic material used in the breeding of the variety or in the development of the new plant variety, including its breeding process, provided that details enabling clear comprehension of such process shall also be included;

(4) a statement that the propagating material of the new plant variety in respect of which the application for registration has been filed and the genetic material used in the breeding or in the development of the new plant variety under (3) will be furnished to the competent official for the purpose of examination thereof within the time specified by the competent official;

(5) an profit-sharing agreement in the case where a general domestic plant variety or a wild plant variety or any part thereof has been used in the breeding of the variety for a commercial purpose.

(6) other items of particulars as prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 20.

The person who has filed an application for registration of a new plant variety outside the Kingdom may, if an application is filed for registration of that new plant variety in the Kingdom within one year as from the date of the first filing of the application outside the Kingdom, make a request for having the date of first filing of the application for registration of the new plant variety outside the Kingdom specified as the date of filing of the application for registration of the new plant variety in the Kingdom, provided that the country in which the first filing of the application has been made grants the similar right to Thai nationals and the applicant is of the nationality of such country.

The competent official may order the applicant under paragraph one to furnish a copy of the application for registration of the new plant variety filed in the foreign country together with its translation into Thai or other evidence within the time prescribed which shall not be less than ninety days.

Section 21.

In considering an application for registration of a new plant variety, the competent official shall examine the following:

(1) examination of the compliance of the application with Section 19;

(2) examination as to the plant variety’s conformity with the description set out in Section 11, its being of the descriptions specified in Section 12, its freedom from prohibitions under Section 13 paragraph one and its having the successful result of the appraisal under Section 13 paragraph two.

Provided that this shall be in accordance with the rules and procedure prescribed in the Ministerial Regulation.

If there incurs any cost in the examination of that plant variety, the applicant for registration shall pay the actual cost to the competent official within sixty days as from the date of the receipt of the notification thereof by the competent official. In the case where the applicant fails to make payment within the specified time, the applicant shall be deemed to have abandoned the application.

Section 22.

When the competent official has made an examination under Section 21, the competent official shall prepare and submit an examination report to the Director-General.

When the Director-General has considered the examination report of the competent official under paragraph one and is of the opinion that the application for registration of the new plant variety is in compliance with Section 19, the Director-General shall, within thirty days as from the date of the receipt of the report, make an order for the publication of such application at the actual expense of the applicant in accordance with the rules and procedure prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 23.

Any person who considers that he has a better right than the applicant for registration of a new plant variety or that the application for registration of a new plant variety is not in compliance with Section 12, Section 13, Section 15, Section 16 or Section 20 may submit an objection to the competent official within ninety days as from the date of the publication under Section 22.

Upon receipt of the objection under paragraph one, the competent official shall furnish a copy thereof to the applicant. The applicant shall submit a counter-objection within ninety days as from the date of the receipt of the copy. If the applicant fails to submit the counter-objection within such period of time, the application for registration of the new plant variety shall be deemed as having been abandoned.

The objection and counter-objection shall be accompanied by supporting documents.

Section 24.

For the purpose of the consideration of the objection and counter-objection, the person addressing the objection and the person addressing the counter-objection may give additional evidence or statements, in accordance with the Regulation prescribed by the Director-General.

The Director-General shall have a decision on the objection and counter-objection under paragraph one within sixty days as from the date of the receipt thereof from the competent official.

Section 25.

In the case where the Director-General gives a decision that the person addressing the objection has the better right than the applicant for registration of the new plant variety, the Director-General shall give an order rejecting the application for registration thereof. The applicant shall have the right to appeal to the Commission against the order of the Director-General within ninety days as from the date of the receipt of the notification of the Director-General’s order.

In the case where the applicant fails to appeal against the order of the Director-General or has made an appeal but the Commission makes a decision affirming the decision of the Director-General, if the person addressing the objection files an application for registration of the new plant variety within one hundred and eighty days as from the date of the receipt of the notification of the Director’s order or the Commission’s decision, as the case may be, it shall be deemed that the person addressing the objection files the application for registration on the day the initial applicant has filed the application and it shall also be deemed that the publication of the application for registration of the new plant variety filed by the initial applicant is the publication of the application filed by the person addressing the objection.

Section 26.

In the case where the Director-General gives a decision that the person addressing the objection has no right in the new plant variety in question, the Director-General shall reject such objection.

The person addressing the objection shall have the right to appeal to the Commission against the order of the Director-General within ninety days as from the date of the receipt of the notification of the Director-General’s order.

The Commission shall have a decision on the appeal within ninety days as from the date of the receipt thereof.

Section 27.

When the Commission has made a decision under Section 25 or Section 26, the applicant for registration of the new plant variety or the person addressing an objection thereto, as the case may be, shall, if dissatisfied with the decision of the Commission, have the right to bring an action before the Court within sixty days as from the date of the receipt of the notification of the decision. If no such action is brought within such period of time, the decision of the Commission shall be deemed final.

In the case where the Court gives a final order or judgment that the person addressing the objection duly has the right in the new plant variety, Section 25 paragraph two shall apply mutatis mutandis.

Section 28.

If it appears that the application for registration of the new plant variety is not in compliance with Section 12, Section 13, Section 15, Section 16, Section 19 or Section 20, the Director-General shall give an order rejecting the application and the competent official shall notify the order to the applicant and to the person addressing the objection in the case where such objection has been made under Section 23.

If the rejection of the application for registration of the new plant variety occurs after the publication under Section 22, the rejection order shall be published and Section 22 shall apply mutatis mutandis.

Section 29.

When the Director-General has thoroughly considered the examination report of the competent official and the registration process and finds no hindrance to the registration of the new plant variety, the Director-General shall give an order for the registration thereof.

The applicant shall pay the fee for the issuance of a certificate of registration of the new plant variety within sixty days as from the date of the receipt of the notification thereof. If the applicant fails to pay the fee within the specified time, it shall be deemed that the application is abandoned.

Upon payment by the applicant of the fee under paragraph two, the competent official shall effect the registration of the new plant variety and issue a certificate of registration thereof to the applicant within seven days as from the date of the receipt of the fee. If the applicant fails to make payment of the fee within the time specified, the application shall be deemed to have been abandoned.

A certificate of registration of a new plant variety shall be in accordance with the form prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 30.

The Director-General shall publish in the Government Gazette new plant varieties registered under this Act.

Section 31.

The certificate of registration of a new plant variety shall be valid for the following terms:

(1) in respect of the plant which is capable of giving such fruits as expected of the specific features of the variety after the cultivation of its propagating material within the period of not over two years: twelve years;

(2) in respect of the plant which is capable of giving such fruits as expected of the specific features of the variety after the cultivation of its propagating material within the period of over two years: seventeen years;

(3) in respect of the plant which is of tree-based utilization and capable of giving fruits in accordance with the specific features of the variety after the cultivation of its propagating material within the period of over two years: twenty seven years.

The term of the certificate of registration of the new plant variety under paragraph one shall commence as from the date of its issuance.

Section 32.

The person to whom a certificate of registration of a new plant variety is issued is the right holder of such new plant variety.

The right holder of the new plant variety may authorize any person to use his rights in his new plant variety or may assign such rights to other persons.

In the case where several persons are joint-right holders, the assignment of rights or the authorization of the use of rights may be made only with the consent of all right holders.

The assignment of rights or the authorization of the use of rights Founder paragraph two shall be made in writing and registered with the competent official in accordance with the rules, procedure and conditions prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 33.

The right holder of a new plant variety has the exclusive right to produce, sell or distribute in any manner, import, export or possess for the purpose of any of the said acts the propagating material of the new plant variety.

The provisions of paragraph one shall not apply to the following circumstances:

(1) the act relating to a protected new plant variety without an intention to use it as propagating material;

(2) the education, study, experiment or research relating to a protected new plant variety for the purpose of breeding or developing plant varieties;

(3) the act relating to a protected new plant variety committed in good faith;

(4) the cultivation or propagation by a farmer of a protected new plant variety from the propagating material made by himself, provided that in the case where the Minister, with the approval of the Commission, publishes that new plant variety as promoted plant variety, its cultivation or propagation by a farmer may be made in the quantity not exceeding three times the quantity obtained;

(5) the act relating to a protected new plant variety for non-commercial purpose;

(6) the sale or distribution by any means, importation or exportation of, or having in possession for the purpose of any of the aforesaid activities, the propagating material of the protected new plant variety which has been distributed by the right holder or with the right holder's consent.

Section 34.

In a sale or distribution of the propagating material of a new plant variety, the right holder of the new plant variety shall display a mark on the propagating material of the new plant variety, its container or package.

The mark under paragraph one shall be in accordance with the form prescribed by the Director-General.

Section 35.

The registration of the transfer of the rights in a new plant variety by way of inheritance shall be in accordance with the rules and procedure prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 36.

When necessity arises for the prevention of diseases, the promotion of health, the maintenance of public welfare, the preservation and conservation of environment and biological diversity or for other public interest, the Minister, with the approval of the Commission, has the power to issue a Notification prohibiting the production, sale, distribution in any manner, importation or exportation of new plant varieties for the period of time specified in the Notification.

For the purposes of the national security, the maintenance of nutritious stability, the prevention of monopoly or for the purpose of other public interests, the Minister, with the approval of the Commission, has the power to issue a Notification authorizing general members of the public to do the acts specified in Section 33 paragraph one, provided that appropriate remuneration shall be paid to the right holder of a new plant variety. Such Notification shall also specify therein the term of the authorization and the rates of remuneration.

If, after action has been taken under paragraph two, it appears that the circumstance under paragraph two cannot be effectively prevented or alleviated, the Minister, with the approval of the Commission, may revoke the certificate of registration of that new plant variety.

Section 37.

Upon the expiration of three years as from the date of the registration of a new plant variety, other persons may file an application with the Director-General for authorization of the use of the rights under Section 33 paragraph one if it appears at the time of such application that there has been no sale of the propagating material of that new plant variety or the sale thereof has been made in the quantity insufficient for the need of the people within the Kingdom or at exorbitant prices unless the right holder can prove that the lack of sale or the sale in the quantity insufficient for the need of the people within the Kingdom or at exorbitant prices is caused by the circumstance beyond his control or that the new plant variety is a derivative intended to be utilized for the sole production of hybrid seeds provided that the hybrid seeds have been produced in such quantity sufficient to the need of the people within the Kingdom and sold at the prices which are not exorbitant.

The Director-General, with the approval of the Commission, has the power to authorize the use of the rights under Section 33 paragraph one upon payment by the applicant of reasonable remuneration to the right holder of the new plant variety.

The application for the authorization of the use of rights in the new plant variety and the determination of remuneration therefore shall be in accordance with the rules, procedure and conditions prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 38.

The Director-General, with the approval of the Commission, has the power to revoke a certificate of registration of a new plant variety in the following circumstances:

(1) such plant variety is not in conformity with the descriptions set forth in Section 11 and Section 12;

(2) the certificate of registration of the new plant variety has been issued inconsistently with Section 13, Section 15, Section 16, Section 17, Section 19 and Section 20;

(3) the particulars stated in the application for registration submitted to the competent official under Section 19 are false.

In the case where there exist the circumstance under (1), (2) or (3), any person may invoke it or bring an action to the Court for an order revoking the certificate of registration of the new plant variety.

Section 39.

The right holder of a new plant variety shall pay an annual fee at the rate and in accordance with the procedure prescribed in the Ministerial Regulation and shall make such payment within ninety days as from the date of the receipt of the certificate of registration of the new plant variety and within such period of every successive year.

Section 40.

The right holder of a new plant variety shall, in the event of his failure to make payment of the annual fee under Section 39, be liable to an additional fee in the amount equivalent to thirty percent of the annual fee in arrears.

If the right holder of a new plant variety fails to pay the annual fee and additional fee within ninety days as from the due date for the payment thereof under Section 39, the Director-General, with the approval of the Commission, shall have the power to revoke the certificate of registration of such new plant variety .

Section 41.

An application for registration of a new plant variety, an objection to the registration of a new plant variety, a certificate of registration of a new plant variety, an application for registration of the licensing of rights under a certificate of registration of a new plant variety, an application for registration of the assignment of rights under a certificate of registration of a new plant variety, a substitute-certificate of registration of a new plant variety shall be subject to such fees as prescribed in the Ministerial Regulations.

Section 42.

In the case where a certificate of registration of a new plant variety is lost or substantially damaged, the right holder of the new plant variety may apply for a substitute-certificate in accordance with the rules and procedure prescribed in the Ministerial Regulation.

 

CHAPTER IV

Protection of Local Domestic Plant Varieties

 

Section 43.

A plant variety capable of registration as a local domestic plant variety under this Act shall be of the following descriptions:

(1) being a plant variety existing only in a particular locality within the Kingdom;

(2) being a plant variety not registered as a new plant variety.

Section 44.

A sui juris person, residing and commonly inheriting and passing over culture continually, who takes part in the conservation or development of the plant variety which is of the descriptions specified in Section 43 may register as a community under this Act. For this purpose, there shall be appointed a representative who shall submit an application in writing to the Changwad Governor of the locality.

The application shall at least contain the following particulars:

(1) the plant variety jointly conserved or developed and the method of its conservation or development;

(2) the names of members of the community;

(3) the landscape together with a concise map showing the boundary of the community and adjacent areas.

The submission of the application and the consideration and approval thereof shall be in accordance with the rules and procedure prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 45.

When a plant variety only exists in any particular locality and has been conserved or developed exclusively by a particular community, that community shall have the right to submit, to the local government organization in whose jurisdiction such community falls, a request for initiating an application for registration of the local domestic plant variety in the name of such community.

Upon receipt of the request from the community under paragraph one, the local government organization shall proceed to apply to the Commission for registration of the local domestic plant variety as from the day documents and information necessary for the registration have duly been obtained.

In the case where the community under paragraph one is formed as a farmers' group or co-operative under the law on co-operatives, such farmers' group or cooperative shall have the right to apply for registration of the local domestic plant variety on behalf of the community.

Section 46.

The application for registration, the consideration of the application and the issuance of a certificate of registration of a local domestic plant variety shall be in accordance with the rules and procedure prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 47.

When registration has been made for the protection of a local domestic plant variety of any locality, that locality shall have the exclusive right to develop, study, conduct an experiment or research in, produce, sell, export or distribute by any means the propagating material thereof. For this purpose, the local government organization, farmers' group or co-operative to which the certificate of registration of the local domestic plant variety has been granted shall be the right holder of such plant variety in the name of the said locality.

The provisions of paragraph one shall not apply to the following circumstances:

(1) the act relating to a protected local domestic plant variety without an intention to use it as propagating material;

(2) the act relating to a protected local domestic plant variety committed in good faith;

(3) the cultivation or propagation by a farmer of a protected local domestic plant variety from the propagating material made by himself, provided that in the case where the Minister, with the approval of the Commission, publishes that local domestic plant variety as promoted plant variety, its cultivation or propagation by a farmer may be made in the quantity not exceeding three times the quantity obtained;

(4) the act relating to a protected local domestic plant variety for noncommercial purpose.

Section 48.

A person who collects, procures or gathers a local domestic plant variety or any part thereof for the purposes of variety development, education, experiment or research for commercial interest shall make a profit-sharing agreement in relation to the profits derived from the use of such local domestic plant variety.

In authorizing any person to carry out the act under paragraph one and in making the profit-sharing agreement, the local government organization, farmers' group or co-operative to which the certificate of registration of the local domestic plant variety is granted shall make the agreement in the name of the community, provided that approval of the Commission shall first be obtained.

Section 49.

Twenty percent of the profits derived from authorizing another person to use the rights in the local domestic plant variety shall be allocated to the persons who conserve or develop the plant variety, and sixty percent thereof to the community as its common revenue and twenty percent thereof to the local government organization, the farmer's group or the co-operative that makes the

agreement.

The profit-sharing among the persons who conserve or develop the plant variety shall be in accordance with the regulations prescribed by the Commission.

In the case of any dispute in connection with the allocation of profits under paragraph one, it shall be decided by the Commission.

Section 50.

Section 31 shall apply mutatis mutandis to the term for which a certificate of registration of a local domestic plant variety is granted.

The term of the certificate of registration of a local domestic plant variety under paragraph one may be extended for each term of ten years if the Director-General considers that such plant variety is still of the descriptions specified in Section 43 and such community is still of the description specified in Section 44 and Section 45.

The application for extension of the term of protection and the permission thereof shall be in accordance with the rules and procedure prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 51.

Section 36 and Section 37shall apply mutatis mutandis to a local domestic plant variety.

 

CHAPTER V

Protection of General Domestic Plant Varieties and Wild Plant Varieties

 

Section 52.

A person who collects, procures or gathers general domestic plant varieties, wild plant varieties or any part of such plant varieties for the purposes of variety development, education, experiment or research for commercial interest shall obtain permission from the competent official and make a profit-sharing agreement under which the income accruing therefrom shall be remitted to the Plant Varieties Protection Fund in accordance with the rules, procedure and conditions prescribed in the Ministerial Regulation.

The profit-sharing agreement shall at least have the following particulars:

(1) the purposes of the collection and gathering of the plant variety;

(2) the amount or quantity of samples of the intended plant variety;

(3) the obligations of the person to whom permission is granted;

(4) the stipulation as to intellectual property rights in the products which result from the development, study, experiment or research of or into the plant variety and which are derived from the use of the plant variety under the agreement;

(5) the stipulation as to the amount or rate of, or the term for, the profit-sharing under the profit-sharing agreement in respect of products derived from the use of the plant variety thereunder;

(6) the term of the agreement;

(7) the revocation of the agreement;

(8) the stipulation as to the dispute settlement procedure;

(9) other items of particulars as prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 53.

A person who conducts a study, an experiment or research of or into a general domestic plant variety or a wild plant variety or any part thereof for a non-commercial purpose shall comply with the Regulation prescribed by the Commission.

 

CHAPTER VI

Plant Varieties Protection Fund

 

Section 54.

There shall be established in the Ministry of Agriculture and Cooperatives a fund call the “Plant Varieties Protection Fund” to expended for the purposes of assisting and subsidizing activities related to the plant varieties conservation, research and development, consisting of the following property:

(1) income accruing from profit-sharing agreements under Section 52;

(2) money or property received from the registration of plant varieties;

(3) subsidies from the Government;

(4) donated money or property;

(5) fruits or other benefits accruing from the Fund.

Money or other property under paragraph one shall be remitted to the Fund without having to remit the same as State revenue.

Section 55.

The money in the Fund shall be expended for the following activities:

(1) assisting and subsidizing any activities of communities in connection with the conservation, research and development of plant varieties;

(2) serving as expenses of local government organizations for the purposes of their subsidizing the conservation, research and development of plant varieties of communities;

(3) serving as expenses in the management of the Fund.

The management of the Fund and the control of the expenses therefrom shall be in accordance with the Regulation prescribed by the Commission with the approval of the Ministry of Finance.

Section 56.

There shall be a Fund Committee consisting of Permanent Secretary of the Ministry of Agriculture and Co-operatives as the Chairman and not less than seven other members appointed by the Commission and the Director-General of the Department of Agriculture shall be the secretary and a member.

Section 57.

The Fund Committee shall have the powers and duties as follows:

(1) to propose to the Commission directions, rules, conditions for as well as priorities of the disposition of the money in the Fund within the objects specified in Section 55;

(2) to prescribe regulations in connection with rules and procedure for the allocation of, and the request for, grants or subsidies from the Fund;

(3) to consider and allocate the money in the Fund as expenses within the objects specified in Section 55, in accordance with the directions, rules, conditions and priorities determined by the Commission;

(4) to consider and approve the request for the promotion and assistance under Section 55;

(5) to perform any other activities as entrusted by the Commission.

Section 58.

Section 7 and Section 8 shall apply to the term of office and the vacation of office of the Fund Committee mutatis mutandis.

Section 9 shall apply to a meeting of the Fund Committee mutatis mutandis.

Section 59.

The money forming the Plant Varieties Protection Fund and accruing from the exploitation of general domestic plant varieties under profit-sharing agreements under Section 52 shall be allocated to the local government organization which is the source of the exploitation of such general domestic plant varieties, in accordance with the rules, procedure and rate prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 60.

Within one hundred and twenty days as from the end of a calendar year, the Fund Committee shall present a balance-sheet and the statements showing the revenues and expenses in the Fund during the previous year to the Office of the Auditor-General for its inspection and audit and shall then present them to the Commission.

The Commission shall submit such balance-sheet and statements of revenues and expenses to the Minister and the Minister shall submit them to the Council of Ministers for information and publish them in the Government Gazette.

 

CHAPTER VII

Protection of Rights of Right Holders of Plant Varieties

 

Section 61.

In the case where there is an infringement of the right of the right holder of a new plant variety or the right holder of a local domestic plant variety under Section 33 or Section 47, as the case may be, the Court has the power to order the person committing the infringement to pay the right holder such amount of compensation as the Court deems appropriate, having regard to the gravity of the damage and loss of benefits, as well as the costs necessary for the enforcement of rights of the right holder.

Section 62.

All plant varieties or articles in possession of the person committing the act infringing the right of the right holder of a new plant variety or the right holder of a local domestic plant variety under Section 33 or Section 47, as the case may be, shall be confiscated.

All articles confiscated by the Court shall vest in the State and shall be proceeded with by the Department of Agriculture in accordance with the regulations prescribed by the Director-General with the approval of the Commission.

 

CHAPTER VIII

Penalties

 

Section 63.

Any competent official, having the responsibility in connection with registration of new plant varieties for protection thereof, unlawfully or without consent of the applicant for registration, uses or allows other persons to use or gives to other persons the propagating material of the new plant variety or the genetic material which has been presented to him as in the statement under Section 19 (4) shall be liable to imprisonment for a term not exceeding two years or to a fine not exceeding four hundred thousand Baht or to both.

Section 64.

Any person who commits any act under Section 33 or Section 47 without authorisation from the right holder of the plant variety shall be liable to imprisonment for a term not exceeding two years or to a fine not exceeding four hundred thousand Baht or to both.

Section 65.

Any right holder of a new plant variety who fails to comply with Section 34 shall be liable to imprisonment for a term not exceeding one month or to a fine not exceeding twenty thousand Baht or to both.

Section 66.

Any person who fails to comply with Section 48 or Section 52 shall be liable to imprisonment for a term not exceeding two years or to a fine not exceeding four hundred thousand Baht or to both.

Section 67.

Any person who forges or imitates a mark or does any act for the purpose of misleading other persons that a given plant variety is the protected plant variety under this Act shall be liable for imprisonment for a term of six months to five years and to a fine of twenty thousand to two hundred thousand Baht.

Section 68.

Any person who, in applying for registration of a new plant variety or local domestic plant variety, gives false statements to the competent official with a view to obtaining a certificate of registration of the new plant variety or a certificate of registration of the local domestic plant variety, as the case may be, shall be liable to imprisonment for a term not exceeding two years or to a fine not

exceeding four hundred thousand Baht or to both.

Section 69.

In the case where the person who commits an offence punishable under this Act is a juristic person, the persons representing that juristic person shall also be liable to the penalty imposed by the law for such offence unless it is proved that the act of such juristic person has been committed without their knowledge or consent.

 

 

Countersigned by Mr. Chuan Leekpai as Prime Minister

 

Fees

1. An Application for Registration of a New Plant Variety 1,000 Baht each

2. An Application for an Objection to an Application for Registration of a New Plant Variety 1,000 Baht each

3. A Certificate of Registration of a New Plant Variety 1,000 Baht each

4. Annual Fee for the Protection of a New Plant Variety1,000 Baht per year.

5. An Application for Registration of Authorization of the Use of Rights under a Certificate of Registration of a New Plant Variety 500 Baht each

6. An Application for Registration of the Assignment of Rights under a Certificate of Registration of a New Plant Variety 500 Baht each

7. Substitute Certificate of Registration of a New Plant Variety 500 Baht each Certified correct translation

 

 

พระราชบัญญัติ

คุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม

พ.ศ. ๒๕๔๓


                       

 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.

ให้ไว้ ณ วันที่ ๔ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๓

เป็นปีที่ ๕๕ ในรัชกาลปัจจุบัน


                        พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า

                        โดยที่เป็นการสมควรให้มีกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม

                        พระราชบัญญัตินี้มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๔๘ และมาตรา ๕๐ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยบัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย

                        จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้


                        มาตรา ๑  พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า "พระราชบัญญัติคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม พ.ศ. ๒๕๔๓"


                        มาตรา ๒* พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

                        *[รก.๒๕๔๓/๔๑ก/๒๘/๑๒ พฤษภาคม ๒๕๔๓]


หมวด ๑

บททั่วไป


                       


                        มาตรา ๓  ในพระราชบัญญัตินี้

                        "วงจรรวม" หมายความว่า  ผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปหรือกึ่งสำเร็จรูปที่ทำหน้าที่ทางอิเล็กทรอนิกส์ อันประกอบด้วยชิ้นส่วนที่สามารถกระตุ้นให้เกิดการปฏิบัติการทางอิเล็กทรอนิกส์   รวมอยู่ด้วยและส่วนเชื่อมต่อที่เชื่อมชิ้นส่วนเหล่านั้นทั้งหมด หรือบางส่วนเข้าด้วยกัน ซึ่งได้จัดวาง     เป็นชั้นในลักษณะที่ผสานรวมกันอยู่บนหรือในวัตถุกึ่งตัวนำชิ้นเดียวกัน

                        "แบบผังภูมิ" หมายความว่า  แบบ  แผนผัง หรือภาพที่ทำขึ้นไม่ว่าจะปรากฏใน   รูปแบบหรือวิธีใดเพื่อให้เห็นถึงการจัดวางให้เป็นวงจรรวม

                         "หนังสือสำคัญแบบผังภูมิ" หมายความว่า  หนังสือสำคัญที่ออกให้เพื่อคุ้มครอง      แบบผังภูมิตามพระราชบัญญัตินี้

                        "การหาประโยชน์ในเชิงพาณิชย์" หมายความว่า  การแสวงหาประโยชน์โดยการขาย ให้เช่า หรือโดยการกระทำอื่นใดเพื่อให้ได้มาซึ่งค่าตอบแทนหรือประโยชน์อื่นใด และให้หมายความรวมถึงการนำเสนอเพื่อการแสวงหาประโยชน์ด้วย

                         "ผู้ทรงสิทธิ" หมายความว่า  ผู้ซึ่งได้รับหนังสือสำคัญแบบผังภูมิและให้หมายความรวมถึงผู้รับโอนด้วย

                        "คณะกรรมการ" หมายความว่า  คณะกรรมการแบบผังภูมิ

                        "พนักงานเจ้าหน้าที่" หมายความว่า  ผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้

                        "อธิบดี" หมายความว่า  อธิบดีกรมทรัพย์สินทางปัญญา

                        "รัฐมนตรี" หมายความว่า  รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้


                        มาตรา ๔  ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ และ   ให้อำนาจแต่งตั้งพนักงานเจ้าหน้าที่ ออกกฎกระทรวงกำหนดค่าธรรมเนียมไม่เกินอัตราตามบัญชีท้ายพระราชบัญญัตินี้ ลดหรือยกเว้นค่าธรรมเนียม และกำหนดกิจการอื่นเพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้

                        กฎกระทรวงนั้น  เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้วให้ใช้บังคับได้


                        มาตรา ๕  การคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวมให้เป็นไปตามที่กำหนดในพระราชบัญญัตินี้ และไม่อยู่ในบังคับกฎหมายว่าด้วยสิทธิบัตร


หมวด ๒

การคุ้มครองแบบผังภูมิ


                       

 

ส่วนที่ ๑

การขอรับความคุ้มครองแบบผังภูมิ


                       

 

                        มาตรา ๖  แบบผังภูมิที่สามารถขอรับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัตินี้ได้แก่

                        (๑) แบบผังภูมิที่ผู้ออกแบบได้สร้างสรรค์ขึ้นเองและไม่เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไป          ในอุตสาหกรรมวงจรรวม

                        (๒) แบบผังภูมิที่ผู้ออกแบบได้สร้างสรรค์ขึ้นใหม่โดยนำเอาชิ้นส่วน ส่วนเชื่อมต่อ   แบบผังภูมิหรือวงจรรวมอันเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปในอุตสาหกรรมวงจรรวมมาจัดวางใหม่ในลักษณะ  ที่ทำให้เกิดเป็นแบบผังภูมิที่ไม่เป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไปในอุตสาหกรรมวงจรรวม


                        มาตรา ๗  ผู้ออกแบบแบบผังภูมิเป็นผู้มีสิทธิขอรับความคุ้มครองแบบผังภูมิตามพระราชบัญญัตินี้


                        มาตรา ๘  สิทธิขอรับความคุ้มครองแบบผังภูมิที่ผู้ออกแบบได้สร้างสรรค์ขึ้นในฐานะพนักงานหรือลูกจ้างให้ตกเป็นของพนักงานหรือลูกจ้างนั้น เว้นแต่จะมีหนังสือตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น

                        ในกรณีที่ผู้ออกแบบได้สร้างสรรค์แบบผังภูมิขึ้นโดยการรับจ้างบุคคลอื่น ให้ผู้ว่าจ้าง เป็นผู้มีสิทธิขอรับความคุ้มครองในแบบผังภูมินั้น เว้นแต่จะมีหนังสือตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น


                        มาตรา ๙  ส่วนราชการ หน่วยงานของรัฐ รัฐวิสาหกิจ ราชการส่วนท้องถิ่น หรือ   องค์กรอื่นของรัฐที่เป็นนิติบุคคลย่อมมีสิทธิขอรับความคุ้มครองในแบบผังภูมิที่ได้สร้างสรรค์ขึ้น       โดยการจ้างหรือตามคำสั่งหรือในความควบคุมขององค์กรนั้น เว้นแต่จะมีหนังสือตกลงกันไว้เป็น    อย่างอื่น


                        มาตรา ๑๐  สิทธิขอรับความคุ้มครองแบบผังภูมิย่อมโอนและรับมรดกกันได้ การโอนสิทธิขอรับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัตินี้  ต้องทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้โอนและผู้รับโอน


                        มาตรา ๑๑  ถ้ามีบุคคลหลายคนสร้างสรรค์แบบผังภูมิร่วมกัน บุคคลเหล่านั้นมีสิทธิขอรับความคุ้มครองในแบบผังภูมินั้นร่วมกัน

                        ในกรณีที่ผู้ออกแบบแบบผังภูมิร่วมคนใดไม่ยอมร่วมขอรับความคุ้มครองแบบผังภูมิหรือติดต่อไม่ได้ หรือไม่มีสิทธิขอรับความคุ้มครองในแบบผังภูมิ  ผู้ออกแบบแบบผังภูมิคนอื่นจะขอรับความคุ้มครองสำหรับแบบผังภูมิที่ได้สร้างสรรค์ร่วมกันนั้นในนามของตนเองก็ได้

                        ผู้ออกแบบแบบผังภูมิร่วมซึ่งไม่ได้ร่วมขอรับความคุ้มครองแบบผังภูมิจะยื่นคำขอ    เข้าเป็นผู้ร่วมขอรับความคุ้มครองแบบผังภูมิเมื่อใดก็ได้ก่อนมีการออกหนังสือสำคัญแบบผังภูมิให้แก่ผู้ออกแบบร่วมซึ่งได้ยื่นคำขอรับความคุ้มครองไว้ก่อนแล้ว  โดยยื่นคำขอพร้อมด้วยพยานหลักฐานที่แสดงว่าผู้ขอเป็นผู้ออกแบบร่วมจริง และให้พนักงานเจ้าหน้าที่สอบสวนว่าผู้ขอเป็นผู้ออกแบบร่วมกันหรือไม่และรายงานให้อธิบดีทราบเพื่อมีคำวินิจฉัย  ในการนี้ ให้แจ้งกำหนดวันสอบสวนและส่งสำเนา  คำขอไปยังผู้ขอรับความคุ้มครองและผู้ร่วมขอรับความคุ้มครองแบบผังภูมิคนอื่นด้วย

                        ผู้ออกแบบแบบผังภูมิร่วมมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งของอธิบดีต่อคณะกรรมการได้ภายใน  เก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งนั้น การอุทธรณ์ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

                        เมื่อคณะกรรมการมีคำวินิจฉัยแล้ว ถ้าผู้ออกแบบแบบผังภูมิร่วมไม่เห็นด้วยกับ         คำวินิจฉัยของคณะกรรมการ ให้มีสิทธินำคดีไปสู่ศาลได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยนั้น  ถ้าไม่ดำเนินคดีภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ให้ถือว่าคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเป็นที่สุด

                        การยื่นคำขอและการสอบสวนตามวรรคสาม ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๑๒  ในกรณีที่บุคคลหลายคนต่างสร้างสรรค์แบบผังภูมิที่เหมือนกันโดยมิได้สร้างสรรค์ร่วมกัน ให้ผู้ยื่นคำขอรับความคุ้มครองก่อนเป็นผู้มีสิทธิได้รับความคุ้มครองแบบผังภูมิ      ในกรณีที่ยื่นคำขอรับความคุ้มครองในวันเดียวกัน ให้ผู้ขอรับความคุ้มครองทำความตกลงกันว่าจะให้บุคคลใดเป็นผู้มีสิทธิได้รับความคุ้มครองแต่ผู้เดียวหรือมีสิทธิได้รับความคุ้มครองร่วมกัน  ถ้าตกลงกันไม่ได้ภายในระยะเวลาที่อธิบดีกำหนด ให้ผู้ยื่นคำขอรับความคุ้มครองในลำดับก่อนในวันดังกล่าวเป็น   ผู้มีสิทธิได้รับความคุ้มครอง


                        มาตรา ๑๓  บุคคลซึ่งจะมีสิทธิขอรับความคุ้มครองแบบผังภูมิตามพระราชบัญญัตินี้ต้องมีคุณสมบัติอย่างใดอย่างหนึ่งดังต่อไปนี้

                        (๑) มีสัญชาติไทย หรือเป็นนิติบุคคลที่มีสำนักงานแห่งใหญ่ตั้งอยู่ในประเทศไทย

                        (๒) มีสัญชาติของประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาหรือความตกลงระหว่างประเทศเกี่ยวกับการคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวมซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย

                        (๓) มีภูมิลำเนาหรือสถานที่ประกอบธุรกิจที่เกี่ยวกับการสร้างสรรค์แบบผังภูมิหรือ   การผลิตวงจรรวมอย่างจริงจังในประเทศไทยหรือประเทศที่เป็นภาคีแห่งอนุสัญญาหรือความตกลงระหว่างประเทศเกี่ยวกับการคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวมซึ่งประเทศไทยเป็นภาคีอยู่ด้วย


ส่วนที่ ๒

การจดทะเบียนแบบผังภูมิและระยะเวลาการคุ้มครอง


                       


                        มาตรา ๑๔  บุคคลซึ่งมีสิทธิขอรับความคุ้มครองตามที่กำหนดในมาตรา ๗ มาตรา ๘ มาตรา ๙  มาตรา ๑๐  มาตรา ๑๑  หรือมาตรา ๑๒ ซึ่งมีคุณสมบัติตามมาตรา ๑๓  มีสิทธิยื่นขอ         จดทะเบียนเพื่อคุ้มครองแบบผังภูมิได้

                        ในกรณีที่ได้นำแบบผังภูมิออกหาประโยชน์ในเชิงพาณิชย์แล้ว ไม่ว่าในหรือนอกราชอาณาจักร การยื่นขอจดทะเบียนแบบผังภูมิดังกล่าวต้องกระทำภายในสองปีนับแต่วันที่ได้นำแบบ   ผังภูมินั้นออกหาประโยชน์ในเชิงพาณิชย์เป็นครั้งแรก

                        แบบผังภูมิที่ไม่มีการนำออกหาประโยชน์ในเชิงพาณิชย์ภายในสิบห้าปีนับแต่วันที่สร้างสรรค์แบบผังภูมินั้นเสร็จสิ้น ไม่อาจขอจดทะเบียนได้


                        มาตรา ๑๕  การขอจดทะเบียนแบบผังภูมิเพื่อขอรับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัตินี้ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง

                        คำขอจดทะเบียนต้องมีรายการอย่างน้อยดังต่อไปนี้

                        (๑) ชื่อ สัญชาติ ภูมิลำเนา และที่อยู่ของผู้ออกแบบ รวมทั้งการโอนสิทธิขอรับ        ความคุ้มครอง หากมีการโอนสิทธิดังกล่าว

                        (๒) วันที่สร้างสรรค์แบบผังภูมิและวันที่ได้นำแบบผังภูมิออกหาประโยชน์ในเชิงพาณิชย์เป็นครั้งแรก พร้อมทั้งรายละเอียดเกี่ยวกับการนำออกหาประโยชน์

                        (๓) ภาพวาด หรือภาพถ่ายลายเส้นที่แสดงแบบผังภูมิ หรือสิ่งอื่นที่ให้ผลในลักษณะเดียวกัน  รวมทั้งข้อมูลการทำงานทางด้านอิเล็กทรอนิกส์ของวงจรรวมนั้น

                        (๔) ตัวอย่างของวงจรรวมที่มีแบบผังภูมิปรากฏในกรณีที่มีการนำออกหาประโยชน์ในเชิงพาณิชย์แล้ว และ

                        (๕) รายการอื่นที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๑๖  ในการจดทะเบียนแบบผังภูมิ  ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ตรวจสอบคำขอ        จดทะเบียนให้ถูกต้องตามมาตรา ๑๔ และมาตรา ๑๕  และทำรายงานการตรวจสอบเสนอต่ออธิบดี


                        มาตรา ๑๗  ในกรณีที่คำขอจดทะเบียนแบบผังภูมิเป็นไปตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดในมาตรา ๑๔ และมาตรา ๑๕ ให้อธิบดีมีคำสั่งรับจดทะเบียน ออกหนังสือสำคัญแบบผังภูมิให้แก่ผู้ขอ     จดทะเบียน ประกาศโฆษณาการรับจดทะเบียน และมีหนังสือแจ้งให้ผู้ขอจดทะเบียนชำระค่าธรรมเนียมการออกหนังสือสำคัญแบบผังภูมิและค่าธรรมเนียมการประกาศโฆษณา  ทั้งนี้ ตามวิธีการและระยะเวลาที่กำหนดในกฎกระทรวง

                        หากผู้ขอจดทะเบียนแบบผังภูมิไม่ชำระค่าธรรมเนียมตามวรรคหนึ่ง  ให้ถือว่าผู้ขอ    จดทะเบียนละทิ้งคำขอจดทะเบียน

                        หนังสือสำคัญแบบผังภูมิให้เป็นไปตามแบบที่กำหนดในกฎกระทรวง

                        ในกรณีที่หนังสือสำคัญแบบผังภูมิสูญหาย หรือชำรุดในสาระสำคัญ  ให้ผู้ทรงสิทธิขอรับใบแทนหนังสือสำคัญแบบผังภูมิได้ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๑๘  ในกรณีที่คำขอจดทะเบียนแบบผังภูมิไม่เป็นไปตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดในมาตรา ๑๔ หรือมาตรา ๑๕  ให้อธิบดีมีคำสั่งยกคำขอจดทะเบียนและให้มีหนังสือแจ้งคำสั่งพร้อมด้วยเหตุผลให้ผู้ขอจดทะเบียนทราบโดยไม่ชักช้า

                        ผู้ขอจดทะเบียนมีสิทธิอุทธรณ์คำสั่งของอธิบดีต่อคณะกรรมการได้ภายในเก้าสิบวัน   นับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งนั้น  การอุทธรณ์ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

                        เมื่อคณะกรรมการมีคำวินิจฉัยแล้ว  ถ้าผู้ขอจดทะเบียนไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยของคณะกรรมการ ให้มีสิทธินำคดีไปสู่ศาลได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยนั้น  ถ้าไม่ดำเนินคดีภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ให้ถือว่าคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเป็นที่สุด


                        มาตรา ๑๙  สิทธิในแบบผังภูมิจะได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัตินี้เมื่อได้รับจดทะเบียนและออกหนังสือสำคัญให้แล้ว

                        หนังสือสำคัญแบบผังภูมิให้มีอายุสิบปีนับแต่วันที่ยื่นขอจดทะเบียนตามพระราชบัญญัตินี้ หรือวันที่นำแบบผังภูมิออกหาประโยชน์ในเชิงพาณิชย์เป็นครั้งแรกไม่ว่าในหรือนอกราชอาณาจักร แล้วแต่วันใดจะเกิดขึ้นก่อน  แต่ทั้งนี้ไม่เกินสิบห้าปีนับแต่วันที่สร้างสรรค์แบบผังภูมินั้นเสร็จสิ้นแล้ว


                        มาตรา ๒๐  ผู้ทรงสิทธิต้องเสียค่าธรรมเนียมรายปีตามที่กำหนดในกฎกระทรวง โดยเริ่มตั้งแต่ปีที่สองของอายุการคุ้มครองแบบผังภูมิ และต้องชำระภายในหกสิบวันนับแต่วันเริ่มต้นระยะเวลาของปีที่สองนั้นและของปีต่อไปทุกปี

                        ถ้าผู้ทรงสิทธิไม่ชำระค่าธรรมเนียมรายปีตามวรรคหนึ่ง ต้องเสียค่าธรรมเนียมเพิ่ม   ร้อยละสามสิบของเงินค่าธรรมเนียมรายปี

                        ถ้าผู้ทรงสิทธิไม่ชำระค่าธรรมเนียมรายปีและค่าธรรมเนียมเพิ่มภายในหกเดือนนับแต่วันสิ้นกำหนดชำระค่าธรรมเนียมรายปีตามวรรคหนึ่ง ให้ถือว่าสิทธิในแบบผังภูมินั้นสิ้นสุดลง  ในกรณีนี้ให้พนักงานเจ้าหน้าที่ประกาศให้ทราบถึงการสิ้นสุดการคุ้มครองของแบบผังภูมิดังกล่าว


                        มาตรา ๒๑  ผู้ทรงสิทธิจะขอชำระค่าธรรมเนียมรายปีล่วงหน้าโดยชำระทั้งหมดใน   คราวเดียวแทนการชำระค่าธรรมเนียมรายปีก็ได้

                        ในกรณีที่ผู้ทรงสิทธิได้ชำระค่าธรรมเนียมรายปีล่วงหน้าไปแล้ว  แต่ได้มีการแก้ไขอัตราค่าธรรมเนียมรายปี  หรือผู้ทรงสิทธิสละสิทธิในแบบผังภูมิ  หรือมีการเพิกถอนการจดทะเบียนแบบผังภูมินั้น  ผู้ทรงสิทธิไม่ต้องชำระค่าธรรมเนียมรายปีเพิ่มเติม หรือไม่มีสิทธิได้รับคืนค่าธรรมเนียมรายปีที่ได้จ่ายล่วงหน้าไปแล้วนั้น


                        มาตรา ๒๒  ผู้ทรงสิทธิมีสิทธิแต่ผู้เดียวที่จะกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้

                        (๑) ทำซ้ำซึ่งแบบผังภูมิที่ตนได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัตินี้

                        (๒) นำเข้ามาในราชอาณาจักร ขาย หรือจำหน่ายโดยวิธีการใดเพื่อประโยชน์ในเชิงพาณิชย์ ซึ่งแบบผังภูมิที่ตนได้รับความคุ้มครอง หรือวงจรรวมที่มีแบบผังภูมิที่ตนได้รับความคุ้มครองประกอบอยู่ด้วย หรือผลิตภัณฑ์ที่มีวงจรรวมดังกล่าวประกอบอยู่ด้วย

                        การกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งตามวรรคหนึ่งโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้ทรงสิทธิให้ถือว่าเป็นการละเมิดสิทธิของผู้ทรงสิทธิ

                        ในกรณีที่มีการละเมิดสิทธิของผู้ทรงสิทธิโดยกระทำการใดตาม (๒) ต่อวงจรรวม หรือผลิตภัณฑ์ที่มีแบบผังภูมิของผู้ทรงสิทธิประกอบอยู่ด้วย หากผู้กระทำได้นำแบบผังภูมิของผู้ทรงสิทธิ  ออกจากวงจรรวมหรือผลิตภัณฑ์นั้น หรือได้รับอนุญาตจากผู้ทรงสิทธิในภายหลังแล้ว ให้กระทำการ   นั้นได้


                        มาตรา ๒๓  การกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งดังต่อไปนี้ต่อแบบผังภูมิที่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัตินี้ มิให้ถือว่าเป็นการละเมิดสิทธิของผู้ทรงสิทธิ

                        (๑) การทำซ้ำเพื่อใช้ในการประเมิน การวิเคราะห์ การวิจัย หรือการศึกษา

                        (๒) การนำแบบผังภูมิที่มีลักษณะตามมาตรา ๖ ที่ได้สร้างสรรค์ขึ้นโดยผลของการกระทำตาม (๑) ไปประกอบในวงจรรวม หรือการกระทำการตามมาตรา ๒๒ ต่อแบบผังภูมิดังกล่าว

                        (๓) การทำซ้ำเพื่อประโยชน์ของตนเอง อันมิใช่การกระทำเพื่อประโยชน์ในเชิงพาณิชย์

                        (๔) การกระทำตามมาตรา ๒๒ (๒) ต่อวงจรรวมที่มีแบบผังภูมิที่ผู้ทรงสิทธิได้รับความคุ้มครองประกอบอยู่ด้วย หรือต่อผลิตภัณฑ์ที่มีวงจรรวมดังกล่าวประกอบอยู่ด้วย  หากผู้กระทำมิได้รู้หรือมีเหตุอันควรรู้ในขณะที่ได้มาซึ่งวงจรรวมหรือผลิตภัณฑ์ดังกล่าวว่ามีแบบผังภูมิอันละเมิดสิทธิของ ผู้ทรงสิทธิประกอบอยู่ด้วย  ในกรณีนี้ เมื่อผู้กระทำการดังกล่าวได้รับแจ้งว่าวงจรรวมหรือผลิตภัณฑ์นั้นมีแบบผังภูมิอันละเมิดสิทธิของผู้ทรงสิทธิ ก็ให้กระทำการตามมาตรา ๒๒ (๒) ต่อไปได้เฉพาะกับวงจรรวมหรือผลิตภัณฑ์ที่ตนยังคงมีเหลืออยู่หรือที่ได้สั่งไว้เพื่อจำหน่ายก่อนรับแจ้ง โดยให้จ่ายค่าใช้สิทธิแก่ผู้ทรงสิทธิเป็นจำนวนอันสมควรที่จะพึงใช้กันในทางการค้า

                        (๕) การกระทำตามมาตรา ๒๒ (๒) ต่อแบบผังภูมิ หรือวงจรรวมที่ได้มาโดยชอบจากการนำออกหาประโยชน์ในเชิงพาณิชย์ของผู้ทรงสิทธิ

                        (๖) การกระทำใดตามมาตรา ๒๒ โดยบุคคลที่สร้างสรรค์แบบผังภูมิที่เหมือนกับแบบ  ผังภูมิที่ผู้ทรงสิทธิได้รับความคุ้มครองโดยบุคคลที่สร้างสรรค์ดังกล่าวได้สร้างสรรค์ด้วยตนเอง


หมวด ๓

การอนุญาตให้ใช้สิทธิและการโอนสิทธิในแบบผังภูมิ


                       

 

                        มาตรา ๒๔  ผู้ทรงสิทธิจะอนุญาตให้บุคคลใดใช้สิทธิในแบบผังภูมิของตนตาม     มาตรา ๒๒ หรือจะโอนสิทธินั้นให้แก่บุคคลอื่นก็ได้ การอนุญาตให้ใช้สิทธิและการโอนสิทธิดังกล่าว   ต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่ออธิบดี

                        ในกรณีที่มีผู้ทรงสิทธิร่วม การอนุญาตให้ใช้สิทธิหรือการโอนสิทธิในแบบผังภูมิตามวรรคหนึ่งต้องได้รับความยินยอมจากผู้ทรงสิทธิร่วมทุกคน ในกรณีที่อธิบดีมีคำสั่งให้รับจดทะเบียนสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิหรือสัญญาโอนสิทธิให้อธิบดีมีคำสั่งประกาศโฆษณาการรับจดทะเบียนสัญญาดังกล่าว

                        การขอจดทะเบียนสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิและสัญญาโอนสิทธิ ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๒๕  การอนุญาตให้ใช้สิทธิตามมาตรา ๒๔ ผู้ทรงสิทธิจะกำหนดเงื่อนไขข้อจำกัดสิทธิ หรือค่าตอบแทนในลักษณะที่เป็นการจำกัดหรือกีดกันการแข่งขันตามกฎหมายว่าด้วยการแข่งขันทางการค้าไม่ได้

                        ในกรณีที่อธิบดีเห็นว่าข้อความใดในสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิขัดต่อบทบัญญัติ       วรรคหนึ่งให้อธิบดีเสนอให้คณะกรรมการวินิจฉัย  ถ้าคณะกรรมการเห็นว่าข้อสัญญานั้นขัดต่อบทบัญญัติวรรคหนึ่งให้อธิบดีสั่งไม่รับจดทะเบียนสัญญานั้น เว้นแต่คู่สัญญาจะมีเจตนาให้ส่วนที่สมบูรณ์แห่งสัญญานั้นแยกจากส่วนที่ไม่สมบูรณ์ได้ ในกรณีนี้ อธิบดีจะสั่งรับจดทะเบียนสัญญาบางส่วนก็ได้

                        เมื่อคณะกรรมการได้วินิจฉัยตามวรรคสองแล้ว ถ้าผู้มีส่วนได้เสียไม่เห็นด้วยกับ        คำวินิจฉัยของคณะกรรมการ ให้มีสิทธินำคดีไปสู่ศาลได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้ง           คำวินิจฉัยนั้น ถ้าไม่ดำเนินคดีภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ให้ถือว่าคำวินิจฉัยของคณะกรรมการ      เป็นที่สุด


                        มาตรา ๒๖  ในกรณีที่ผู้ทรงสิทธิอนุญาตให้บุคคลอื่นใช้สิทธิในแบบผังภูมิโดยไม่ปฏิบัติตามมาตรา ๒๔ วรรคหนึ่ง อธิบดีอาจขอให้คณะกรรมการสั่งเพิกถอนการจดทะเบียนแบบผังภูมินั้นได้ตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๒๗  การขอจดทะเบียนการรับโอนสิทธิในแบบผังภูมิโดยทางมรดกให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง

                        ในกรณีที่ผู้ทรงสิทธิไม่มีทายาท การคุ้มครองตามหนังสือสำคัญแบบผังภูมิเป็นอัน  สิ้นสุดลง


หมวด ๔

การเพิกถอนการจดทะเบียนและการสิ้นสุดการคุ้มครองแบบผังภูมิ


                       


                        มาตรา ๒๘  ภายในหนึ่งปีนับแต่วันประกาศโฆษณาการจดทะเบียนแบบผังภูมิ บุคคล   ผู้มีส่วนได้เสียอาจขอให้อธิบดีสั่งเพิกถอนการจดทะเบียนแบบผังภูมิที่ไม่เป็นไปตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดในมาตรา ๑๔ หรือมาตรา ๑๕ ได้

                        เมื่ออธิบดีได้พิจารณารายงานการตรวจสอบและมีคำสั่งยกคำขอเพิกถอนการ            จดทะเบียนหรือคำสั่งเพิกถอนการจดทะเบียนแบบผังภูมิแล้ว ให้แจ้งคำสั่งพร้อมด้วยเหตุผลให้ผู้ขอ   เพิกถอนและผู้ทรงสิทธิทราบโดยไม่ชักช้า

                        ผู้ขอเพิกถอนหรือผู้ทรงสิทธิอาจอุทธรณ์คำสั่งของอธิบดีต่อคณะกรรมการภายใน      เก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งนั้น

                        การขอเพิกถอนการจดทะเบียนตามวรรคหนึ่งและการอุทธรณ์คำสั่งของอธิบดีตาม วรรคสาม  ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๒๙  เมื่อคณะกรรมการได้มีคำวินิจฉัยการอุทธรณ์ตามมาตรา ๒๘ แล้ว ให้แจ้งคำวินิจฉัยพร้อมด้วยเหตุผลให้ผู้ขอเพิกถอนและผู้ทรงสิทธิทราบโดยไม่ชักช้า

                        ถ้าผู้ขอเพิกถอนหรือผู้ทรงสิทธิไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยของคณะกรรมการ ให้มีสิทธิ  นำคดีไปสู่ศาลได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยนั้น ถ้าไม่ดำเนินคดีภายในกำหนด เวลาดังกล่าว ให้ถือว่าคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเป็นที่สุด


                        มาตรา ๓๐  ในกรณีที่มีการจดทะเบียนแบบผังภูมิที่ไม่มีลักษณะตามมาตรา ๖ ให้ถือว่าการจดทะเบียนแบบผังภูมินั้นไม่สมบูรณ์

                        ในกรณีที่อธิบดีเห็นว่าแบบผังภูมิใดที่ได้รับจดทะเบียนไม่มีลักษณะตามมาตรา ๖      ให้อธิบดีสั่งสอบสวนข้อเท็จจริงและรายงานให้คณะกรรมการทราบเพื่อให้คณะกรรมการสั่งเพิกถอน การจดทะเบียนแบบผังภูมินั้น  ในการสอบสวนดังกล่าว ให้ผู้ทรงสิทธิให้ถ้อยคำชี้แจงหรือแสดงหลักฐานได้ และอธิบดีจะเรียกบุคคลใดมาให้ถ้อยคำ ชี้แจง หรือส่งหลักฐานเพิ่มเติมก็ได้

                        ถ้าผู้ทรงสิทธิไม่เห็นด้วยกับคำสั่งเพิกถอนการจดทะเบียนของคณะกรรมการ ให้มีสิทธินำคดีไปสู่ศาลได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งนั้น ถ้าไม่ดำเนินคดีภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ให้ถือว่าคำสั่งเพิกถอนของคณะกรรมการเป็นที่สุด


                        มาตรา ๓๑  สิทธิในแบบผังภูมิของผู้ทรงสิทธิสิ้นสุดลงเมื่อ

                        (๑) ผู้ทรงสิทธิสละสิทธิในแบบผังภูมิโดยขอคืนหนังสือสำคัญแบบผังภูมิ

                        (๒) แบบผังภูมิสิ้นระยะเวลาการคุ้มครองตามมาตรา ๑๙ หรือการคุ้มครองสิทธิสิ้นสุดลงตามมาตรา ๒๐ วรรคสาม

                        (๓) ผู้ทรงสิทธิตายและไม่มีทายาท หรือ

                        (๔) อธิบดีหรือคณะกรรมการมีคำสั่งหรือคำวินิจฉัย หรือศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุด     ให้เพิกถอนการจดทะเบียนแบบผังภูมิ


หมวด ๕

การบังคับใช้สิทธิในแบบผังภูมิ


                       


                        มาตรา ๓๒  เมื่อพ้นกำหนดสามปีนับแต่วันรับจดทะเบียนและออกหนังสือสำคัญแบบ ผังภูมิ บุคคลอื่นจะยื่นคำขอใช้สิทธิในแบบผังภูมิของผู้ทรงสิทธิตามมาตรา ๒๒ ต่ออธิบดีก็ได้ถ้าปรากฏว่าผู้ทรงสิทธิใช้สิทธิในลักษณะที่เป็นการจำกัดหรือกีดกันการแข่งขันตามกฎหมายว่าด้วยการแข่งขัน ทางการค้า

                        ในการขอใช้สิทธิตามวรรคหนึ่ง ผู้ขอใช้สิทธิต้องแสดงว่าผู้ขอได้พยายามดำเนินการ  ขออนุญาตใช้สิทธิในแบบผังภูมิจากผู้ทรงสิทธิโดยได้เสนอเงื่อนไขและค่าตอบแทนที่เพียงพอตามพฤติการณ์แห่งกรณีแล้วแต่ไม่สามารถตกลงกันได้ภายในระยะเวลาอันสมควร  ทั้งนี้ ตามหลักเกณฑ์วิธีการ และเงื่อนไขที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๓๓  เมื่ออธิบดีมีคำสั่งเกี่ยวกับคำขอใช้สิทธิที่ยื่นตามมาตรา ๓๒ แล้ว ผู้ขอ      ใช้สิทธิผู้ทรงสิทธิ หรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิอาจอุทธรณ์คำสั่งต่อคณะกรรมการได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งนั้น  การอุทธรณ์ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

                        เมื่อคณะกรรมการมีคำวินิจฉัยอุทธรณ์ตามวรรคหนึ่งแล้ว ให้แจ้งคำวินิจฉัยพร้อมด้วยเหตุผลให้คู่กรณีทราบโดยไม่ชักช้า

                        ถ้าผู้ขอใช้สิทธิ ผู้ทรงสิทธิ หรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัย    ของคณะกรรมการ ให้มีสิทธินำคดีไปสู่ศาลได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยนั้น      ถ้าไม่ดำเนินคดีภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ให้ถือว่าคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเป็นที่สุด


                        มาตรา ๓๔  เพื่อการอันจำเป็นในการป้องกันประเทศ การรักษาความมั่นคงแห่งชาติการรักษาความปลอดภัย สุขภาพอนามัย หรือสิ่งแวดล้อม หรือเพื่อประโยชน์สาธารณะอย่างอื่นที่มิได้มีวัตถุประสงค์เพื่อการค้า ส่วนราชการ หน่วยงานของรัฐ รัฐวิสาหกิจ ราชการส่วนท้องถิ่น หรือองค์กรอื่นของรัฐที่เป็นนิติบุคคล อาจขอใช้สิทธิในแบบผังภูมิอย่างใดอย่างหนึ่งตามมาตรา ๒๒ ได้  โดยกระทำการนั้นเองหรือให้บุคคลอื่นกระทำแทน

                        ในการใช้สิทธิตามวรรคหนึ่ง หน่วยงานที่ขอใช้สิทธิจะต้องเสียค่าตอบแทนที่เป็นธรรมตามสมควรแก่ผู้ทรงสิทธิหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิตามมาตรา ๒๔ และให้อธิบดีแจ้งให้ผู้ทรงสิทธิหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิทราบเป็นหนังสือโดยไม่ชักช้า

                        ในการขอใช้สิทธิตามวรรคหนึ่ง ให้หน่วยงานที่ขอใช้สิทธิยื่นคำขอเสนอค่าตอบแทนและเงื่อนไขในการใช้สิทธิต่ออธิบดี ถ้าผู้ทรงสิทธิหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิไม่เห็นด้วยกับจำนวนค่าตอบแทน ผู้ทรงสิทธิหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิมีสิทธิอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำขอเสนอค่าตอบแทนนั้น การอุทธรณ์ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

                        เมื่อคณะกรรมการมีคำวินิจฉัยแล้วให้ถือว่าคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเป็นที่สุด


                        มาตรา ๓๕  ในภาวะสงครามหรือในภาวะฉุกเฉินเพื่อการอันจำเป็นในการป้องกันประเทศและรักษาความมั่นคงแห่งชาติ นายกรัฐมนตรีโดยอนุมัติคณะรัฐมนตรีมีอำนาจออกคำสั่ง       ใช้สิทธิในแบบผังภูมิใดก็ได้โดยเสียค่าตอบแทนที่เป็นธรรมตามสมควรแก่ผู้ทรงสิทธิหรือผู้ได้รับ อนุญาตให้ใช้สิทธิ และต้องแจ้งให้ผู้ทรงสิทธิหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิทราบเป็นหนังสือโดย         ไม่ชักช้า

                        ถ้าผู้ทรงสิทธิหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิไม่เห็นด้วยกับจำนวนค่าตอบแทน ผู้ทรงสิทธิหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิมีสิทธิอุทธรณ์ต่อคณะกรรมการได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งนั้น  การอุทธรณ์ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

                        เมื่อคณะกรรมการมีคำวินิจฉัยแล้วให้ถือว่าคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเป็นที่สุด


                        มาตรา ๓๖  การอนุญาตให้ใช้สิทธิตามหมวดนี้ไม่เป็นการตัดสิทธิผู้ทรงสิทธิในการ    ใช้สิทธิของตนหรือในการอนุญาตให้บุคคลอื่นใช้สิทธิดังกล่าว และผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิจะอนุญาตให้บุคคลอื่นใช้สิทธิที่ได้รับอนุญาตไม่ได้


                        มาตรา ๓๗  ในกรณีที่พฤติการณ์เปลี่ยนแปลงไปจากเวลาที่ได้มีการอนุญาตให้ใช้สิทธิตามหมวดนี้ ผู้ทรงสิทธิหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิตามมาตรา ๒๔ อาจมีคำขอต่ออธิบดี เพื่อให้เปลี่ยนแปลงเงื่อนไขที่กำหนดให้ผู้ได้รับอนุญาตปฏิบัติได้

                        ในกรณีที่ปรากฏว่าเหตุแห่งการอนุญาตให้ใช้สิทธิตามหมวดนี้ได้หมดสิ้นไปแล้ว      และไม่น่าจะเกิดขึ้นได้อีก และการยกเลิกการอนุญาตให้ใช้สิทธิจะไม่กระทบกระเทือนสิทธิหรือประโยชน์ของผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิเกินสมควร หรือในกรณีที่ปรากฏว่าผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิ ไม่ปฏิบัติตามเงื่อนไขที่กำหนด ผู้ทรงสิทธิหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิตามมาตรา ๒๔ อาจมีคำขอต่ออธิบดีเพื่อให้ยกเลิกการอนุญาตได้

                        การขอให้เปลี่ยนแปลงเงื่อนไขตามวรรคหนึ่งหรือยกเลิกการอนุญาตให้ใช้สิทธิตามวรรคสอง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง


                        มาตรา ๓๘  ผู้ทรงสิทธิหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิอาจอุทธรณ์คำสั่งของอธิบดีตามมาตรา ๓๗ ต่อคณะกรรมการภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งนั้น  การอุทธรณ์ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

                        ถ้าผู้ทรงสิทธิหรือผู้ได้รับอนุญาตให้ใช้สิทธิไม่เห็นด้วยกับคำวินิจฉัยของคณะกรรมการให้มีสิทธินำคดีไปสู่ศาลได้ภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำวินิจฉัยนั้น ถ้าไม่ดำเนินคดีภายในกำหนดเวลาดังกล่าว ให้ถือว่าคำวินิจฉัยของคณะกรรมการเป็นที่สุด


หมวด ๖

คณะกรรมการแบบผังภูมิ


                       

 

                        มาตรา ๓๙  ให้มีคณะกรรมการคณะหนึ่งเรียกว่า "คณะกรรมการแบบผังภูมิ" ประกอบด้วยปลัดกระทรวงพาณิชย์เป็นประธานกรรมการ และผู้ทรงคุณวุฒิทั้งในสาขาวิทยาศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์อุตสาหกรรม และนิติศาสตร์ ซึ่งคณะรัฐมนตรีแต่งตั้งอีกไม่เกินสิบสองคนเป็นกรรมการ โดยให้แต่งตั้งจากผู้ทรงคุณวุฒิภาคเอกชนไม่เกินหกคน

                        ให้คณะกรรมการแต่งตั้งข้าราชการในกรมทรัพย์สินทางปัญญาเป็นเลขานุการและผู้ช่วยเลขานุการ


                        มาตรา ๔๐  ให้คณะกรรมการมีอำนาจหน้าที่ ดังต่อไปนี้

                        (๑) ให้คำแนะนำหรือคำปรึกษาแก่รัฐมนตรีในการออกกฎกระทรวงตามพระราชบัญญัตินี้

                        (๒) พิจารณาวินิจฉัยอุทธรณ์คำสั่งของอธิบดีตามพระราชบัญญัตินี้

                        (๓) พิจารณาเรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับแบบผังภูมิตามที่รัฐมนตรีมอบหมาย

                        (๔) ปฏิบัติการอื่นตามที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัตินี้


                        มาตรา ๔๑  กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิมีวาระอยู่ในตำแหน่งคราวละสองปี กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งพ้นจากตำแหน่งอาจได้รับการแต่งตั้งอีกได้แต่ไม่เกินสองวาระติดต่อกัน


                        มาตรา ๔๒  นอกจากการพ้นจากตำแหน่งตามวาระ กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิพ้นจากตำแหน่งเมื่อ

                        (๑) ตาย

                        (๒) ลาออก

                        (๓) คณะรัฐมนตรีให้ออก

                        (๔) เป็นบุคคลล้มละลาย

                        (๕) เป็นคนไร้ความสามารถหรือคนเสมือนไร้ความสามารถ หรือ

                        (๖) ได้รับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก เว้นแต่เป็นโทษสำหรับความผิด    ที่ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ


                        มาตรา ๔๓  ในกรณีที่มีการแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิแทนกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งพ้นจากตำแหน่งก่อนวาระ หรือในกรณีที่มีการแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิเพิ่มขึ้นในระหว่างที่กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งแต่งตั้งไว้แล้วยังมีวาระอยู่ในตำแหน่ง ให้ผู้ได้รับแต่งตั้งอยู่ในตำแหน่งเท่ากับวาระที่เหลืออยู่ของกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งแต่งตั้งไว้แล้วนั้น


                        มาตรา ๔๔  ในกรณีที่กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิดำรงตำแหน่งครบวาระแล้วแต่ยังมิได้     มีการแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิขึ้นใหม่ ให้กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิซึ่งพ้นจากตำแหน่งตามวาระปฏิบัติหน้าที่ไปพลางก่อนจนกว่าจะได้มีการแต่งตั้งกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิขึ้นใหม่


                        มาตรา ๔๕  การประชุมของคณะกรรมการต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนกรรมการทั้งหมดจึงจะเป็นองค์ประชุม  ถ้าประธานกรรมการไม่อยู่ในที่ประชุมหรือไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้  ให้กรรมการที่มาประชุมเลือกกรรมการคนหนึ่งขึ้นทำหน้าที่แทน

                        การวินิจฉัยชี้ขาดของที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก กรรมการคนหนึ่งให้มีเสียงหนึ่ง     ในการลงคะแนน  ถ้าคะแนนเสียงเท่ากัน ให้ประธานในที่ประชุมออกเสียงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเสียงเป็น   เสียงชี้ขาด


                        มาตรา ๔๖  ให้คณะกรรมการมีอำนาจแต่งตั้งคณะอนุกรรมการเพื่อพิจารณาหรือปฏิบัติการอย่างใดอย่างหนึ่งตามที่คณะกรรมการมอบหมาย และให้นำมาตรา ๔๕ มาใช้บังคับแก่      การประชุมของคณะอนุกรรมการโดยอนุโลม


                        มาตรา ๔๗  ในการปฏิบัติหน้าที่ ให้คณะกรรมการหรือคณะอนุกรรมการมีอำนาจ   ออกคำสั่งเป็นหนังสือเรียกบุคคลที่เกี่ยวข้องมาให้ถ้อยคำหรือให้ส่งเอกสารหรือสิ่งใดมาเพื่อประกอบการพิจารณาได้ตามความจำเป็น ทั้งนี้ ตามระเบียบที่คณะกรรมการกำหนด


หมวด ๗

บทกำหนดโทษ


                       

 

                        มาตรา ๔๘  ผู้ใดกระทำการตามมาตรา ๒๒ (๑) โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้ทรงสิทธิ ต้องระวางโทษปรับตั้งแต่ห้าหมื่นบาทถึงห้าแสนบาท


                        มาตรา ๔๙  ผู้ใดกระทำการตามมาตรา ๒๒ (๒) โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้ทรงสิทธิ ต้องระวางโทษปรับตั้งแต่สองหมื่นบาทถึงสองแสนบาท


                        มาตรา ๕๐  ผู้ใดยื่นคำขอหรือเอกสารอื่นใดเกี่ยวกับการจดทะเบียนหรือการเพิกถอนการจดทะเบียนแบบผังภูมิหรือการโอนสิทธิหรือการอนุญาตให้ใช้สิทธิในแบบผังภูมิ โดยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จแก่พนักงานเจ้าหน้าที่หรือคณะกรรมการต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหกเดือนหรือปรับไม่เกินหนึ่งแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ


                        มาตรา ๕๑  ผู้ใดฝ่าฝืนมาตรา ๔๗ ต้องระวางโทษปรับไม่เกินห้าพันบาท


                        มาตรา ๕๒  ในกรณีที่ผู้กระทำความผิดซึ่งต้องรับโทษตามพระราชบัญญัตินี้เป็น       นิติบุคคล กรรมการผู้จัดการ ผู้จัดการ หรือผู้แทนนิติบุคคลนั้น ต้องรับโทษตามที่บัญญัติไว้ สำหรับความผิดนั้นๆ ด้วย  เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าตนมิได้รู้เห็นหรือยินยอมในการกระทำความผิดของนิติบุคคลนั้น


                        มาตรา ๕๓  ในกรณีที่ศาลมีคำพิพากษาว่าผู้กระทำความผิดได้กระทำความผิดตามมาตรา ๔๘ หรือมาตรา ๔๙ ให้ศาลมีคำสั่งริบแบบผังภูมิ หรือวงจรรวม หรือผลิตภัณฑ์ที่ละเมิดสิทธิของ ผู้ทรงสิทธิที่อยู่ในความครอบครองของผู้กระทำความผิดเสียทั้งสิ้น ในกรณีที่ศาลเห็นสมควร ศาลอาจมีคำสั่งให้ทำลายแบบผังภูมิ หรือวงจรรวม หรือผลิตภัณฑ์ดังกล่าว หรือให้ดำเนินการอย่างอื่นเพื่อป้องกันมิให้มีการนำเอาสินค้าดังกล่าวออกจำหน่ายอีกก็ได้

                        ในกรณีที่ผู้กระทำความผิดได้นำแบบผังภูมิหรือวงจรรวมของผู้ทรงสิทธิออกจาก    วงจรรวมหรือผลิตภัณฑ์ที่ละเมิดสิทธิของผู้ทรงสิทธิแล้ว ศาลจะสั่งริบหรือมีคำสั่งอื่นตามวรรคหนึ่งได้เฉพาะกับวงจรรวมหรือผลิตภัณฑ์ที่ยังคงละเมิดสิทธิของผู้ทรงสิทธิ


ผู้รับสนองพระบรมราชโองการ

         ชวน หลีกภัย

        นายกรัฐมนตรี


บัญชีอัตราค่าธรรมเนียม


                       

 

คำขอจดทะเบียนแบบผังภูมิ                                                        ฉบับละ       ๑,๐๐๐ บาท

การประกาศโฆษณาการรับจดทะเบียนแบบผังภูมิ                                              ๕๐๐ บาท

หนังสือสำคัญแบบผังภูมิ                                                             ฉบับละ       ๑,๐๐๐ บาท

คำขอเพิกถอนการจดทะเบียนแบบผังภูมิ                                     ฉบับละ          ๕๐๐ บาท

คำอุทธรณ์คำสั่งของอธิบดี                                                           ฉบับละ       ๑,๐๐๐ บาท

ค่าธรรมเนียมรายปี

            ปีที่ ๒                                                                                              ๒,๐๐๐ บาท

            ปีที่ ๓                                                                                              ๔,๐๐๐ บาท

            ปีที่ ๔                                                                                             ๖,๐๐๐ บาท

            ปีที่ ๕                                                                                           ๒๐,๐๐๐ บาท

            ปีที่ ๖                                                                                            ๓๐,๐๐๐ บาท

            ปีที่ ๗                                                                                            ๔๐,๐๐๐ บาท

            ปีที่ ๘                                                                                            ๕๐,๐๐๐ บาท

            ปีที่ ๙                                                                                            ๖๐,๐๐๐ บาท

            ปีที่ ๑๐                                                                                          ๗๐,๐๐๐ บาท

หรือชำระในคราวเดียว                                                                             ๒๘๐,๐๐๐ บาท

คำขอจดทะเบียนสัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิในแบบผังภูมิ                ฉบับละ           ๕๐๐ บาท

คำขอจดทะเบียนรับโอนสิทธิในแบบผังภูมิ                                   ฉบับละ           ๕๐๐ บาท

คำขอใช้สิทธิในแบบผังภูมิ                                                          ฉบับละ           ๕๐๐ บาท

ใบอนุญาตให้ใช้สิทธิในแบบผังภูมิ                                               ฉบับละ        ๑,๐๐๐ บาท

ใบแทนหนังสือสำคัญแบบผังภูมิ                                                  ฉบับละ           ๑๐๐ บาท

ใบแทนใบอนุญาตให้ใช้สิทธิในแบบผังภูมิ                                    ฉบับละ           ๑๐๐ บาท

การคัดสำเนาเอกสาร                                                                 หน้าละ              ๑๐ บาท

การรับรองสำเนาเอกสาร เอกสารเกิน ๑๐ หน้า                             ฉบับละ           ๑๐๐ บาท

                                     เอกสารไม่เกิน ๑๐ หน้า                         หน้าละ              ๑๐ บาท

คำขออื่นๆ                                                                                 ฉบับละ           ๑๐๐ บาท


                       


หมายเหตุ:- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ โดยที่ประเทศไทยมีนโยบายที่จะให้ความคุ้มครองแก่ผู้ซึ่งสร้างสรรค์แบบผังภูมิของวงจรรวมโดยให้มีสิทธิแต่ผู้เดียวที่จะทำซ้ำ นำเข้า ขายหรือจำหน่าย เพื่อวัตถุประสงค์ในเชิงพาณิชย์ ซึ่งแบบผังภูมิของวงจรรวม วงจรรวม ตลอดจนผลิตภัณฑ์ที่มีแบบผังภูมิที่ได้รับความคุ้มครองประกอบอยู่ด้วย ทั้งนี้ เพื่อส่งเสริมให้มีการพัฒนาและถ่ายทอดเทคโนโลยี อันจะเป็นประโยชน์ต่อประเทศ  ในขณะเดียวกัน นโยบายดังกล่าวเป็นการอนุวัติการตามพันธกรณีที่ประเทศไทยมีตามข้อ ๓๕ ถึงข้อ ๓๘ แห่งความตกลงว่าด้วยสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาที่เกี่ยวกับการค้าในภาคผนวกท้ายความตกลงมาร์ราเกซจัดตั้งองค์การการค้าโลกด้วย  แต่กฎหมายไทย ในปัจจุบันยังไม่เพียงพอที่จะรองรับนโยบายการให้ความคุ้มครองและรองรับพันธกรณีดังกล่าวได้สมควรมีกฎหมายคุ้มครองแบบผังภูมิของวงจรรวม  จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้

Protection of Layout-Designs of Integrated Circuits Act, B.E. 2543 (2000)
BHUMIBOL ADULYADEJ, REX;
Given on the 4th Day of May B.E. 2543;
Being the 55th Year of the Present Reign.

His Majesty King Bhumibol Adulyadej is graciously pleased to proclaim that:
Whereas it is expedient to have a law on protection of layout-designs of integrated circuits;
Whereas it is aware that this Act contains certain provisions in relation to the restriction of rights and liberties of persons, in respect of which section 29, in conjunction with section 48 and section 50 of the Constitution of the Kingdom of Thailand so permit by virtue of law;
Be it, therefore, enacted by the King, by and with the advice and consent of the National Assembly, as follows.

Section 1 This Act shall be cited as the “Protection of Layout-Designs of Integrated Circuits Act, B.E. 2543 (2000)”.

Section 2 This Act shall enter into force after the expiration of ninety days as from the date of its publication in the Government Gazette.

Chapter 1 General Provisions

Section 3 In this Act:
        “integrated circuit” means a product in a final or an intermediate form for the purpose of performing an electronic function, consisting of elements which can stimulate an electronic operation, and interconnections that connect some or all of these elements, and which are placed in layers and integrally formed on or in the same piece of a semiconductor material;
        “layout-design” means any pattern, layout or image, however appeared in any form or method, made for the purpose of displaying the disposition of being an integrated circuit;
        “layout-design certificate” means a certificate issued to grant protection of a layout-design as provided in this Act;
        “commercial exploitation” means an exploitation by selling, leasing or by any other act to obtain remuneration or any other interest and shall include offering for the purpose of exploitation;
        “right holder” means a person who receives a layout-design certificate and shall include an assignee;
        “Board” means the Layout-Design Board;
        “competent official” means a person appointed by the Minister for the execution of this Act;
        “Director General” means the Director General of the Department of Intellectual Property;
        “Minister” means the Minister having charge and control of the execution of this Act.

Section 4 The Minister of Commerce shall have charge and control of the execution of this Act and shall have the power to appoint competent officials, issue Ministerial Regulations prescribing fees not exceeding those prescribed in the annex to this Act, reduce or exempt fees, and prescribe other matters for the execution of this Act.
The Ministerial Regulation shall enter into force upon its publication in the Government Gazette.

Section 5 The protection of layout-designs of integrated circuits shall be in accordance with the provisions prescribed in this Act and shall not be subject to the law on patent.

Chapter 2 Protection of Layout-Designs

Part 1 Application for Protection of Layout-Designs

Section 6 Layout-designs eligible for protection under this Act are as follows;
        (1) a layout-design which a designer has created by himself and is not commonplace in the integrated circuit industry;
        (2) a layout-design which a designer has created by combining elements, interconnections of layout-designs or integrated circuits that are commonplace in the integrated circuit industry in a way of resulting in the layout-design which is not commonplace in the integrated circuit industry.

Section 7 A layout-design designer shall have a right to apply for protection of a layout-design under this Act.

Section 8 A right to apply for protection of a layout-design created by a designer in a capacity as an official or employee shall belong to that official or employee unless otherwise agreed in writing.
In the case where the designer has created a layout-design in the course of commission, the employer shall have a right to apply for protection of the layout-design, unless otherwise agreed in writing.

Section 9 A state agency, state enterprise, local government organisation or other state authority which is a juristic person shall have a right to apply for protection of a layout-design created in the course of its service contract or according to its order or under its control, unless otherwise agreed in writing.

Section 10 A right to apply for protection of a layout-design is assignable and transferable by way of inheritance. The assignment of the right to apply for protection under this Act shall be done in writing bearing signatures of the assignor and assignee.

Section 11 If two or more persons have jointly created a layout-design, they shall have the right to apply for protection of the layout-design jointly.
In the case where any joint layout-design designer refuses to participate in the application for the protection of the layout-design or cannot be contacted with or has no right to apply for the protection thereof, the other layout-design designers may apply on behalf of themselves for the protection of the layout-design jointly created.
The joint layout-design designer who did not participate in the application for the protection of the layout-design may subsequently make a request, by filing an application together with an evidence proving that the applicant is an actual joint designer, to participate in the application for the protection of the layout-design at any time before the issuance of the layout-design certificate to the joint designer who previously has filed the application for the protection. A competent official shall investigate whether the applicant is a joint designer and then shall report to the Director General for making a decision. In so doing, the date of the investigation shall be notified to and a copy of the application shall be sent to the applicant for the protection and the other joint applicants for the protection of the layout-design.
The joint layout-design designer shall have a right to appeal against the Director General’s order to the Board within ninety days as from the date of the notification thereof. The appeal shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulation.
When the Board has given a decision, the joint layout-design designer who disagrees with the Board’s decision shall have a right to bring the case to the Court within ninety days as from the date of the notification thereof. In the absence of instituting an action within the prescribed period, the decision of the Board shall be deemed final.
The filing of the application and investigation under paragraph three shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 12 In the case where two or more persons has independently created the same layout-design, a person who first filed the application for protection shall have a right to apply for the protection thereof. In the case where the applications have been filed on the same date, the applicants shall enter into an agreement on whether the right to apply for the protection should be given to any of them exclusively or to all of them jointly. If no agreement has been made within the period prescribed by the Director General, the applicant who first filed the application for the protection on that day shall have the right to apply for the protection

Section 13 A person having a right to apply for protection of a layout-design under this Act shall possess any of the following qualifications:
        (1) being of a Thai nationality or being of a juristic person whose principal office is located in Thailand;
        (2) being of a nationality of a country which is a party to an international convention or agreement on the protection of layout-designs of integrated circuits to which Thailand is also a party;
        (3) having domicile or place for carrying out a real and effective business relating to the creation of layout-designs or the production of integrated circuits in Thailand or a country which is a party to an international convention or agreement on the protection of layout-designs of integrated circuits to which Thailand is also a party.

Part 2 Registration of Layout-Design and Term of Protection

Section 14 A person who has a right to apply for protection under section 7, section 8, section 9, section 10, section 11, or section 12 and possesses qualifications in accordance with section 13 shall have a right to apply for registration of a layout-design.
In the case where a layout-design has been commercially exploited, whether within or outside the Kingdom, the application for registration of the layout-design shall be done within two years as from the date of the first commercial exploitation thereof.
A layout-design which has not been commercially exploited within fifteen years as from the date of completion of the layout-design’s creation shall not be applied for registration.

Section 15 The application for registration of a layout-design for having protection under this Act shall be in accordance with the rules, procedures and conditions prescribed in the Ministerial Regulation.
An application for registration shall at least have the following particulars:
        (1) name, nationality, domicile and address of the designer as well as any assignment of a right to apply for protection, provided that there is such an assignment;
        (2) the date of creation of the layout-design and the date of a first commercial exploitation thereof including description of the commercial exploitation;
        (3) a painting or photograph of drawing identifying the layout-design or other articles producing the like result, including data on electronic function of the integrated circuit;
        (4) a sample of an integrated circuit in which the layout-design is incorporated, in the case where it has been commercially exploited; and
        (5) other particulars as prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 16 In effecting the registration of the layout-design, the competent official shall examine the application for registration as to its conformity with the requirements set forth in section 14 and section 15 and shall prepare an examination report for submission to the Director General.

Section 17 In the case where the application for registration of the layout-design is in conformity with the requirements set forth in section 14 and section 15, the Director General shall make an order effecting the registration, issue a layout-design certificate to the applicant, publish the registration and notify the applicant in writing to pay fee for the issuance of the layout-design certificate and fee for the publication, in accordance with the procedures and periods prescribed in the Ministerial Regulation.
If the applicant fails to pay the fees prescribed in paragraph one, the applicant shall be deemed to have abandoned the application for registration.
The layout-design certificate shall be in the form prescribed in the Ministerial Regulation.
In the case where the layout-design certificate was lost or materially damaged, the right holder may apply for a replacement of the layout-design certificate in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 18 In the case where the application for registration of the layout-design is not in conformity with the requirements set forth in section 14 or section 15, the Director General shall order rejection of the application for registration and shall notify the applicant in writing of the order together with reasons without delay.
The applicant shall have a right to appeal against the Director General’s order to the Board within ninety days as from the date of the receipt of the notification thereof. The appeal shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulation.
When the Board has made a decision, the applicant who disagrees with the Board’s decision shall have a right to bring the case to the Court within ninety days as from
the date of the receipt of the notification thereof. In the absence of instituting an action within the prescribed period, the decision of the Board shall be deemed final.

Section 19 The rights in the layout-design shall be protected under this Act upon registration and issuance of a certificate.
The layout-design certificate shall be for the term of ten years as from the date of filing the application for registration under this Act or the date of the first commercial exploitation whether within or outside the Kingdom, whichever shall first occur, but shall not exceed fifteen years as from the date of the completion of the layout-design’s creation.

Section 20 The right holder shall pay an annual fee as prescribed in the Ministerial Regulation as from the second year of the term of protection of the layout -design and the payment shall be made within sixty day as from the commencement of the second year and of every year thereafter.
If the right holder fails to pay the annual fee prescribed in paragraph one, he shall pay a surcharge of 30 percent of the annual fee.
If the right holder fails to pay the annual fee and the surcharge within six months as from the date of the expiration of the period prescribed in paragraph one, the rights in the layout-design shall be deemed lapsed. In this case, the competent official shall publish the lapse of the protection of the layout-design.

Section 21 The right holder may at one time pay an entire amount of the annual fees in advance instead of an annually payment.
In the case where the right holder has paid the annual fee in advance but the rate of the annual fee is changed subsequently or the right holder surrenders his rights in the layout-design or there is a cancellation of the registration of the layout-design, the right holder shall not be required to pay the insufficient amount of the annual fee nor shall not be entitled to any refund of the annual fee paid in advance.

Section 22 The right holder shall have the exclusive right to perform any of the following acts:
        (1) reproducing the layout-design in respect of which he is accorded protection under this Act;
        (2) importing into the Kingdom, selling or distributing by any mean for commercial purposes the layout-design in respect of which he is accorded protection or an integrated circuit in which the protected layout-design is incorporated or a product in which such integrated circuit is incorporated.
Any of the following acts under paragraph one performed without the authorisation of the right holder shall be regarded as an infringement of the right holder’s rights.
In the case where there is an infringement of the right holder’s rights by committing any of the acts in (2) in respect of an integrated circuit or a product in which the layout-design of the right holder is incorporated, such act is permissible if the person committing it has removed the layout-design of the right holder from the integrated circuit or product, or subsequently has been authorised by the right holder to perform such act.

Section 23 Any of the following acts in respect of the layout-design protected under this Act shall not be regarded as an infringement of the right holder’s rights:
        (1) the reproduction for the purpose of evaluation, analysis, research or education;
        (2) the incorporation of a layout-design created by the act under (1) and having characteristics as prescribed in section 6 into an integrated circuit, or an act under section 22 in respect of such a layout-design;
        (3) the reproduction for the interest of oneself which is not an act for commercial interest;
        (4) the act under section 22 (2 ) in respect of an integrated circuit in which the protected layout-design of the right holder is incorporated or in respect of a product incorporating such integrated circuit; provided that the person committing it did not know or had no reasonable ground to know, at the time of acquiring such integrated circuit or product, that the layout-design infringing the right holder’s rights was incorporated. In such case, the person committing it may, after being notified that such integrated circuit or product incorporates the layout-design infringing the right holder’s rights, continue to perform any of the acts under section 22 (2) in respect of the integrated circuits or products which remain in stock or were ordered for distribution prior to the notification thereof, but shall pay a royalty to the right holder in a reasonable amount in the course of trade.;
        (5) the act under section 22 (2) in respect of a layout-design or an integrated circuit lawfully acquired from the commercial exploitation of the right holder;
        (6) any of the acts under section 22 by a person who created a layout-design identical to a layout-design in respect of which the right holder is accorded protection, provided that he has independently created it by himself.

Chapter 3 Authorisation to Exercise Rights and Assignment of Rights in Layout-Designs

Section 24 The right holder may authorise any person, by granting a license, to exercise the rights in the layout-design conferred to him under section 22 or may assign such rights to other person. The authorisation to exercise rights and assignment of rights shall be made in writing and registered with the Director General.
In the case of having joint right holders, the authorisation to exercise rights or assignment of rights in the layout-design under paragraph one shall be made upon consent of all the joint right holders. In the case where the Director General has ordered effecting registration of the license contract or assignment contract, the Director General shall order publication of the registration of such contract.
The application for the registration of the license contract and assignment contract shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 25 In granting a license under section 24, the right holder shall not prescribe conditions, restrictions of rights or remuneration in the manner of restricting or preventing competition under the law on trade competition.
In the case where the Director General considers any clause in the license contract to be contrary to the provision under paragraph one, the Director General shall report to the Board for its decision. If the Board considers such clause to be contrary to the provision under paragraph one, then the Director General shall refuse the registration of the contract unless the parties have intended the valid part of the contract to be separable from the invalid part. In this latter circumstance, the Director General may order effecting the registration of the valid part of the contract.
When the Board has made a decision under paragraph two, any interested party who disagrees with the Board’s decision shall have a right to bring the case to the Court within ninety days as from the date of the receipt of the notification thereof. In the absence of instituting an action within the prescribed period, the decision of the Board shall be deemed final.

Section 26 In the case where the right holder has authorised other person to exercise rights in the layout-design in contrary to paragraph one of section 24, the Director General may request the Board to order the revocation of the registration of the layout-design in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 27 The application for registration of a transfer of rights in a layout-design by way of inheritance shall be in accordance with the rules, procedures and conditions prescribed in the Ministerial Regulation.
In the case where the right holder has no heir, the protection under the layout-design certificate shall be deemed terminated.

Chapter 4 Revocation of Registration and Termination of Protection of Layout-Design

Section 28 Within one year as from the date of the publication of the registration of the layout-design, any interested person may request the Director General to order revoking the registration of the layout-design which is not in conformity with the requirements prescribed in section 14 or section 15.
When the Director General has considered an examination report and made an order rejecting the application for the revocation of the registration or an order revoking the registration of the layout-design, the order together with reasons shall be notified to the applicant and the right holder without delay.
The applicant or the right holder shall have a right to appeal to the Board against the Director General’s order within ninety days as from the date of the receipt of the notification thereof.
The application for the revocation of the registration under paragraph one and the appeal against the Director General’s order under paragraph three shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 29 When the Board has made a decision on the appeal under section 28, the decision together with reasons shall be notified to the applicant and the right holder without delay.
The applicant or the right holder who disagrees with the Board’s decision shall have a right to bring the case to the Court within ninety days as from the date of the receipt of the notification thereof. In the absence of instituting an action within the prescribed period, the decision of the Board shall be deemed final.

Section 30 In the case where there is a registration of a layout-design which is not in conformity with section 6, such registration shall be deemed invalid.
In the case where the Director General has considered the registered layout-design to have no characteristics as prescribed in section 6, the Director General shall then order an investigation of matters of facts and report to the Board for ordering a revocation of the registration of such layout-design. In investigating thereof, the right holder may give a statement or furnish any evidence and the Director General may call upon any person to give a statement or furnish any further evidence.
If the right holder disagrees with the Board’s order revoking the registration, he shall have a right to bring the case to the Court within ninety days as from the date of the receipt of the notification thereof. In the absence of instituting an action within the prescribed period, the Board’s order shall be deemed final.

Section 31 The rights in the layout-design of the right holder shall be deemed terminated when:
        (1) the right holder surrenders his rights in the layout-design by returning the layout- design certificate;
        (2) the term of protection of a layout-design expires under section 19 or the protection is deemed lapsed under paragraph three of section 20.
        (3) the right holder dies and has no heir; or
        (4) the Director General or the Board has made an order or a decision or the Court has a final judgement to revoke the registration of the layout-design.

Chapter 5 Compulsory License to Exercise Rights in Layout-Design

Section 32 At any time after the expiration of three years as from the date of the registration and issuance of a layout-design certificate, any persons may apply to the Director General for a license to exercise the rights in the layout-design conferred to the right holder under section 22, provided that the right holder exercises his rights in the manner of restricting or preventing competition under the law on trade competition.
In applying for the license under paragraph one, the applicant must prove that he has made an effort to obtain the license from the right holder having proposed the terms and remuneration reasonably sufficient under the circumstance of the case in accordance with the rules, procedures and conditions prescribed in the Ministerial Regulation but no agreement can be reached within a reasonable period.

Section 33 When the Director General has made an order relating to the application for the license filed under section 32, the applicant, the right holder or the licensee may appeal to the Board against the order within ninety days as from the date of the receipt of the notification thereof. The appeal shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulation.
When the Board has made a decision on the appeal under paragraph one, the decision together with reasons shall be notified to the parties concerned without delay.
The applicant, the right holder or the licensee who disagrees with the Board’s decision shall have a right to bring the case to the Court within ninety days as from the date of the receipt of the notification thereof. In the absence of instituting an action within the prescribed period, the decision of the Board shall be deemed final.

Section 34 For the necessity of national defense, maintenance of national security, maintenance of safety, health or environment, or for other public non-commercial interests, the state agency, state enterprise, local government organisation or other state authority which is a juristic person may apply for authorisation of the use of any of the rights in layout-design under section 22 by itself or entrusting other person to use such right.
In exercising the rights under paragraph one, the agency applying for the license shall pay an equitable remuneration to the right holder or licensee under section 24 and the Director General shall notify the right holder or licensee in writing without delay.
In applying for the license under paragraph one, the agency applying for the license shall file an application with the Director General for the proposal of remuneration and terms for exercising the rights. If the right holder or the licensee disagrees with the amount of the remuneration, the right holder or the licensee shall have a right to appeal to the Board within ninety days as from the date of the receipt of the notification thereof. The appeal shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulation.
When the Board has made a decision, its decision shall be deemed final.

Section 35 In the state of war or emergency for the necessity of national defense and maintenance of national security, the Prime Minister with the approval of the Council of the Ministers shall have a power to issue an order to exercise any right in a layout-design upon paying an equitable remuneration to the right holder or licensee and shall notify the right holder or licensee in writing without delay.
If the right holder or licensee disagrees with the amount of the remuneration, the right holder or licensee shall have a right to appeal to the Board within ninety days as from the date of the receipt of the notification thereof. The appeal shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulation.
When the Board has made a decision, its decision shall be deemed final.

Section 36 The authorisation to exercise rights in this Chapter shall not prejudice the right holder’s rights to exercise his rights or to grant a license to other person to exercise such rights and the person to whom the license is granted may not grant a license to other person to exercise the authorised rights.

Section 37 In the case where the circumstance has changed from the time of having authorised the exercise of rights under this Chapter, the right owner or licensee under section 24 may file an application with the Director General for amending the prescribed term to be complied with by the authorised person.
In the case where it appears that the reason for the authorisation to exercise
rights have ceased to exist and is not likely to recur and the cancellation of the authorisation to exercise rights does not unreasonably affect the rights or interests of the person authorised to exercise the rights or in the case where it appears that the person authorised to exercise the rights does not comply with the prescribed terms, the right holder or licensee under section 24 may file an application with the Director General for cancellation of the authorisation.
The application for amending the term under paragraph one or canceling the authorisation to exercise rights under paragraph two shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulation.

Section 38 The right holder or licensee may appeal to the Board against the Director General’s decision under section 37 within ninety days as from the date of the receipt of the notification thereof. The appeal shall be in accordance with the rules and procedures prescribed in the Ministerial Regulation.
The right holder or licensee who disagrees with the Board’s decision shall have a right to bring the case to the Court within ninety days as from the date of the receipt of the notification thereof. In the absence of instituting an action within the prescribed period, the Board’s decision shall be deemed final.

Chapter 6 Layout-Design Board

Section 39 There shall be a Board called the “Layout-Design Board” consisting of the Permanent Secretary of the Ministry of Commerce as Chairman and not more than twelve qualified members in the fields of science, engineer, industry and law appointed by the Council of Ministers as members, six of whom must be appointed from qualified members in the private sector.
The Board shall appoint officials of the Department of Intellectual Property to be its secretary and assistant secretary.

Section 40 The Board shall have the following powers and duties:
        (1) to submit recommendation or give advice to the Minister on the issuance of the Ministerial Regulation under this Act;
        (2) to consider and decide appeals against orders of the Director General under this Act;
        (3) to consider other matters relating to layout-designs as entrusted by the Minister;
        (4) to perform other acts as prescribed in this Act.

Section 41 A qualified member shall hold office for a term of two years. The outgoing qualified member may be reappointed for not more than two consecutive terms

Section 42 In addition to the vacation of office upon the expiration of the term, a qualified member vacates office upon:
        (1) death;
        (2) resignation;
        (3) being discharged by the Council of Ministers;
        (4) becoming a bankrupt;
        (5) becoming an incompetent or a quasi-incompetent person; or
        (6) having been imprisoned by a final judgement to a term of imprisonment, except for an offence committed through negligence or a petty offence.

Section 43 In the case where there is an appointment of a qualified member to replace a qualified member who vacates office before expiration of his term or in the case where there is an additional appointment of a qualified member during the term of qualified members already appointed, the appointee shall hold office for the remaining term of the qualified member already appointed.

Section 44 In the case where new qualified members have not yet been appointed after the expiration of the term of the qualified members, the qualified members whose term has expired shall perform their duties for the time being until the new qualified members are appointed.

Section 45 A quorum for meeting of the Board shall consist of not less than one half of the total number of members. If the Chairman is not present at the meeting or is not able to perform the duty, the members present shall elect one of its members to preside over the meeting.
A decision of the meeting shall be taken by a majority of votes. Each member shall have one vote. In case of any equality of votes, the presiding chairman shall have an additional casting vote.

Section 46 The Board shall have a power to appoint a subcommittee for the consideration or performance of any act as entrusted by the Board and section 45 shall apply mutatis mutandis to a meeting of the subcommittee.

Section 47 In performing duties, the Board or subcommittee shall have a power to issue a written order requiring any relevant person to give statements or furnish any document or article as a supporting material for consideration as deemed necessary and in accordance with the regulations prescribed by the Board.

Chapter 7 Penalties

Section 48 Any person who acts under section 22 (1) without consent of the right holder shall be liable to a fine from fifty thousand Baht up to five hundred thousand Baht.

Section 49 Any person who acts under section 22 (2) without consent of the right holder shall be liable to a fine from twenty thousand Baht up to two hundred thousand Baht.

Section 50 Any person who files an application for or furnishes any other document relating to the registration of layout-design or the assignment or authorisation to exercise rights in layout-design by giving false statements to the competent official or the Board shall be liable to imprisonment for a term not exceeding six months or to a fine not exceeding one hundred thousand Baht or to both.

Section 51 Any person who violates section 47 shall be liable to a fine not exceeding five thousand Baht.

Section 52 In the case where a person who commits an offence punishable under this Act is a juristic person, the managing director, manager or the persons representing such juristic person shall also be liable to the penalty imposed by law for such offence unless it can be proved that the act of the juristic person has been conducted without their knowledge or consent.

Section 53 In the case where the Court has entered a judgement that an offender has committed an offence under section 48 or section 49, the Court shall order the seizure of all layout-designs, integrated circuits or products infringing the rights of the right holder that are in possession of the offender. In the case where the Court thinks fit, it may order the destruction of such layout-designs, integrated circuits or products or the performance of any other act to prevent future distribution thereof.
In the case where the offender has removed the layout-designs or integrated circuits of the right holder from the integrated circuits or products infringing the rights of the right holder, the Court may impose the seizure’s order or any other act under paragraph one only on the integrated circuits or products that still remain infringing of the right of the right holder.
Countersigned by
Chuan Leekpai
Prime Minister


Schedule of Fees
 Baht
An application for registration of a layout-design 1,000
Publication of registration of a layout-design 500
A layout-design certificate 1,000
An application for revocation of registration of a layout-design    500
An appeal against an order of the Director General 1,000
Annual fees 
   2nd year 2,000
   3rd year 4,000
   4th year 6,000
   5th year 20,000
   6th year 30,000
   7th year 40,000
   8th year 50,000
   9th year 60,000
   10th year 70,000
or pay in lum sum 280,000
An application for registration of license contract to exercise rights in a layout-design 500
An application for registration of assignment of rights in a layout-design 500
An application for authorisation to exercise rights in a layout-design 500
A license to exercise rights in a layout-design 1,000
A replacement of a layout-design certificate 100
A replacement of a license to exercise rights in a layout-design 100
Coping of document (per page) 10
Certifying copy of document 
   of more than ten pages, each 100
   of not more than ten pages, per page 10
Any other application 100


 

พระราชบัญญัติ

ความลับทางการค้า

พ.ศ. ๒๕๔๕

                       

 

ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร.

ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๒ เมษายน พ.ศ. ๒๕๔๕

เป็นปีที่ ๕๗ ในรัชกาลปัจจุบัน

 

                        พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช  มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ

ให้ประกาศว่า

                        โดยที่เป็นการสมควรให้มีกฎหมายว่าด้วยความลับทางการค้า

                        พระราชบัญญัตินี้มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล

ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๓๑ มาตรา ๓๕ มาตรา ๔๘ และมาตรา ๕๐ ของรัฐธรรมนูญแห่ง

ราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย

                        จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอม

ของรัฐสภา ดังต่อไปนี้

 

                        มาตรา ๑  พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า “พระราชบัญญัติความลับทางการค้า พ.ศ. ๒๕๔๕”

 

                        มาตรา ๒  พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับเมื่อพ้นกำหนดเก้าสิบวันนับแต่วันประกาศ

ในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

 

                        มาตรา ๓  ในพระราชบัญญัตินี้

                        “ความลับทางการค้า” หมายความว่า ข้อมูลการค้าซึ่งยังไม่รู้จักกันโดยทั่วไป หรือยัง

เข้าถึงไม่ได้ในหมู่บุคคลซึ่งโดยปกติแล้วต้องเกี่ยวข้องกับข้อมูลดังกล่าว โดยเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์

ในเชิงพาณิชย์เนื่องจากการเป็นความลับ และเป็นข้อมูลที่ผู้ควบคุมความลับทางการค้าได้ใช้มาตรการ

ที่เหมาะสมเพื่อรักษาไว้เป็นความลับ

                        “ข้อมูลการค้า” หมายความว่า สิ่งที่สื่อความหมายให้รู้ข้อความ เรื่องราว ข้อเท็จจริง

หรือสิ่งใดไม่ว่าการสื่อความหมายนั้นจะผ่านวิธีการใด ๆ และไม่ว่าจะจัดทำไว้ในรูปใด ๆ และ

ให้หมายความรวมถึงสูตร รูปแบบ งานที่ได้รวบรวมหรือประกอบขึ้น โปรแกรม วิธีการ เทคนิค

หรือกรรมวิธีด้วย

                        “ผลิต” หมายความว่า ทำ ผสม ปรุงหรือแปรสภาพ และให้หมายความรวมถึงเปลี่ยนรูป

หรือแบ่งบรรจุด้วย

                        “ขาย” หมายความว่า จำหน่าย จ่าย แจก หรือแลกเปลี่ยน เพื่อประโยชน์ในทางการค้า

และให้หมายความรวมถึงการมีไว้เพื่อขายด้วย

                        “ยา” หมายความว่า ยาตามกฎหมายว่าด้วยยา

                        “เคมีภัณฑ์ทางการเกษตร” หมายความว่า เคมีภัณฑ์ที่ใช้เพื่อประโยชน์ในการเกษตร

และให้หมายความรวมถึงเคมีภัณฑ์ที่ใช้ในการฆ่าเชื้อโรค หรือกำจัดแมลง สัตว์หรือพืชที่อาจ

ก่อความเสียหายแก่การเกษตรด้วย

                        เจ้าของความลับทางการค้า” หมายความว่า ผู้ค้นพบ คิดค้น รวบรวม หรือสร้างสรรค์

ข้อมูลการค้าที่เป็นความลับทางการค้าโดยมิได้เป็นการละเมิดสิทธิในความลับทางการค้าของผู้อื่น

หรือผู้มีสิทธิโดยชอบในผลการทดสอบหรือข้อมูลการค้าที่เป็นความลับทางการค้า และให้หมายความ

รวมถึงผู้รับโอนสิทธิตามพระราชบัญญัตินี้ด้วย

                        “ผู้ควบคุมความลับทางการค้า” หมายความว่า เจ้าของความลับทางการค้า และ

ให้หมายความรวมถึงผู้ครอบครอง ควบคุม หรือดูแลรักษาความลับทางการค้าด้วย

                        “ศาล” หมายความว่า ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ ตามกฎหมาย

ว่าด้วยการจัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ และวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สิน

ทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ

                        “คณะกรรมการ” หมายความว่า คณะกรรมการความลับทางการค้า

                        “กรรมการ” หมายความว่า กรรมการความลับทางการค้า

                        “พนักงานเจ้าหน้าที่” หมายความว่า ผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้ปฏิบัติการ

ตามพระราชบัญญัตินี้

                        “อธิบดี” หมายความว่า อธิบดีกรมทรัพย์สินทางปัญญา และให้หมายความรวมถึง

ผู้ซึ่งอธิบดีกรมทรัพย์สินทางปัญญามอบหมายด้วย

                        “รัฐมนตรี” หมายความว่า รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้

 

                        มาตรา ๔  ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์  รัฐมนตรีว่าการกระทรวง

พาณิชย์และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ และให้มีอำนาจแต่งตั้ง

พนักงานเจ้าหน้าที่ กับออกกฎกระทรวงและระเบียบเพื่อปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้ ในส่วนที่

เกี่ยวกับอำนาจหน้าที่ของแต่ละกระทรวง

                        กฎกระทรวงและระเบียบนั้น เมื่อได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษาแล้ว ให้ใช้บังคับได้

 

หมวด ๑

การคุ้มครองความลับทางการค้า

                       

 

                        มาตรา ๕  ความลับทางการค้านั้นย่อมโอนให้แก่กันได้

                        เจ้าของความลับทางการค้ามีสิทธิที่จะเปิดเผย เอาไป หรือใช้ซึ่งความลับทางการค้า หรือ

อนุญาตให้บุคคลอื่นเปิดเผย เอาไป หรือใช้ซึ่งความลับทางการค้า โดยจะกำหนดเงื่อนไขอย่างใด เพื่อ

รักษาความลับทางการค้าดังกล่าวให้เป็นความลับต่อไปก็ได้

                        การโอนความลับทางการค้าตามวรรคหนึ่ง ซึ่งมิใช่ทางมรดกต้องทำเป็นหนังสือลง

ลายมือชื่อผู้โอนและผู้รับโอน ถ้าไม่ได้กำหนดระยะเวลาในสัญญาโอน ให้ถือว่าการโอนมีกำหนด

ระยะเวลาสิบปี

 

                        มาตรา ๖  การละเมิดสิทธิในความลับทางการค้าตามพระราชบัญญัตินี้ ได้แก่ การ

กระทำที่เป็นการเปิดเผย เอาไป หรือใช้ซึ่งความลับทางการค้าโดยไม่ได้รับความยินยอมจากเจ้าของ

ความลับทางการค้านั้น อันมีลักษณะขัดต่อแนวทางปฏิบัติในเชิงพาณิชย์ที่สุจริตต่อกัน  ทั้งนี้ ผู้ละเมิด

จะต้องรู้หรือมีเหตุอันควรรู้ว่าการกระทำดังกล่าวเป็นการขัดต่อแนวทางปฏิบัติเช่นว่านั้น

                        การกระทำที่มีลักษณะขัดต่อแนวทางปฏิบัติในเชิงพาณิชย์ที่สุจริตต่อกันตามวรรคหนึ่ง

หมายความรวมถึงการผิดสัญญา การละเมิดหรือการกระทำในประการที่เป็นการจูงใจให้ละเมิดความลับ

อันเป็นที่ไว้เนื้อเชื่อใจต่อกัน การติดสินบน การข่มขู่ การฉ้อโกง การลักทรัพย์ การรับของโจร หรือการ

จารกรรม โดยใช้วิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์หรือวิธีการอื่นใดด้วย

 

                        มาตรา ๗  การกระทำอย่างใดอย่างหนึ่งดังต่อไปนี้แก่ความลับทางการค้า มิให้ถือว่าเป็น

การละเมิดสิทธิในความลับทางการค้า

                        (๑) การเปิดเผยหรือใช้ซึ่งความลับทางการค้าโดยบุคคลที่ได้รับความลับทางการค้านั้น

มาโดยทางนิติกรรม โดยไม่รู้หรือไม่มีเหตุอันควรรู้ว่าความลับทางการค้านั้น คู่สัญญาอีกฝ่ายหนึ่งได้มา

โดยการละเมิดสิทธิในความลับทางการค้าของบุคคลอื่น

                        (๒) การเปิดเผยหรือใช้ซึ่งความลับทางการค้าโดยหน่วยงานของรัฐซึ่งดูแลรักษา

ความลับทางการค้านั้นในกรณีดังต่อไปนี้

                            (ก) ในกรณีจำเป็นเพื่อคุ้มครองสุขภาพอนามัยหรือความปลอดภัยของสาธารณชน

หรือ

                            (ข) ในกรณีจำเป็นเพื่อประโยชน์สาธารณะอย่างอื่นซึ่งมิได้มีวัตถุประสงค์เพื่อการค้า

และในกรณีดังกล่าว หน่วยงานของรัฐซึ่งดูแลรักษาความลับทางการค้านั้น หรือหน่วยงานของรัฐหรือ

บุคคลที่เกี่ยวข้องซึ่งได้ความลับทางการค้านั้นไป ได้ดำเนินการตามขั้นตอนเพื่อคุ้มครองความลับ

ทางการค้าดังกล่าวจากการนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์ที่ไม่เป็นธรรม

                        (๓) การค้นพบโดยอิสระ ซึ่งได้แก่การค้นพบความลับทางการค้าของผู้อื่น โดยผู้ค้นพบ

ได้ใช้วิธีการประดิษฐ์หรือจัดทำขึ้นด้วยความรู้ความชำนาญของผู้ค้นพบนั้นเอง หรือ

                        (๔) การทำวิศวกรรมย้อนกลับ ซึ่งได้แก่การค้นพบความลับทางการค้าของผู้อื่น โดย

ผู้ค้นพบได้ทำการประเมินและการศึกษาวิเคราะห์ผลิตภัณฑ์ที่เป็นที่รู้จักกันทั่วไป เพื่อค้นคว้าหาวิธีที่

ผลิตภัณฑ์เช่นว่านั้นได้รับการประดิษฐ์ จัดทำ หรือพัฒนา  แต่ทั้งนี้ บุคคลซึ่งทำการประเมินและ

ศึกษาวิเคราะห์ดังกล่าวจะต้องได้ผลิตภัณฑ์เช่นว่านั้นมาโดยวิธีที่สุจริต

                        การกระทำตาม (๔) ไม่อาจถูกยกขึ้นมากล่าวได้ ถ้าบุคคลซึ่งทำวิศวกรรมย้อนกลับ

ดังกล่าวได้ทำสัญญากับเจ้าของความลับทางการค้าหรือผู้ขายผลิตภัณฑ์ที่ทำวิศวกรรมย้อนกลับไว้เป็น

อย่างอื่นโดยชัดแจ้ง

 

                        มาตรา ๘  เมื่อมีหลักฐานโดยชัดแจ้งว่าผู้ใดละเมิดหรือกำลังจะกระทำอย่างใดอย่างหนึ่ง

อันเป็นการละเมิดสิทธิในความลับทางการค้า ผู้ควบคุมความลับทางการค้าที่ถูก หรือกำลังจะถูกละเมิด

สิทธินั้นมีสิทธิดังต่อไปนี้

                        (๑) ร้องขอให้ศาลมีคำสั่งให้ผู้นั้นระงับหรือละเว้นการละเมิดสิทธิในความลับทางการค้า

นั้นเป็นการชั่วคราว และ

                        (๒) ฟ้องคดีต่อศาลเพื่อให้มีคำสั่งห้ามมิให้ผู้นั้นละเมิดสิทธิในความลับทางการค้า และ

ฟ้องเรียกค่าสินไหมทดแทนจากผู้ละเมิดสิทธิในความลับทางการค้าได้

                        การใช้สิทธิตาม (๑) อาจกระทำได้ก่อนการฟ้องคดีตาม (๒)

 

                        มาตรา ๙  ก่อนที่จะใช้สิทธิตามมาตรา ๘ ผู้ควบคุมความลับทางการค้าที่ถูก หรือกำลังจะ

ถูกละเมิดสิทธิในความลับทางการค้าและคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่งอาจตกลงกันเพื่อขอให้คณะกรรมการทำการ

ไกล่เกลี่ยหรือประนีประนอมข้อพิพาทเกี่ยวกับความลับทางการค้าได้  แต่ทั้งนี้ ไม่ตัดสิทธิผู้ควบคุม

ความลับทางการค้านั้นและคู่ความอีกฝ่ายหนึ่งที่นำข้อพิพาทไปสู่การพิจารณาของอนุญาโตตุลาการหรือ

นำคดีไปสู่ศาลหากการไกล่เกลี่ยหรือการประนีประนอมข้อพิพาทดังกล่าวไม่อาจตกลงกันได้

                        การยื่นคำขอและวิธีพิจารณาในการไกล่เกลี่ยหรือประนีประนอมข้อพิพาทของ

คณะกรรมการตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นไปตามหลักเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดในกฎกระทรวง

 

                        มาตรา ๑๐  ห้ามมิให้ฟ้องคดีละเมิดสิทธิในความลับทางการค้าเมื่อพ้นกำหนดสามปี

นับแต่วันที่ผู้ควบคุมความลับทางการค้าที่ถูกละเมิดรู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้กระทำละเมิด  แต่ทั้งนี้ ต้อง

ไม่เกินสิบปีนับแต่วันที่มีการละเมิด


หมวด ๒

การพิจารณาคดีเกี่ยวกับความลับทางการค้า

                       


                        มาตรา ๑๑  เมื่อผู้ควบคุมความลับทางการค้าฟ้องคดีขอให้ศาลพิจารณาออกคำสั่งตาม

มาตรา ๘ (๒) หากศาลวินิจฉัยว่ามีการละเมิดสิทธิในความลับทางการค้า แต่มีพฤติการณ์พิเศษ

ที่ไม่สมควรออกคำสั่งตามคำขอได้ ศาลอาจพิจารณากำหนดให้ผู้ละเมิดสิทธิในความลับทางการค้า

เสียค่าตอบแทนในจำนวนที่เหมาะสมและกำหนดให้ผู้นั้นใช้ความลับทางการค้านั้นต่อไปได้ตาม

กำหนดเวลาที่ศาลเห็นสมควรได้

                        ในกรณีที่ศาลมีคำสั่งตามมาตรา ๘ (๒) ห้ามมิให้การละเมิดสิทธิในความลับทางการค้า

นั้นต่อไปอีก ถ้าความลับทางการค้านั้นได้ถูกเปิดเผยเป็นการทั่วไปหรือได้สิ้นสภาพการเป็นความลับทาง

การค้าในภายหลัง ให้ผู้ซึ่งถูกศาลสั่งห้ามมิให้ละเมิดสิทธิในความลับทางการค้ามีสิทธิยื่นคำขอให้ศาล

ยกเลิกคำสั่งเช่นว่านั้นได้

                        ในคำขอให้ศาลมีคำสั่งตามมาตรา ๘ (๒) ผู้ควบคุมความลับทางการค้าจะขอให้ศาลสั่ง

ทำลายหรือริบสิ่งของ เครื่องมือ เครื่องใช้ และอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ได้ใช้ในการละเมิดสิทธิในความลับทาง

การค้าด้วยก็ได้

                        ผลิตภัณฑ์ที่ได้ทำขึ้นจากการละเมิดสิทธิในความลับทางการค้าและยังเป็นกรรมสิทธิ์

ของผู้ละเมิดให้ตกเป็นของแผ่นดินหรือของผู้ควบคุมความลับทางการค้าตามที่ศาลมีคำสั่ง หรือถ้าการ

มีผลิตภัณฑ์นั้นไว้เป็นความผิดตามกฎหมาย ศาลจะสั่งให้ทำลายผลิตภัณฑ์ดังกล่าวเสียก็ได้


                        มาตรา ๑๒  ในกรณีที่ผู้ควบคุมความลับทางการค้าที่ความลับทางการค้านั้นมีลักษณะ

เป็นกรรมวิธีการผลิตผลิตภัณฑ์ฟ้องผู้ละเมิดสิทธิในความลับทางการค้าเป็นคดีแพ่งถ้าผู้ควบคุมความลับ

ทางการค้าพิสูจน์ได้ว่าผลิตภัณฑ์ที่ผู้ละเมิดผลิตมีความเหมือนกับผลิตภัณฑ์ที่ผลิตโดยใช้กรรมวิธีการ

ผลิตที่เป็นความลับทางการค้าของตน ให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่าผู้ละเมิดได้ใช้ความลับทางการค้านั้น

ในการผลิตผลิตภัณฑ์ดังกล่าว เว้นแต่ผู้ละเมิดจะพิสูจน์ให้เห็นเป็นอย่างอื่น


                        มาตรา ๑๓  ในการกำหนดค่าสินไหมทดแทนเมื่อมีการฟ้องคดีตามมาตรา ๘ (๒)

ศาลมีอำนาจกำหนดตามหลักเกณฑ์ดังต่อไปนี้

                        (๑) นอกจากกำหนดค่าสินไหมทดแทนเฉพาะในความเสียหายที่เกิดขึ้นอย่างแท้จริง

ศาลอาจมีคำสั่งให้ผู้ละเมิดในความลับทางการค้าคืนผลประโยชน์ที่ได้จาก หรือเนื่องจากการละเมิด

โดยคิดรวมเข้าไปในค่าสินไหมทดแทนได้

                        (๒) ในกรณีที่ไม่อาจกำหนดค่าสินไหมทดแทนตาม (๑) ได้  ให้ศาลกำหนดค่าสินไหม

ทดแทนให้แก่ผู้ควบคุมความลับทางการค้าตามจำนวนที่ศาลเห็นสมควร

                        (๓) ในกรณีที่ปรากฏหลักฐานชัดแจ้งว่าการละเมิดสิทธิในความลับทางการค้า เป็นการ

กระทำโดยจงใจหรือมีเจตนากลั่นแกล้ง เป็นเหตุให้ความลับทางการค้าดังกล่าวสิ้นสภาพการเป็นความลับ

ทางการค้าให้ศาลมีอำนาจสั่งให้ผู้ละเมิดจ่ายค่าสินไหมทดแทนเพื่อการลงโทษเพิ่มขึ้นจากจำนวนที่ศาล

กำหนด (๑) หรือ (๒) ได้  แต่ต้องไม่เกินสองเท่าของค่าสินไหมทดแทนตาม (๑) หรือ (๒)


                        มาตรา ๑๔  การใช้สิทธิทางศาลเพื่อคุ้มครองความลับทางการค้าและการพิจารณาคดี

เกี่ยวกับความลับทางการค้านอกจากที่ได้บัญญัติไว้แล้วในพระราชบัญญัตินี้ ให้เป็นไปตามกฎหมายว่า

ด้วยการจัดตั้งศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ และวิธีพิจารณาคดีทรัพย์สินทาง

ปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ

หมวด ๓

การดูแลรักษาความลับทางการค้าโดยหน่วยงานของรัฐ

                       


                        มาตรา ๑๕  ในกรณีที่มีกฎหมายกำหนดให้ผู้ขออนุญาตผลิต นำเข้า ส่งออก หรือขาย

ซึ่งยาหรือเคมีภัณฑ์ทางการเกษตรทีใช้เคมีชนิดใหม่ ต้องเสนอข้อมูลประกอบคำขออนุญาตต่อหน่วยงาน

ของรัฐ หากข้อมูลนั้นไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนเป็นความลับทางการค้าซึ่งมีลักษณะเป็นผลการทดสอบ

หรือข้อมูลอื่นใดที่การจัดทำ ค้นพบ หรือสร้างสรรค์ ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก และผู้ขออนุญาตได้

ขอจดแจ้งให้หน่วยงานของรัฐดูแลรักษาความลับทางการค้าดังกล่าวด้วย  ให้หน่วยงานของรัฐดังกล่าว

มีหน้าที่ดูแลรักษาความลับทางการค้านั้นจากการเปิดเผย เอาไป หรือใช้ในเชิงพาณิชย์ที่ไม่เป็นธรรม

ทั้งนี้ ตามระเบียบที่รัฐมนตรีกำหนด

                        ระเบียบตามวรรคหนึ่งอย่างน้อยต้องมีข้อกำหนดดังต่อไปนี้

                        (๑) เงื่อนไขในการขอจดแจ้งให้ดูแลรักษาความลับทางการค้าต่อหน่วยงานของรัฐ

                        (๒) รายละเอียดของผลการทดสอบหรือข้อมูลที่เป็นความลับทางการค้านั้น

                        (๓) กำหนดเวลาในการดูแลรักษาความลับทางการค้า

                        (๔) วิธีการจัดเก็บความลับทางการค้าโดยคำนึงถึงประเภทของเทคโนโลยี และผลการ

ทดสอบหรือข้อมูลที่เป็นความลับด้วย และ

                        (๕) หน้าที่และความรับผิดชอบของเจ้าหน้าที่ของรัฐในการดูแลรักษาความลับทางการค้า


หมวด ๔

คณะกรรมการความลับทางการค้า

                       


                        มาตรา ๑๖  ให้มีคณะกรรมการความลับทางการค้า ประกอบด้วยประธานกรรมการ

และกรรมการอื่นอีกไม่เกินสิบสามคนซึ่งคณะรัฐมนตรีแต่งตั้งจากบุคคลซึ่งมีความเชี่ยวชาญในสาขา

วิทยาศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ อุตสาหกรรม เกษตรศาสตร์ เภสัชศาสตร์ การค้าระหว่างประเทศ

เศรษฐศาสตร์ นิติศาสตร์ หรือสาขาอื่นใดที่เป็นประโยชน์ในการปฏิบัติหน้าที่ตามพระราชบัญญัตินี้

โดยในจำนวนนี้ให้แต่งตั้งจากผู้ทรงคุณวุฒิในภาคเอกชนอย่างน้อยหกคน

                        ให้อธิบดีเป็นเลขานุการ

                        คณะกรรมการอาจแต่งตั้งข้าราชการกรมทรัพย์สินทางปัญญาเป็นผู้ช่วยเลขานุการได้

ไม่เกินสองคน


                        มาตรา ๑๗  ประธานกรรมการและกรรมการต้องไม่ดำรงตำแหน่งใด หรือมีส่วนได้เสีย

อย่างใดในห้างหุ้นส่วน บริษัท หรือองค์การที่ดำเนินธุรกิจ

                        มาตรา ๑๘  ให้ประธานกรรมการและกรรมการตามมาตรา ๑๖ มีวาระอยู่ในตำแหน่ง

คราวละสี่ปี

                        ในกรณีที่ประธานกรรมการหรือกรรมการพ้นจากตำแหน่งก่อนวาระ หรือในกรณีที่

คณะรัฐมนตรีแต่งตั้งกรรมการเพิ่มขึ้นในระหว่างที่กรรมการซึ่งแต่งตั้งไว้แล้วยังมีวาระอยู่ในตำแหน่ง

ให้ผู้ซึ่งได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งแทนหรือเพิ่มขึ้นอยู่ในตำแหน่งเท่ากับวาระที่เหลืออยู่ของผู้ซึ่งได้

แต่งตั้งไว้แล้ว

                        ประธานกรรมการหรือกรรมการซึ่งพ้นจากตำแหน่งตามวาราอาจได้รับแต่งตั้งต่อเนื่อง

อีกได้ไม่เกินหนึ่งวาระ


                        มาตรา ๑๙  นอกจากการพ้นจากตำแหน่งตามวาระตามมาตรา ๑๘ ประธานกรรมการ

และกรรมการพ้นจากตำแหน่งเมื่อ

                        (๑) ตาย

                        (๒) ลาออก

                        (๓) คณะรัฐมนตรีให้ออก

                        (๔) บกพร่องหรือไม่สุจริตต่อหน้าที่หรือหย่อนความสามารถ

                        (๕) เป็นบุคคลล้มละลาย

                        (๖) เป็นคนไร้ความสามารถ หรือคนเสมือนไร้ความสามารถ

                        (๗) ได้รับโทษจำคุกโดยคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก เว้นแต่เป็นโทษสำหรับความผิดที่

ได้กระทำโดยประมาทหรือความผิดลหุโทษ

                        (๘) กระทำการอันต้องห้ามตามมาตรา ๑๗


                        มาตรา ๒๐  การประชุมของคณะกรรมการต้องมีกรรมการมาประชุมไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่ง

ของจำนวนกรรมการทั้งหมดจึงจะเป็นองค์ประชุม

                        ในกรณีที่ประธานกรรมการไม่มาประชุมหรือไม่อาจปฏิบัติหน้าที่ได้  ให้กรรมการที่มา

ประชุมเลือกกรรมการคนหนึ่งเป็นประธานในที่ประชุม

                        การวินิจฉัยชี้ขาดของที่ประชุมให้ถือเสียงข้างมาก กรรมการคนหนึ่งให้มีเสียงหนึ่ง

ในลงคะแนน ถ้าคะแนนเสียงเท่ากัน ให้ประธานในที่ประชุมออกเสียงเพิ่มขึ้นอีกเสียงหนึ่งเป็นเสียงขี้ขาด

                        ประธานกรรมการหรือกรรมการผู้ใดมีส่วนได้เสียในเรื่องที่พิจารณา ห้ามมิให้ประธาน

กรรมการหรือกรรมการดังกล่าวเข้าร่วมประชุมในเรื่องนั้น


                        มาตรา  ๒๑  คณะกรรมการมีอำนาจหน้าที่ดังต่อไปนี้

                        (๑) เสนอความเห็นเกี่ยวกับนโยบายและมาตรการในการคุ้มครองความลับทางการค้า

และนโยบายเกี่ยวกับการถ่ายทอดเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับความลับทางการค้าต่อรัฐมนตรีว่าการ

กระทรวงพาณิชย์เพื่อพิจารณานำเสนอคณะรัฐมนตรี

                        (๒) ให้คำแนะนำหรือคำปรึกษาแก่รัฐมนตรีในการออกกฎกระทรวงและระเบียบตาม

พระราชบัญญัตินี้

                        (๓) ไกล่เกลี่ยหรือประนีประนอมข้อพิพาทเกี่ยวกับความลับทางการค้าตามที่คู่กรณี

ร้องขอ

                        (๔) ปฏิบัติการอื่นใดตามที่กฎหมายกำหนดให้เป็นอำนาจหน้าที่ของคณะกรรมการ

 

                        มาตรา ๒๒  คณะกรรมการจะแต่งตั้งคณะอนุกรรมการเพื่อพิจารณา วินิจฉัย หรือ

ปฏิบัติการอย่างหนึ่งอย่างใดตามที่คณะกรรมการมอบหมายก็ได้

                        ให้นำมาตรา ๒๐ มาใช้บังคับแก่การประชุมของคณะอนุกรรมการโดยอนุโลม

 

                        มาตรา ๒๓  ในการปฏิบัติหน้าที่ตามพระราชบัญญัตินี้  เว้นแต่กรณีตามมาตรา ๒๑ (๓)

ให้คณะกรรมการมีอำนาจออกคำสั่งเป็นหนังสือเรียกบุคคลใดมาให้ถ้อยคำหรือข้อมูล หรือให้ส่งเอกสาร

หรือวัตถุใด ๆ มาเพื่อประกอบการพิจารณาได้ตามความจำเป็น

                        คำสั่งตามวรรคหนึ่ง ต้องระบุรายละเอียดให้ชัดแจ้งว่าคณะกรรมการประสงค์จะให้

บุคคลดังกล่าวมาให้ถ้อยคำหรือข้อมูล หรือส่งเอกสารหรือวัตถุเพื่อประกอบการพิจารณาเรื่องใด

 

                        มาตรา ๒๔  หนังสือเรียก หนังสือแจ้ง หรือหนังสืออื่นใด ที่มีถึงบุคคลใดเพื่อปฏิบัติการ

ตามพระราชบัญญัตินี้ ให้ส่งโดยทางไปรษณีย์ลงทะเบียนตอบรับ ณ ภูมิลำเนา ถิ่นที่อยู่ หรือสถานที่

ทำการของบุคคลนั้น หรือโดยวิธีการอื่นตามที่คณะกรรมการกำหนด

                        ในกรณีที่ไม่สามารถส่งตามวิธีดังกล่าวในวรรคหนึ่งได้ หรือบุคคลนั้นออกไป

นอกราชอาณาจักรให้ใช้วิธีปิดหนังสือดังกล่าวในที่ซึ่งเห็นได้ง่าย ณ ภูมิลำเนา ถิ่นที่สุด หรือสถานที่

ทำการของบุคคลนั้นหรือที่บ้านที่บุคคลนั้นมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านตามกฎหมายว่าด้วยการ

ทะเบียนราษฎรครั้งสุดท้าย หรือจะโฆษณาข้อความย่อในหนังสือพิมพ์ที่จำหน่ายเป็นปกติในท้องที่นั้น

ก็ได้

                        เมื่อได้ปฏิบัติตามวิธีดังกล่าวข้างต้นแล้ว ให้ถือว่าบุคคลนั้นได้รับหนังสือนั้นแล้ว

                        วิธีการส่งหนังสือเรียก หนังสือแจ้ง หรือหนังสืออื่นใด และสิทธิในการโต้แย้งของ

ผู้มีส่วนได้เสียให้เป็นไปตามระเบียบที่คณะกรรมการกำหนด โดยประกาศในราชกิจจานุเบกษา

 

                        มาตรา ๒๕  ให้กรมทรัพย์สินทางปัญญามีอำนาจหน้าที่ในการปฏิบัติงานโดยทั่วไป

เกี่ยวกับความลับทางการค้าตามพระราชบัญญัตินี้ และรับผิดชอบงานธุรการ งานประชุม การศึกษาหา

ข้อมูลและดำเนินกิจการต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับงานคณะกรรมการ ตลอดจนดำเนินการให้เป็นไปตามมติของ

คณะกรรมการ ประสานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการปฏิบัติหน้าที่ตามพระราชบัญญัตินี้ และ

ปฏิบัติงานอื่นตามที่คณะกรรมการมอบหมาย

                        มาตรา ๒๖  ในการปฏิบัติหน้าที่ตามพระราชบัญญัตินี้ ให้ประธานกรรมการและ

กรรมการเป็นเจ้าพนักงานตามประมวลกฎหมายอาญา

 

หมวด ๕

พนักงานเจ้าหน้าที่

                       

 

                        มาตรา ๒๗  ในการปฏิบัติหน้าที่เกี่ยวกับคดีอาญาตามพระราชบัญญัตินี้ ให้พนักงาน

เจ้าหน้าที่มีอำนาจดังต่อไปนี้

                        (๑) เข้าไปในอาคาร สถานที่ทำการ สถานที่ผลิต สถานที่เก็บสินค้าหรือยานพาหนะใด

เพื่อตรวจค้นหรือตรวจสอบ เมื่อมีเหตุอันควรสงสัยว่ามีสิ่งของที่ได้มา หรือได้ผลิตขึ้นโดยการกระทำ

ความผิด หรือได้ใช้ในการกระทำความผิดตามพระราชบัญญัตินี้ ประกอบกับมีเหตุอันควรเชื่อว่า

เนื่องจากการเนิ่นช้ากว่าจะเอาหมายค้นมาได้ เอกสารหรือสิ่งของที่เกี่ยวกับการกระทำความผิดจะถูก

โยกย้ายหรือทำลายเสียก่อน ทั้งนี้ ในเวลาระหว่างพระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์ตก หรือในเวลาทำการ

ของสถานที่นั้น

                        (๒) ยึดหรืออายัดเอกสาร หรือสิ่งของที่เกี่ยวกับการกระทำความผิดได้ไม่เกินสามเดือน

เพื่อประโยชน์ในการดำเนินคดี ในกรณีที่เหตุอันควรสงสัยว่ามีการกระทำความผิดตามพระราชบัญญัตินี้

 

                        มาตรา ๒๘  ในการปฏิบัติหน้าที่ของพนักงานเจ้าหน้าที่ ให้บุคคลซึ่งเกี่ยวข้องอำนวย

ความสะดวกตามสมควร

 

                        มาตรา ๒๙  ในการปฏิบัติหน้าที่ตามมาตรา ๒๗ พนักงานเจ้าหน้าที่ต้องแสดงบัตร

ประจำตัวต่อบุคคลซึ่งเกี่ยวข้อง

                        บัตรปร